Elke week wordt op maandag door de directiesecretaresse een email gestuurd naar het hele bedrijf met daarin de verjaardagen en de jubilea van alle werknemers voor die week. Zoals je kunt zien in het plaatje stond deze week mijn naam ook erbij. Vandaag, 24 augustus 2010, is het namelijk precies één jaar geleden dat ik bij TripPak Services ben begonnen.

Het is ongelofelijk hoe snel dit jaar is omgevlogen. Ik kan me nog zo goed herinneren hoe ik de zaterdag voor mijn eerste maandag bij Loek thuis op spoedcursus “database for dummies” ben geweest, en hoe nerveus ik was voor die eerste week omdat de eerste drie dagen uit database training zouden bestaan.

Die eerste week maakte ik ook kennis met de informele en casual sfeer op het werk; het begon met het voorstellen aan onze Vice President, die op mijn eerste dag gekleed ging in slippers, korte broek en een rood Hawaii hemd.

En natuurlijk op dag drie de avond waar ik kennis maakte met de royale alcoholconsumptie door het team, resulterend in Jäger Bombs en Guitar Hero bij mijn toenmalige manager thuis.

Bill, een van mijn collega’s die er die avond ook bij was vroeg me gisteren toevallig wat ik dacht die avond: had ik niet een grote fout had gemaakt door bij dit bedrijf te beginnen? Mijn antwoord is steevast dat het juist een hele goede eerste indruk was – het was overduidelijk niet een bedrijf waar men alleen maar doods en oerserieus voor zich uit zit te staren, maar waar er tijdens en ook na het werk ruimte is om leuke dingen te doen.

Het werk bij TripPak stelde Anna en mij ook in staat om het laatste stukje van het doel dat we onszelf hadden gesteld waar te maken: binnen een jaar na aankomst een eigen huis. Twee maanden nadat ik bij TripPak was begonnen, en vier dagen voordat het jaar om was kregen we de sleutel van ons huis. Dat was zo’n beetje de kroon op het harde werk gedurende dat eerste jaar – en wat waren (en zijn!) we er blij mee.

Tijdens die eerste paar maanden was het echter niet allemaal leuk en aardig: het was ook de periode waarin drie ontslagrondes plaats vonden, waaronder een van de mensen die de training gaven gedurende mijn eerste drie dagen. Toen er daarna nog twee ontslagrondes plaats vonden, werd de sfeer toch een tijdje lang iets minder prettig. Je loopt dan toch telkens rond met de gedachte “Ben ik de volgende?”

Gelukkig begon de economie langzaamaan weer wat te verbeteren waardoor het in de transportindrustrie ook weer wat beter ging, wat voor ons weer gunstig was. Daarnaast werd er in het bedrijf flink de nadruk gelegd op innovatie en verbetering van de bestaande producten, hetgeen ook heeft bijgedragen tot de stijgende lijn die we hebben ervaren. In de afgelopen paar maanden waren de cijfers voor het eerst sinds zeker een half jaar weer positief, hetgeen natuurlijk erg bemoedigend is.

Het jaar bij TripPak betekende ook reizen voor het werk. Het begon met een weekje naar Memphis, Tennessee een maand nadat ik was begonnen. Daarna volgden nog een weekje naar Cleveland, Ohio, een weekje naar Buchanan, Michigan, en een weekje naar Indianapolis, Indiana. Heel leuk om te doen, deze klantbezoeken, zeker omdat je dan de mensen met wie je al een maand of twee intensief contact hebt via telefoon en email in het echt leert kennen, maar ook omdat je nog eens ergens komt. Het is alleen jammer dat er niet altijd tijd is voor sightseeing, maar ja, je bent er in de eerste plaats natuurlijk ook voor je werk.

Dit eerste jaar stond ook in het teken van heel veel leren, op allerlei gebieden. Natuurlijk alles leren kennen over onze producten, de Amerikaanse transportindustrie, maar ook heel veel leren over databasegebruik en IT infrastructuren, zaken waar ik heel weinig van wist. Zelfs na een jaar heb ik nog het gevoel dat ik maar net het topje van de ijsberg heb gezien en dat er nog veel te leren valt. Ik kan zonder te overdrijven zeggen dat er geen dag voorbij is gegaan waarop ik niet minstens drie nieuwe dingen heb geleerd.

Ook heb ik veel geleerd over de Amerikaanse bedrijfscultuur (voor zover je van “de” Amerikaanse bedrijfscultuur kunt spreken). Waar ik in ieder geval wel achter ben gekomen is dat TripPak wat sommige dingen betreft toch wel in positieve zin afwijkt: er kan meer, er mag meer, maar dat kan en mag ook alleen omdat er goede mensen werken die worden vertrouwd door het management. Er wordt hard gewerkt, er wordt veel gedaan, en dat wordt ook door het management erkend en beloond – en dat zorgt wel voor een erg prettige werksfeer.

Vanaf het begin heb ik gezegd dat het voelt alsof je bij een klein bedrijfje werkt, ook al is TripPak onderdeel van Affiliated Computer Services, Inc. (ACS, Inc.), wat sinds begin dit jaar is overgenomen door Xerox. Hierdoor is TripPak onderdeel van een gigant met wereldwijd meer dan 130.000 werknemers.

In het kantoor in Denver (of meer precies Lakewood) werken echter maar 33 mensen waardoor je natuurlijk al sneller dat “kleine bedrijf”-gevoel krijgt, maar desondanks zou je verwachten dat de corporate regels toch ook veel meer tot in ons kleine kantoor zouden doordruppelen. Maar goed, je hoort me niet klagen, integendeel.

Maandelijkse “cake meetings” (waarbij er wordt teruggekeken op de voorafgaande maand en vooruit gekeken naar de komende maanden gevolgd door een stuk taart), bedrijfsbarbeques, een keer per maand een “Innovation Meeting” (brainstormen over bestaande en mogelijke nieuwe producten onder het genot van een hapje en een drankje ergens in een bar of restaurant), regelmatig bagels met schmears van Einstein Bros. als ontbijt voor het hele kantoor, beloningen in de vorm van een diner- en bioscoopbon voor goede ideeën (nu omgezet in een cadeaubon van $100), thuis kunnen werken wanneer het niet uitkomt om naar kantoor te komen, flexibele werktijden, geen formele dress code behalve als er bedrijven op bezoek komen (je kunt elke dag in je korte broek met een t-shirt komen als je wilt) en ontzettend leuke collega’s zorgen ervoor dat het echt een geweldige plek is om te werken.

Tijdens mijn sollicitatiegesprek van anderhalf uur destijds werd – door mij gevraagd naar wat zo prettig was om hier te werken –min of meer door iedereen aangegeven wat ik zojuist opsomde. En nu, een jaar later kan ik dat alleen maar beamen.

Afgelopen vrijdag heb ik mijn eerste “annual review “ gehad, en ik was daar toch wel eens benieuwd naar. Ik was niet zozeer benieuwd naar de beoordeling van hoe ik met klanten om ga, of hoe ik mijn projecten manage, maar wel naar de rest: productkennis, technische kennis, en kennis van de bedrijfstak. Voor mijn gevoel stel ik – nog steeds, na een jaar – veel te veel vragen. Maar ja, ik stel liever twee keer extra een vraag dan één keer iets aan te nemen wat fout blijkt te zijn waardoor een klant de dupe wordt.

Ik had al met mijn collega Nate (al 10 jaar bij TripPak) erover gesproken, en hij gaf aan dat ik het volgens hem allemaal prima deed en dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Iedereen – en zeker Ian, onze manager – wist wat voor een lange, steile leercurve er bij ons werk zit, en hij vond dat het allemaal prima ging.

Mijn review vond plaats in een Starbucks vlakbij het kantoor, onder het genot van een lekkere kop koffie. Gedurende bijna anderhalf uur heb ik een goed gesprek gehad met Ian, en hij was eigenlijk alleen maar positief, over alles. Ik was dan ook erg blij met deze goede review (en toch ook wel enigszins opgelucht – je moet immers altijd maar afwachten). Of dit ook iets betekent qua salaris moet nog even worden afgewacht. Ik weet dat er voordat ik begon iets aan de salarissen was gedaan, dat de bonussen waren vervallen, en dat ook betaalde vrije dagen waren omgezet naar onbetaalde vrije dagen, en dat we natuurlijk met het bedrijf door een moeilijke periode zijn gegaan. Maar ondanks dat drie van die vrije dagen weer zijn omgezet naar betaalde vrije dagen, en dat de bonussen inmiddels weer terug zijn, zou het me niet verwonderen dat een salarisverhoging er nog steeds niet in zit.

En weet je? Het maakt me niet eens zoveel uit. Het zou leuk meegenomen zijn, dat wel, maar ik krijg nu al een leuk salaris waarmee we lekker comfortabel kunnen leven, ik heb plezier in mijn werk, en er zitten toch al allerlei extraatjes aan vast waarvan je kunt profiteren. Ach, we zullen zien…

Zo, ik ga maar weer eens wat doen (ik schrijf dit in de baas zijn tijd), want ik moet nu gaan werken aan een positieve review voor volgend jaar!

Gisteren kregen we een email op het werk met de titel “Stretching Your Health Care Dollars”, en na de eerste paar regels voelde ik meteen een stukje voor mijn blog eraan komen.

In Nederland is het toch maar makkelijk: je hebt ergens last van, je gaat naar je huisarts, die onderzoekt je, schrijft een recept uit waarmee je naar de apotheek gaat, de apotheek geeft je je medicijn mee, en dat was het. Misschien dat je een kleine eigen bijdrage moet betalen voor hetzij het doktersbezoek, hetzij de medicijnen, maar voor de rest was het dat dan. Aan het eind van het jaar krijg je een overzicht van welke zorg en medicijnen je hebt afgenomen en of je nog wat terug krijgt van de verzekering of niet.

Heb je verder onderzoek nodig dan word je doorverwezen naar een specialist, die dan wellicht ook nog wat onderzoeken laat doen (bijvoorbeeld een MRI), en alles wat je hoeft te doen is het doorgeven van je verzekeringsinformatie (voor zover dat al niet automatisch is gebeurd).

En dat valt allemaal gewoon binnen je ziektekostenverzekering.

Hoe anders is het in Amerika.

Dit werd gisteren treffend geïllustreerd in een email van de HR afdeling van ACS.

De titel van de email was “Stretching Your Health Care Dollars”, en het begon met “You know how to stretch your dollars at the grocery story, but do you know how to stretch your dollars at the doctor’s office and pharmacy? These simple tips can help you save money on health care services!”

Nu zou je in eerste instantie denken, “Ah, mooi, simpele tips zijn altijd leuk meegenomen als je er geld mee kunt besparen”. Dan begin je te lezen, en dan kom je eens te meer erachter hoe gecompliceerd het Amerikaanse ziektekostenverzekeringsstelsel (leuk woord voor Scrabble – 3 x woordwaarde) daadwerkelijk is.

Hieronder volgen enkele van de “simple tips”:

- Heb je medische dienstverlening nodig die niet door je General Practitioner (zeg maar je huisarts) of een andere arts kan worden verricht in zijn/haar praktijk (bijvoorbeeld een MRI, of een poliklinische ingreep) dan kun je het beste je arts vragen om een “medical facility” aan te bevelen in plaats van je plaatselijke ziekenhuis. Als je het niet in het ziekenhuis laat doen zou het wel eens goedkoper kunnen zijn. Je moet er wel rekening mee houden dat als je medische zorg nodig hebt die niet door je arts kan worden verleend dit gedeeltelijk door jezelf betaald zal moeten worden. Met andere woorden, je moet dus goed opletten, en het beste kun je even gaan rondvragen om achter de kosten van de diverse behandelingen op verschillende plaatsen te komen – shoppen waar je je medische zorg het beste kunt gaan halen, dus.

- Niet alleen moet je goed opletten bij welke kliniek je welke behandelingen laat uitvoeren, zelfs iets op het eerste oog eenvoudigs als het uitkiezen van een arts is niet zo makkelijk als het lijkt. Je kunt namelijk het beste een arts kiezen die binnen jouw zorgnetwerk valt. Doe je dat niet, dan kunnen de kosten a) hoger oplopen en b) een groter deel van de kosten voor jezelf zijn. Het is dus niet zo eenvoudig als ergens binnen lopen, want je moet goed opletten waar je naar binnen loopt. Voordat je een arts nodig hebt zul je dus eerst je verzekeraar moeten bellen om te vragen welke artsen binnen je netwerk vallen, of je moet online gaan naar de site van de verzekeraar om daar de artsen te zoeken. Het leuke is dan ook nog eens dat je keuze soms beperkt kan zijn omdat niet iedere arts nieuwe patienten aanneemt.

- Heb je medicijnen nodig, dan is het verstandig om niet zo maar naar de eerste de beste apotheek te gaan met wat je arts je voorschrijft. Nee, je kunt beter eerst met de lijst van goedgekeurde medicijnen binnen je verzekeringsplan (wat in ons geval weer van een andere verzekeraar is dan van de reguliere zorg) naar je arts gaan. Je moet dan je arts vragen om de generieke, merkloze variant van het medicijn vanaf die lijst voor te schrijven om zo geld te kunnen besparen.

- Daarnaast moet je ook eens de lijst met de goedgekeurde medicijnen van de apotheek in je plaatselijke Walmart, King Soopers of Safeway mee naar je arts nemen. Deze medicijnen kunnen soms nog goedkoper zijn dan wanneer je ze afneemt via je verzekeringsplan (al bieden sommige verzekeringsplannen ook weer dekking bij de Walmart apotheken, waardoor het nog goedkoper kan worden).

Je ziet, het is allemaal niet zo eenvoudig als je het “goedkoop” wilt houden – maar het kan je wel flink wat geld besparen. Het is alleen zo bijzonder vervelend dat je het überhaupt moet doen: niet alleen ben je al tijd kwijt met naar een arts gaan, voordat je eens zover bent ben je ook alweer een hele tijd verder.

Maar wat als je nu dringend hulp nodig hebt? Nou, dat hangt af van hoe dringend je die hulp nodig hebt.

Anna had een tijdje terug ontzettende last van haar handen, en had behalve Aleve geen goede pijnstillers. Aangezien de pijn die dag zo hevig was dat ze niets kon doen met haar handen, en ze er de tranen van in de ogen had, wilde ze naar een arts gaan om te kijken of hij/zij iets kon voorschrijven.

Het heeft meer dan een uur gekost om een arts te vinden die a) binnen het zorgnetwerk viel, b) nieuwe patienten aannam, c) diezelfde dag nog een opening had, en d) niet al te ver van huis zat. Na de afspraak moest ze natuurlijk nog de medicijnen gaan halen, en ook daar was het eerst goed kijken naar hoeveel het zou kosten binnen de verzekering, en hoeveel het zou kosten als ze bij Safeway/King Soopers/Walmart zou gaan. Het is uiteindelijk gelukt, en ze heeft uiteindelijk ook pijnstillers gekregen, maar het is eigenlijk te gek voor woorden waar je allemaal op moet letten.

Heb je écht acute hulp nodig dan heb je niet de tijd om eerst anderhalf uur lang te gaan uitzoeken waar je terecht kunt. Je moet derhalve al dat werk vantevoren al doen: je moet dus uitzoeken waar de dichtstbijzijnde acute hulpverlening zit in de buurt van je huis, en in de buurt van je werk.

Voordat je besluit om naar de eerste hulp te gaan, krijg je deze tips:

- De verzekeraar heeft een medische hulplijn die je 24 uur per dag kunt bellen. De verpleegsters/verplegers die deze lijn bemannen kunnen je helpen met bepalen of je onmiddellijk naar de eerste hulp moet, of dat je kunt wachten en een afspraak bij je huisarts kunt plannen (want bij de huisarts kost het je maar $25, bij de eerste hulp $145).

- Naast de eerste hulp van ziekenhuizen bestaan er ook zogenaamde “Urgent Care Centers”, en “walk-in clinics”. Hier kun je vaak direct terecht met kleinere en minder spoedeisende zaken; deze zijn veelal stukken goedkoper dan de eerste hulp van een ziekenhuis, en het is daarom verstandig om ook de dichtstbijzijnde “urgent care center” bij je in de buurt te weten.

- Ook wordt aangeraden om de openingsuren van je artsenpraktijk te kennen; zo kun je wellicht voorkomen dat je onnodig naar de eerste hulp moet omdat je artsenpraktijk onverwacht dicht blijkt te zijn.

- Tot slot dien je te weten welke ziekenhuizen wel binnen je verzekeringsplan vallen, en welke niet, en welke eerste hulp ingrepen wel en welke niet worden gedekt door je verzekering. Allemaal zaken die je beslissing beïnvloeden over naar welk ziekenhuis je toe gaat.

Tja… da’s best wel veel om uit te zoeken, en om in je achterhoofd te houden, én om paraat te hebben op het moment dat er daadwerkelijk iets gebeurt. En dan hebben we het nog niet eens over het feit dat ondanks dat er twee ziekenhuizen op nog geen mijl van ons huis vandaan liggen we wellicht naar een ander ziekenhuis toe moeten twintig minuten bij ons vandaan, alleen omdat ons verzekeringsplan ingrepen bij die twee ziekenhuizen niet dekt…

Eigenlijk is het allemaal te gek voor woorden wat je allemaal moet doen en waar je rekening mee moet houden. En het is te gek voor woorden dat het überhaupt nodig is om zo’n email te versturen.

En het is al helemaal te gek voor woorden dat ze deze tips “simpel” noemen…

Het is een stad met een rijke geschiedenis. De stad van de Alamo, waar tijdens de Texian Revolt het gevecht tussen de Texians (Amerikaanse “settlers” die zich wilden vestigen op het Texaanse deel van de toen nog Mexicaanse provincie Tejas y Coahuila) en de Mexicanen heeft plaatsgevonden, het gevecht waar beroemde namen als James Bowie en Davy Crockett zijn gesneuveld.

En natuurlijk is San Antonio ook de stad waar wij destijds getrouwd zijn (althans het kerkelijk huwelijk, nadat we in Nederland al voor de wet waren getrouwd).

Onze receptie hielden we destijds in het Menger Hotel, gebouwd in 1859, gelegen direct naast de Alamo. Hierdoor kon er ’s avonds nog een mooie foto bij de Alamo worden gemaakt (jammer genoeg kon ik zo snel het origineel niet terugvinden en heb maar even een foto van de foto in het trouwalbum gemaakt).

Al vanaf mijn eerste bezoek in de zomer van 2000 heb ik San Antonio altijd geweldig gevonden. Niet alleen is de stad zelf ontzettend leuk en mooi, de omgeving van San Antonio is dat ook – vooral de Hill Country ten noorden van de stad is prachtig: mooie natuur, leuke dorpjes en stadjes, en diverse wijngaarden waar je lekker kunt gaan proeven. Door de jaren heen heb ik redelijk wat tijd doorgebracht in en rondom San Antonio, en had altijd gedacht dat als we ooit naar Amerika zouden gaan we wel in San Antonio terecht zouden komen. Anna’s ouders woonden daar immers, en als we zouden gaan zouden we die kant op gaan – althans aanvankelijk.

De plannen wijzigden echter toen Anna’s ouders eind 2006 naar Colorado verhuisden. Dit betekende dat als we ooit naar Amerika zouden gaan we waarschijnlijk ook naar Colorado zouden gaan – we zouden dan immers in het begin de steun van Anna’s ouders goed kunnen gebruiken. Aan de ene kant vond ik dat wel jammer, omdat ik San Antonio nu eenmaal goed kende, terwijl ik pas één keer in Colorado was geweest: een dagje Denver en een dagje Vail in 2001.

Al snel echter hoorde ik over het klimaat in Colorado: 300 tot 320 dagen zon per jaar, weinig muggen en andere insecten, warm in de zomer en koud in de winter, en een zeer lage luchtvochtigheid. Afgezien van de zonneschijn per jaar had San Antonio de rest allemaal niet te bieden.

Mijn eerste keer in San Antonio was in de zomer van 2000: mijn vlucht landde laat die avond, pas rond 22:00 uur. Ik haalde mijn koffers op, en liep naar de uitgang waar Anna en haar ouders mij zouden opwachten. Ik had al veel gehoord over de hitte en de luchtvochtigheid, maar dacht dat dit rond 22:30 uur wel mee zou vallen. Nou, mooi niet dus. De schuifdeuren gingen open, en ik liep tegen een muur van vochtige warmte op: het was om 22:30 uur nog steeds 36 graden met een hoge luchtvochtigheid – verschrikkelijk!

Anna’s ouders hadden een huis met tennisbaan en zwembad in de achtertuin wat natuurlijk erg aantrekkelijk was, maar na 15 minuten tennissen in de hitte en vochtigheid zat ik er doorheen, en kon ik alleen nog maar in het zwembad springen om af te koelen – wat dan wel weer lekker was. Ik besloot ook een keer om het zwembad schoon te maken. Ik viste de bladeren eruit met dat visnetachtige gereedschap, en ging daarna lekker zwemmen. De volgende ochtend had ik wat jeuk op mijn kuiten, en dat werd steeds erger en erger; het voelde ook allemaal raar aan. Wat bleek: aan één kant naast het zwembad was de afscheiding met een onbebouwd stuk grond van de buren, en waarschijnlijk was dit een mooie broedplaats voor muggen: ik had op het stuk tussen sokken en korte broek meer dan 100 muggenbulten op elk been (we zijn bij 100 opgehouden met tellen) – meer dan 200 keer gestoken dus… ik kan je vertellen dat het geen pretje was; bovendien zag ik eruit alsof ik een of andere enge ziekte had…

Ondanks dit alles en de lange reistijd (er gaan/gingen geen directe vluchten naar San Antonio) ging ik altijd erg graag erheen.

In plaats van San Antonio, TX werd onze bestemming echter Fort Collins en Denver, CO, en sinds 2006 zijn we niet meer in San Antonio geweest.

Voor mij gaat daar echter verandering in komen: we hebben pas een nieuwe klant aan boord gehaald die gevestigd is in, jawel, San Antonio. Ik heb direct enkele niet al te subtiele hints laten vallen op het werk dat als er iemand naar San Antonio zou moeten ik me als vrijwilliger aanbood – en ik mag ook gaan!

In eerste instantie was het op 16 augustus gepland; ik zei daarop tegen Ian, mijn manager: “Ian, we moeten de planning herzien, en het ergens tweede helft september plannen.” Op Ian’s vraag waarom antwoordde ik “Have you ever been to San Antonio in mid August? It’s horrible there then!”. Uiteraard was dit allemaal voor de flauwe kul; totdat ik de dag erna met de klant sprak en de klant vroeg of we niet in de tweede helft van september zouden kunnen komen omdat dit hen beter uit kwam. En je raadt het al: na het gesprek ging ik naar Ian toe met de mededeling “Ian, we moeten de planning herzien, en het ergens tweede helft september plannen.” Dit keer begon Ian te lachen, maar helaas voor hem meende ik het dit keer.

Hoe dan ook, het ziet ernaar uit dat ik op zondagmiddag 12 september naar San Antonio zal vliegen samen met een collega, om op vrijdagmiddag weer naar huis te komen.

Ik hoef jullie niet te vertellen dat Anna ontzettend jaloers is, en mijn collega’s zeiden al “dan gaat ze toch gewoon met je mee”… Normaal gesproken zou dat ook hebben gekund; ze had dan gewoon bij mij in mijn hotel kunnen overnachten (dat zijn toch meestal tweepersoonskamers), en ’s avonds zouden we allerlei leuke dingen kunnen gaan doen samen. Alleen: op 13 september krijgt ze de sleutel voor haar Toys “R” Us Express, en kan dan dus niet een weekje weg.

En dat is natuurlijk erg jammer… voor haar…

…want ik ga lekker toch!

De reden daarvoor is dat ik soms van die dagen heb dat ik graag wat wil schrijven, maar dat ik gewoon niets weet te bedenken als onderwerp. Van die dagen dat je je creatief voelt, alsof er iets uit moet dat binnenin je zit, maar je niet goed weet hoe je het eruit moet krijgen (en nee, een laxeermiddel helpt daar niet bij). Van die dagen dat je voelt dat je iets moet doen, maar je niet weet wat.

En dat leidt weer tot een ander gevoel: frustratie. Het frustrerende aan dat type frustratie is dat het weer frustrerend is – wat uiteindelijk niet helpt – en zo kom je in een “visuele cirkel” terecht, zoals mijn judo en aikido sensei het vroeger noemde (jaja, vroeger wist ik nog wat het woord sport betekende).

Als ik in dit soort buien ben dan kan ik aan de ene kant heel melancholisch worden, of ik krijg van die rare humor (zie “laxeermiddel” hierboven), waarbij ik niets serieus kan nemen, mezelf al helemaal niet.

Zouden de heren en dames deskundigen dan toch gelijk hebben als ze zeggen dat humor soms een zelfverdedigingsmechanisme is, wat je gebruikt om aan anderen niet te laten merken hoe je je echt voelt, en om jezelf voor de gek te houden? Als dat laatste het geval is, dan ben ik daar heel goed in, en heb er nog lol in ook, nietwaar?

Maar voordat jullie nu gaan denken dat ik langzaamaan in een depressie begin weg te glijden: maak je geen zorgen, dat is niet het geval. Dat melancholische, gefrustreerde gevoel gaat vanzelf weer over zodra ik besef dat ik niks heb om creatief te schrijven. (Behalve dan een of ander zinloos stukje op mijn blog, natuurlijk).

Het gekke is dat ik, als ik dan toch maar gewoon eens begin te schrijven, toch met een stukje op de proppen weet te komen. Het stelt soms niets voor, en na het lezen ervan denk je wellicht “zo, dat waren vijf minuten van mijn leven die ik nooit meer terug krijg”, en andere keren dan valt me tijdens het schrijven van de onzin iets in dat wel de moeite van het vermelden waard is. En zo ook dit keer.

Zoals ik eerder al schreef krijgt Anna haar eigen winkel, maar ik moet twee dingen even recht zetten. Allereerst: ik had het de hele tijd over een Toys”Я”Us Holiday Express, en plaatste ook een logo van de Holiday Express erbij. Dat was echter vorig jaar; dit jaar, omdat men er vroeger mee begint en het woord “Holiday” in juli en augustus nu eenmaal een beetje misplaatst lijkt heeft men er voor gekozen om de winkels alleen maar nog Toys”Я”Us Express te noemen. Houdt steek (zoals Babel Fish “makes sense” vertaalt). De naam Toys”Я”Us Express is nog zo nieuw dat er nog niet eens foto of logo van te vinden is op Google Images, althans niet in de VS.

De tweede correctie die ik moet maken betreft de naam van de keten. Ik schreef tot nu toe steeds over Toys-R-Us, maar dat is dus goed fout. Officieel is het trademark van de keten Toys “R” Us. In officiele stukken wordt dan ook gesproken over Toys “R” Us, met de aanhalingstekens rond de R. Vroeger, tot en met 2007, stonden deze aanhalingstekens ook in het logo, maar deze zijn in de nieuwste versie verdwenen. Heel soms wordt de naam ook wel Toys”Я”Us geschreven, met de omgekeerde R zoals deze ook in het logo voorkomt. Niet alle tekstverwerkers kunnen deze Я echter aan, vandaar dat men het bij de officieel vastgelegde naam Toys “R” Us houdt. Ik zal mijn leven beteren en in het vervolg de winkelnaam correct noteren.

Ik gaf al aan dat ik iets had mede te delen dat de moeite waard was, en de bovenste twee alinea´s zijn dat – hoe interessant (ahem) ook – niet. Wat wel de moeite waard is, is nieuws over Anna’s winkel.

De winkel die haar is toegewezen ligt in Aurora, aan de zuidkant. Met 27 mijl in plaats van 65 mijl stukken dichterbij, maar omdat de weg erheen door een druk stedelijk gebied gaat kan het nog steeds wel een drie kwartier duren. Meer mijlwinst dan tijdwinst, om het zo maar te zeggen.

Anna was dan ook een beetje verbolgen over wat ze afgelopen vrijdag ontdekte: er zou ook een Toys”Я”Us Express popup worden geopend in Northfield Stapleton, het grote winkelcentrum (bekend vanwege de Bass Pro Shop) op de lokatie waar vroeger het vliegveld van Denver lag. En dat is nog geen vijf mijl, ofwel 15 minuten rijden in de spits, bij ons huis vandaan – stukken beter dan 27 mijl en 45 minuten.

Onmiddellijk heeft ze een email gestuurd naar de manager bij Toys”Я”Us Corporate (Andy) en in niet al te mis te verstane bewoordingen aangegeven dat ze toch wel teleurgesteld was in het feit dat niemand haar de winkel in Northfield Stapleton had aangeboden terwijl ze wisten dat ze graag dichter bij huis wilde gaan werken en al vantevoren bekend was dat deze open zou gaan. Ze had aangegeven bij Andy heel erg blij te zijn met deze kans maar dat ze – indien mogelijk – toch wel graag de winkel in Northfield Stapleton zou willen runnen. Het zou natuurlijk ook wel ideaal zijn.

Zondag kreeg ze een mailtje terug van Andy: of Anna hem even kon bellen. Andy gaf aan dat ze al helemaal in het systeem stond voor de winkel in Aurora en dat het wel allemaal erg kortdag zou worden om dat te gaan veranderen. Anna vroeg daarop of ze dan al iemand hadden voor Northfield Stapleton, waarop Andy antwoordde dat ze nog niemand hadden. Dat was voor Anna het teken om door te drukken, en na nog wat heen en weer gepraat zei Andy het volgende.

In plaats van twee Department Supervisors aan te nemen voor de winkel in Aurora zou Anna er drie aan moeten nemen. Volgens planning zou Anna vanaf 9 augustus haar training gaan krijgen in de zusterwinkel (de grote Toys”Я”Us in Aurora) van Anna’s Aurora popup. Ook volgens de gemaakte planning zou Anna de supervisie van de opbouw, inrichting en opening van de winkel op zich nemen, tussen 30 augustus en 3 september. Zodra de winkel daar eenmaal open was, dan kon ze verder gaan met de popup in Northfield Stapleton en deze opbouwen, inrichten en openen. De derde Department Supervisor in de Aurora-popup zou dan een stapje omhoog gaan naar Store Team Lead, en aangezien de zusterwinkel van de Northfield Stapleton popup dezelfde is als de Aurora popup zou Anna’s training dan heel goed uitkomen aangezien ze na het openen ervan de Northfield Stapleton popup zou gaan runnen.

Goed nieuws, toch, nietwaar? Het heeft meerdere voordelen. De winkel is maar vijf mijl bij ons huis vandaan, wat dus véél minder benzinekosten per maand en minder slijtage aan de auto betekent. Als ik in de knoei kom of dreig te komen met mijn gereden aantal mijlen per maand dan kan ik compenseren door Anna’s Beetle naar het werk te rijden zodat zij de Tiguan kan nemen (wat betekent dat de Tiguan maar 10 mijl per dag rijdt in plaats van 36 mijl). En nog belangrijker: vanwege de ligging in Northfield Stapleton is de kans stukken groter dat de Toys”Я”Us Express daar ook na de feestdagen openblijft; er liggen daar veel meer winkels, er komen veel meer bezoekers, en de nabijheid van de bioscoop kan een mooie springplank zijn voor aan film gerelateerde producten.

Al met al dus weer een leuk stukje goed nieuws. Als nu ook nog haar salarisverhoging doorgaat, dan zijn we weer helemaal tevreden!

Tot slot nog een advies:

“If you want something translated fish with Babel, do not take over it then unthinking. You can come stand then for surprises. Thus, and we it leave there at!”

(Hetgeen was ingegeven was: Als je iets vertaald wilt hebben met babel fish, neem het dan niet klakkeloos over. Je kunt dan immers voor verrassingen komen te staan. Zo, en daar laten we het bij!)

Je bent gewaarschuwd…

Vanaf het moment dat we de beslissing hadden genomen om naar de VS te gaan stond voor mij het besluit vast om mijn citizenship aan te gaan vragen zodra het mogelijk was. Er zijn meerdere redenen waarvoor ik het wil aanvragen, maar de belangrijkste is eigenlijk wel omdat het nu nog mogelijk is met behoud van mijn Nederlanderschap.

Volgens de huidige wetgeving kan ik het Amerikaans staatsburgerschap aanvragen zonder dat ik mijn Nederlands staatsburgerschap kwijt zal raken omdat ik de nationaliteit aanneem van mijn echtgenote; in dat geval is dual citizenship toegestaan.

Zou ik mijn Nederlands staatsburgerschap op moeten geven om mijn US Citizenship aan te kunnen vragen dan zou ik het denkelijk niet doen; althans niet op dit moment. Ik voel me nu nog veel te sterk verbonden met Nederland om dat op te geven. Bovendien, je weet nooit wat er in de toekomst allemaal op je af komt, en dan is het wel fijn om nog je Nederlands paspoort te hebben om op terug te kunnen vallen. Je kunt – eens opgegeven – onder bepaalde voorwaarden je Nederlanderschap wel weer terugkrijgen, maar als het niet nodig om door al die rompslomp heen te gaan dan uiteraard liever niet. En vooralsnog lijkt het er gewoon op dat ik beide staatsburgerschappen zal kunnen krijgen c.q. houden.

Het hebben van het US Citizenship brengt uiteraard enkele voordelen met zich mee. Ik mag gaan stemmen, ik mag me verkiesbaar stellen voor diverse politieke functies (niet dat dit nu een doorslaggevende reden voor me is, maar toch), ik mag (eindelijk!) indien gekozen zitting nemen in een jury in een rechtszaak, en, niet onbelangrijk, ik hoef me nooit meer druk te maken over het verlengen van mijn Green Card. Mijn huidige verblijfsvergunning heeft dan wel een geldigheid van 10 jaar, maar toch: weer een ding minder om je druk over te maken. En als je hier toch eenmaal woont, dan is het wel zo fijn om echt overal bij betrokken te worden.

Ik ben er nog eens over gaan nadenken nu Arthur (uit het dorpje Nederland) laatst ook zijn aanvraag voor citizenship heeft ingestuurd (na zo’n 10 jaar hier te wonen). Hij heeft ergens in augustus zijn “naturalization eligibility interview” met de “naturalization test”.

Jawel, je moet een examen afleggen om aan te tonen dat je de Engelse taal genoeg machtig bent, en genoeg weet over de VS om je staatsburgerschap te verdienen.

Tijdens het interview word je Engels getest op spreekvaardigheid, luistervaardigheid, schrijfvaardigheid en leesvaardigheid.

Je spreekvaardigheid wordt vastgesteld gedurende het hele interview, aangezien dit in het Engels wordt afgenomen en er vragen worden gesteld over de informatie die je op het aanvraagformulier hebt ingevuld.

Daarnaast zal de USCIS Officer je drie zinnen voorleggen waarvan je er één moet voorlezen, en wel op een zodanige manier dat duidelijk blijkt dat je de betekenis van de zin hebt begrepen. Als je start met de eerste zin en deze correct voorleest, dan moet de USCIS Officer met dat deel van de test stoppen: de overige twee zinnen mag hij je dan niet meer laten voorlezen.

Je luistervaardigheid en schrijfvaardigheid worden samen getest: de USCIS Officer zal je één van drie zinnen voorlezen, en deze zin dien je op te schrijven op een zodanige manier dat duidelijk blijkt dat je de zin hebt begrepen. Ook hier geldt: heb je de eerste goed, dan mag er niet door worden gegaan met de tweede en derde zin.

De beoordeling van je spreekvaardigheid dient te gebeuren zonder een accent in overweging te nemen: hoe zwaar je accent ook is, als alles verder in orde is dan mag je daar niet op worden afgerekend. Ook uitspraakfouten en intonatiefouten die de betekenis van de zin niet veranderen mogen niet in de beoordeling worden meegenomen. Ook lange pauzes tijdens het lezen van de zin, en zelfs het weglaten van woorden die de betekenis van de zin niet aantasten zijn geen reden om iemand niet te laten slagen.

Slagen voor deze tests moet eigenlijk niet zo heel moeilijk zijn, omdat de USCIS een woordenlijst voor de leestest en een woordenlijst voor de schrijftest heeft uitgebracht met de woorden die voor de zinnen worden gebruikt – en dus vantevoren kunnen worden bestudeerd. Er zijn zelfs zogenaamde “flash cards” beschikbaar voor de leestest en de schrijftest aan de hand waarvan je kunt studeren en oefenen.

Persoonlijk vind ik eigenlijk dat de toetsingscriteria wel erg veel toelaten. Iemand die dit examen aflegt is in de meeste gevallen al minimaal drie, meestal vijf jaar in dit land, en dan vind ik dat er best wel wat strenger naar mag worden gekeken, zeker als je vantevoren al vrijwel precies weet wat je gevraagd zal worden. Maar goed, een en ander zal ook wel samenhangen met het feit dat de VS geen officiële voertaal heeft; vaak wordt gedacht dat dit Engels is, maar nergens in de Amerikaanse wetten is vastgelegd dat Engels de enige officiële taal is. Vandaar dat men wellicht iets coulanter is bij de beoordeling.

Het tweede deel van het examen bestaat uit “civics questions”, vragen over Amerikaanse geschiedenis, cultuur en politiek. Je kunt vragen krijgen zoals waarom de Pilgrims destijds naar Amerika zijn gegaan, wie er President wordt als zowel de President als de Vice President hun ambt niet meer kunnen uitoefenen, hoeveel volksvertegenwoordigers er in het House of Representatives zitten, en wat een van de vier amendementen op de grondwet inhoudt.

Sommige vragen zijn makkelijk (”What is the name of the President of the United States now?” – en als je die fout hebt dan zou je van mij je citizenship helemaal niet mogen krijgen ook al heb je voor de rest alles goed), anderen zijn pittiger (zoals de vraag waar ik eerder al op duidde “If both the President and the Vice President can no longer serve, who becomes President?”; het antwoord daarop is overigens de “Speaker of the House”, de voorzitter van het House of Representatives – op dit moment is dat Nancy Pelosi).

In totaal krijg je 10 vragen te beantwoorden waarvan je er minimaal 6 goed moet hebben. Wil je de volledige lijst zien, dan kun je deze hier vinden, compleet met links naar mp3-bestanden waar de vraag en het antwoord voor je worden uitgesproken. Is Engels niet je sterkste punt, dan geen nood, want de volledige lijst is ook beschikbaar in het Spaans, Chinees, Vietnamees en Tagalog (Tagawat? Tagalog, de taal van de Filippijnen). De laatste drie zijn echter enkel pdf-bestanden; Chinezen, Vietnamezen en Filipino’s zullen het derhalve zonder mp3-tjes moeten doen.

Zoals je ziet, het wordt aan alle kanten makkelijk gemaakt om voor deze test te kunnen slagen want alles wat je nodig hebt wordt gratis en voor niets door Uncle Sam beschikbaar gesteld.

Gisteren tijdens een meeting op het werk hadden we het toevallig over de test en de vragen die je kunt krijgen (naar aanleiding van mijn Facebook status afgelopen woensdag, “Dennis can apply for US Citizenship exactly one year from today…”). Zowel Ian (mijn manager) als Chad (de VP) zijn gek op triviantvragen en begonnen me direct te ondervragen over vanalles en nog wat, van vragen die in de USCIS lijst van 100 staan tot aan vragen als welke staat oorspronkelijk als een strafkolonie was opgezet (het antwoord was Georgia, wat ik gokte, al is het een misvatting: Georgia is niet een strafkolonie geweest, maar velen denken dit vanwege het grote aantal Britse veroordeelden die naar Georgia werden verbannen). Chad en Ian waren onder de indruk, en zeiden dat ik me geen zorgen hoefde te maken: het kwam vast wel goed met mijn “civics test”, en ook Engels was geen probleem volgens hen – Ian zei al dat als hij twijfelde over iets in de Engelse taal hij naar mij toe kwam, evenals voor “proof reading” van officiële stukken. “Is it sad that we have to ask the foreigner?”, vroegen ze zich af…

Voor mij duurt het dus nog een jaartje voordat ik de aanvraag kan indienen en mijn “naturalization test” moet afleggen, maar ik ben er niet bang voor. Niet voor de Engels-testen, en niet voor de “civics questions”: jaren geleden heb ik er voor de gein een keer eentje ingevuld en haalde zonder ervoor te hebben gestudeerd een score van 90% (daar waar je maar 60% nodig hebt om te slagen). Het zou met een beetje studeren dus echt geen probleem moeten zijn (maar zeg nooit nooit, zij de pessimist).

Hoe dan ook, nu maar hopen dat er zowel in Nederland als in de VS tussen nu en 28 juli 2011 niets aan de wetgeving rond “dual citizenship” zal veranderen…

Lacrosse is een sport die in Europa vrij onbekend is. Er zijn wel enkele teams, maar je zult er niet snel iets over horen. Het is een sport die van de Indianen afkomstig is (ofwel de Native Americans, als je politiek correct wilt blijven), en er zijn aanwijzingen dat het in de 12e eeuw al werd gespeeld (zij het in een iets andere vorm); daarmee is lacrosse de oudste sport in Noord-Amerika. In 1637 werd er voor het eerst over de sport geschreven door een Europeaan: een missionaris van de Jezuïeten, Jean de Brébeuf, zag Iroquois indianen de sport spelen. Hij noemde het “la crosse”, wat hetzij afkomstig zou zijn van de Franse naam voor hockey, le jeu de la crosse, hetzij van de Franse naam voor een bisschopsstaf, la crosier. Hoe dan ook, het is de geschiedenis ingegaan als “la crosse”, en wordt tegenwoordig nog steeds zo genoemd, al wordt het nu als één woord geschreven: lacrosse.

Het moderne lacrosse zoals wij het kennen werd voor het eerst gespeeld in 1856 in Montreal, Canada: William George Beers, een tandarts, richtte in dat jaar de Montreal Lacrosse Club op. In 1867 stelde hij het eerste officiële regelement voor lacrosse op, en in datzelfde jaar werd het eerste toernooi gespeeld onder deze nieuwe regels. Tegen 1900 werd lacrosse al gespeeld op verschillende Amerikaanse scholen en universiteiten, en in 1904 en 1908 was het zelfs een medaillesport bij de Olympische Spelen.

Men Playing the Game of Lacrosse, 1884

Richmond Hill “Young Canadians” Lacrosse Team, 1885

Lacrosse wordt gespeeld op een veld van 100 meter lang en 55 meter breed en is daarmee iets smaller dan een voetbalveld. De goal is vierkant, met een hoogte en breedte van 1.80 meter. Een lacrosse team bestaat uit tien spelers: drie verdedigers (die in het verdegingsveld moeten blijven), drie middenvelders (die over het hele veld mogen lopen), drie aanvallers (die in het aanvalsveld staan), en een keeper. Rondom de goal bevindt zich een cirkel waarbinnen een tegenstander zich niet mag bevinden. Er bevindt zich ook groter een vak rondom de goal waarbij er twee punten worden toegekend bij een goal als van buiten dit vak wordt gescoord.

Lacrosse wordt gespeeld met een zwaardere, harde rubberen bal (vroeger waren deze van hout, of nog eerder van steen gemaakt) en een lacrosse stick, die tegenwoordig vaak van lichtgewicht metalen worden gemaakt; oorspronkelijk waren de sticks van hout. De lengte van de stick, ook wel ‘shaft’ genoemd, hangt af van de positie van de speler: voor aanvallers mag de stick tussen de 40 en 42 inches (tussen de 101 en 107 centimeter) lang zijn, en voor verdedigers mag deze lengte tussen 52 en 72 inches liggen (tussen de 132 en 183 centimeter). Keepers mogen een stick hebben die tussen de toegestane lengtes van de andere spelers in ligt: de goalie stick mag 42 inches lang zijn, maar ook 72 inches. Het andere verschil tussen de goalies en de veldspelers is de grootte van de “head” van de stick; deze mag bij de keeper tussen de 10 en 12 inches breed zijn (tussen de 25 en 30 centimeter) waar dit bij de veldspelers maar tussen de 6 en 10 inches mag zijn (tussen de 15 en 25 centimeter). In de “head” van de stick bevindt zich een “pocket”, het geweven net waarmee de bal gevangen en geworpen wordt.

Lacrosse is een snelle sport: gemiddelde snelheden die een bal in lacrosse haalt liggen tussen de 130 en 160 kilometer per uur. Vandaar ook dat spelers een helm dragen en lichaamsbescherming. Het kan ook een harde sport zijn: body checks zijn toegestaan, waardoor een speler door een tegenstander tegen de grond kan worden gewerkt, en ook checks met de lacrosse stick zijn toegestaan – beiden uiteraard alleen als de neergewerkte persoon in bezit van de bal was.

Een Denver Outlaws speler met beschermende kleding, helm, en lacrosse stick met bal in de pocket.

Nu heeft Denver een eigen lacrosse team: de Denver Outlaws, waarvan je hierboven al een speler ziet. Aangezien er in juli enkele thuiswedstrijden zouden worden gespeeld, leek het ons leuk om Anna’s vader voor vaderdag tickets te geven voor een thuiswedstrijd van de Outlaws, en wij zouden meegaan omdat ik nog nooit naar een officiële lacrosse wedstrijd was geweest.

Zaterdagavond was het dan zover: de Denver Outlaws speelden tegen de Chicago Machine. Aanvang van de wedstrijd: 19:00 uur. De thuisbasis van de Outlaws is Invesco Field at Mile High Station in Denver, het stadion van de Denver Broncos, even buiten downtown Denver.

Invesco Field at Mile High Station, het stadion van de Denver Broncos. Let op de standbeelden van de Broncos die richting stadion lijken te rennen.

Rond 18:30 uur kwamen we bij het stadion aan. Gelukkig was het afgekoeld naar zo’n 27°C in plaats van de bijna 33°C van eerder die dag, en was er ook een briesje opgestoken, waardoor het bijzonder aangenaam was (jawel, 27°C en aangenaam!). We hadden General Admission tickets, waardoor we weliswaar niet recht voor het veld kwamen te zitten, maar toch een vrij goed uitzicht hadden op het hele veld.

Zodra de wedstrijd eenmaal was begonnen duurde het een tijdje voordat ik een beetje doorhad hoe alles verliep. Gelukkig heeft Anna vroegr ook lacrosse gespeeld en kon zij me een deel van de regels uitleggen. Hoe langer ik naar de wedstrijd keek, hoe meer ik van de sport begon te snappen – en hoe leuker ik het begon te vinden.

De eerste twee “quarters” van elk 15 minuten speeltijd waren een wat minder leuk: enerzijds omdat ik nog niet alles doorhad, anderzijds omdat de Denver Outlaws door de Chicago Machine werden ingemaakt. Ondanks dat het schijnbaar gelijk op ging, had de Machine duidelijk de overhand.

Dat veranderde echter tijdens de tweede helft. Tegen het eind van de derde “quarter” en zeker in de vierde “quarter” domineerden de Denver Outlaws zonder enige twijfel: er werd de ene na de andere keer gescoord. Het leek erop dat de fut in de laatste “quarter” er een beetje uit was bij de Chicago Machine, wat waarschijnlijk komt doordat zij niet gewend zijn om op deze hoogte te spelen en daardoor sneller vermoeid raakten. Dit gaf de Outlaws een enorm voordeel, waar ze dan ook dankbaar gebruik van maakten: vanuit een achterstand van 7 tegen 10 hebben ze uiteindelijk gewonnen met 15 tegen 11.

Al met al was het een spannend eind van de wedstrijd, en ik – die meestal erg kalm blijft bij sportevenementen – betrapte me er op een bepaald moment op dat ik mee aan het juichen was toen de Outlaws scoorden.

Het was een erg leuke ervaring, en ik denk dat we zeker nog wel een keer naar een wedstrijd zullen gaan. Kaartjes zijn niet duur (slechts $10) en de sfeer is leuk (zeker als “we” winnen). En ze hebben natuurlijk cheerleaders!

Misschien dat ik de volgende keer zelfs wel een Denver Outlaws t-shirt aan zal trekken…

Begonnen vorig jaar als experiment met zo’n 80 winkels is het voor 2010 uitgebreid naar ongeveer 360 winkels. De winkels zijn wat kleiner, en hebben niet hetzelfde grote assortiment als een normaal formaat Toys-R-Us, maar toch hebben ze verrassend veel in huis. De meeste winkels zullen tussen juli en september worden geopend, en zullen open blijven tot na Nieuwjaar. Als de Holiday Express erg succesvol is, dan bestaat zelfs de kans dat deze permanent open zal blijven.

Waarom deze aandacht voor de Toys-R-Us Holiday Express? Nou, per 3 september zal er een nieuwe Holiday Express worden geopend in Aurora, CO en Anna is gevraagd om deze te gaan managen. Haar officiële titel zal zijn “Store Team Lead” – een nieuw functieniveau dat is gecreëerd speciaal voor de Holiday Express, omdat vanwege de grootte van de winkel en de hoeveelheid personeel de titel “Store Manager” niet mag worden gebruikt. Echter, ze zal dezelfde verantwoordelijkheden dragen als een normale Store Manager, alleen op kleinere schaal.

Anna was al een tijdje op zoek naar iets anders, met name iets dichter bij huis. De enkele reis naar het werk van 65 mijl was toch wel wat veel. Het bleek echter veel en veel moeilijker om iets fatsoenlijks te vinden dan we beiden hadden gedacht.

Enige weken terug hoorde ze dat er verschillende “pop ups”, zoals de tijdelijke Holiday Express winkels intern genoemd worden, zouden worden geopend in de omgeving van Denver. Onmiddellijk trok ze aan de bel bij het regionaal management omdat ze wel interesse had in zo’n winkel, maar helaas was één van de pop-ups al toegewezen aan iemand anders. Jammer, want deze pop-up bevindt zich in Colorado Mills Mall, slechts 2 minuten rijden vanaf mijn werk – dat zou wel erg fijn zijn geweest, maar helaas…

Ze kreeg wel te horen dat er in Loveland, CO een pop-up zou worden geopend, maar dat was nu niet zo aantrekkelijk: in plaats van een uur rijden zou ze dan “maar” 50 minuten hoeven te rijden – niet echt de moeite waard, dus.

Nu wordt elke pop-up die wordt geopend gekoppeld aan een zogenaamde “zuster-winkel”. De pop-up in Loveland zou worden gekoppeld aan de winkel in Fort Collins waar Anna werkt. De manager van die pop-up is een Department Supervisor uit Anna’s winkel geworden, maar aangezien hij al langer een vakantie had gepland in de week voordat de winkel zou openen had men iemand anders nodig om de hele voorbereiding voor deze winkel te leiden. Vanuit haar HR-functie moest Anna sowieso al de mensen voor die winkel aannemen, maar zij werd nu ook gevraagd om de hele inrichting voor haar rekening te nemen.

Omdat ze haar oog had op een pop-up hier in de buurt heeft ze volmondig ja gezegd – deze ervaring kon immers nooit kwaad. In de tussentijd is ze blijven communiceren met de manager op Corporate niveau die de beslissingen maakt over de pop-ups. Ze had al eerder complimenten gekregen vanuit Regional Corporate, en ook deze manager, Andy, was uiterst te spreken over het werk dat Anna verrichtte voor de pop-up.

Anna had al vaker met hem gesproken over een “eigen” pop-up maar het bleef allemaal een beetje vaag: Andy moest nog naar twee lokaties rondom Denver gaan kijken (een in Littleton en een in Aurora), en als die lokaties goed genoeg zouden zijn voor een pop-up, dan moest alles nog door de Corporate toestemmingsmolen, en dan moesten er nog mensen gezocht worden, enzovoorts, enzovoorts. Al met al weinig bemoedigend, dus…

Dat veranderde ongeveer twee weken geleden. Anna sprak weer eens met Andy, en Andy gaf aan dat hij had besloten om in Aurora een pop-up te gaan openen, en dat hij Anna bij Corporate naar voren had geschoven om deze winkel te gaan leiden. Op Anna’s vraag wie er nog meer in de running waren voor deze functie zei Andy dat hij enkel Anna’s naam had doorgegeven. Als Corporate met alles akkoord ging, dan zou de winkel van Anna zijn. Zeer bemoedigend, natuurlijk, maar omdat we al eerder door Toys-R-Us teleurgesteld zijn hadden Anna en ik dit keer echter de houding dat we wel zouden vieren zodra alles rond was en zwart op wit stond.

Eerder deze week kreeg Anna van Andy mondeling te horen dat alles goedgekeurd was door Corporate, en dat de winkel van haar was. Ik heb haar echter gevraagd om hem dit per email te laten bevestigen, en toen werd het een aantal dagen stil. Zou het dan toch niet doorgaan? Maar jawel, hoor, eergisteren kwam het verlossende woord per email: “Hi Anna, Yes, it is a go!”

Op 30 augustus krijgen ze de sleutel, en op 3 september zal de winkel openen. Dit betekent dat er niet veel tijd is om de winkel – die leeg opgeleverd wordt – klaar te krijgen, maar gelukkig heeft Anna nu ervaring, aangezien zij de winkel in Loveland ook helemaal heeft klaargestoomd in vier dagen tijd.

Ze is er erg blij mee: het betaalt meer (over het exacte loon wordt nog onderhandeld), het is dichterbij (maar 20 minuten rijden in plaats van een uur), het betekent minder uitgeven aan benzine (de benzinekosten liggen momenteel rond de $250 per maand), en minder slijtage aan de auto – plus natuurlijk de ervaring die ze hiermee op doet.

In 2011 staat de opening gepland van een nieuwe grote Toys-R-Us/Babies-R-Us Super Side-By-Side (oftewel een grote Toys-R-Us met een grote Babies-R-Us ertegenaan, precies zoals in de winkel waar ze nu in Fort Collins werkt) en Anna’s doel is om in die nieuwe winkel óf als HR Department Supervisor, óf als Assistant Manager aan de slag te kunnen zodra deze opent. Met haar HR-ervaring binnen Toys-R-Us, en nu met de winkelmanagement ervaring die ze op zal gaan doen is er wellicht een goede kans dat dit ook gaat lukken.

Hoe dan ook, ze heeft het toch echt niet verkeerd gedaan om in 20 maanden tijd van een tijdelijke seizoensmedewerker op te klimmen naar het management van een winkel.

Voor meer info over de Toys-R-Us Holiday Express kun je hier op de site van Toys-R-Us zelf kijken, en hier voor een berichtje van CNBC.

Op YouTube vond ik het volgende – niet al te geweldige – filmpje, dat je een beetje een idee geeft van het formaat van de Toys-R-Us Holiday Express winkels en hoe ze eruit zien:

Ik ben in ieder geval heel trots op haar. Go Anna!

Rollins Pass is een bergpas gelegen op 11.680 voet, ofwel ongeveer 3560 meter hoogte, niet al te ver van Nederland vandaan (het bergdorpje Nederland, hè, niet het land) tussen Rollinsville en Winter Park. In 1862 begon men deze pas te gebruiken met ‘wagon trains’, karavanen met paard-en-wagen. De pas is vernoemd naar James Rollins die er in 1870 een eerste weg aanlegde.

Tegen het einde van de 19e eeuw werd Rollins Pass gebruikt om vee over de Continental Divide te brengen, waarbij met soms blijkbaar 12.000 koeien tegelijk de pas over werd gegaan.

Begin 20e eeuw heeft een bankier uit Denver, David Moffat, samen met enkele andere Denverites de “Denver, Northwestern & Pacific Railway” opgericht. Moffat had ervan gedroomd om een spoorwegverbinding van de oostkant naar de westkant van de Rockies aan te leggen vanuit Denver met als bestemming Salt Lake City, Utah, nadat “Union Pacific” had besloten om ten noorden van Denver via Cheyenne, Wyoming westwaarts te gaan, en de Denver and “Rio Grande Western Railway” ten zuiden van Denver via Pueblo.

Moffat’s plan was aanvankelijk om een tunnel door de berg te boren, maar vanwege moeilijkheden bij de bouw van de tunnel heeft hij dit plan moeten laten varen. In plaats daarvan werd besloten om de spoorweg over de berg heen aan te leggen. Destijds was het de hoogste spoorlijn in de Verenigde Staten. In 1903 bereikte de spoorlijn het stadje Tolland, aan de westelijke kant van de Continental Divide. In 1909 had de spoorlijn Steamboat Springs bereikt.

De aanleg van de “Denver, Northwestern & Pacific Railway” heeft Moffat ongeveer $75.000 per mijl gekost om aan te leggen, en samen met de aanleg van de passage over Rollins Pass was de totale kostprijs ongeveer 14 miljoen dollar – en dat in die tijd.

De tunnel die Moffat voor ogen had is er uiteindelijk wel gekomen, en wel in 1928. De tunnel heet nu de Moffat Tunnel, en volgt de route die David Moffat in 1902 al had gepland. Helaas heeft Moffat de tunnel nooit mee mogen maken: hij overleed op 18 maart 1911 in New York, waar hij op dat moment was om investeerders te zoeken voor zijn spoorlijn.

In 1913 is de “Denver, Northwestern & Pacific Railway” omgedoopt in de “Denver & Salt Lake Railroad”, maar de spoorlijn heeft het uiteindelijke doel – Salt Lake City – nooit bereikt: de “Denver & Salt Lake Railroad” is failliet gegaan, en op het moment van faillissement was de spoorlijn slechts tot Craig, Colorado, aan de grens met Utah gekomen – ongeveer halverwege richting Salt Lake City.

De Moffat Tunnel is nu nog steeds in gebruik, maar de spoorlijn over Rollins Pass is in 1927 buiten gebruik gesteld. Tegenwoordig is de oude route van de spoorlijn over Rollins Pass een populaire onverharde weg door prachtige natuur die heel anders is dan andere delen van de Rockies, met mooie uitzichten, weidse velden, en meertjes. Langs de route kun je kamperen, wat veel mensen gisteren ook aan het doen waren. Je kunt er ook prachtige wandelingen maken, vissen, of – zoals wij – heerlijk gaan picknicken.

De weg is bijzonder slecht, onverhard, en vol met diepe kuilen die op gelijke afstanden van elkaar zitten – overblijfselen van waar de spoorbielzen hebben gezeten. Deze spoorbielzen zie je op bepaalde plekken ook nog in de grond zitten, en op veel andere plaatsen liggen ze naast de weg – achteloos naar beneden geworpen om de weg beter begaanbaar te maken.

Hieronder enkele foto’s van de prachtige natuur (sommigen zijn gemaakt vanuit een rijdende Jeep op een extreem hobbelige weg waardoor de kwaliteit niet altijd even geweldig is, maar het geeft wel een indruk):

Oud Schooltje

Nog in de vallei

De weg is zichtbaar ongeveer halverwege de foto

Coal Creek

De Moffat Tunnel

De weg wordt slechter

De weg wordt smaller

Spoorbielzen langs de weg

Spoorbiels met wildflowers (Purple Fringe)

Rollins Pass met Needle's Eye Tunnel in de verte

Needle's Eye Tunnel ingezoomd - let op de vele spoorbielzen tegen de helling

Diagonale lijnen

En dan tot slot: een panorama-foto, met de bocht in de (spoor)weg klimmend naar de Needle’s Eye Tunnel, wat ons uitzicht was vanaf de picknickplek (klik op de thumbnail hieronder om een groter exemplaar te zien – opent in een nieuw venster/tabblad):

Met wat wijn, kaas, crackers, wat chips en dips was het een gezellige picknick, met een meer dan prachtig uitzicht. Het was jammer dat ik in totaal 29 keer door muggen gestoken ben (heel ongebruikelijk dat er zoveel muggen zaten), maar het mocht de pret niet drukken – zeker een plek om nog eens naar terug te keren!

De reden daarvoor is dat ik het ontzettend druk heb gehad op het werk met de voorbereiding van een implementatie van onze software bij een klant in Indianapolis, Indiana.

Ik heb dit stuk geschreven terwijl ik op mijn hotelkamer zat, heerlijk in de airconditioning. Ik heb het altijd graag erg koel op de kamer, en zeker nu: het is momenteel bijzonder warm in Indianapolis, wat door de extreem hoge luchtvochtigheid nog eens veel erger wordt gemaakt.

Gisterochtend was het om kwart voor acht al 21 graden Celsius, met een luchtvochtigheid van 90% – en dat is bijzonder onprettig. Gelukkig staat ook bij de klant de airco lekker hoog (of laag, afhankelijk van hoe je het bekijkt) dus daar is het goed uit te houden. Kom je echter naar buiten, dan is het alsof je tegen een vochtig warme muur oploopt.

Vandaag wordt het nog een beetje erger, want dan wordt de gevoelstemperatuur ’s middags zo tegen de 40 graden – en da’s toch wel een beetje veel van het goede.

Maar genoeg geklaagd over het weer.

Het is leuk om weer eens in een nieuwe stad te zijn, al krijg je ook weer niet al te veel tijd om de stad te verkennen, behalve dan ’s avonds.

Afgelopen maandagochtend vroeg ben ik samen met mijn collega Nate uit Denver vertrokken. Onze vlucht ging om 6:00 uur, wat betekende dat ik om 3:15 uur al op moest staan. Geheel tegen de verwachting in stond er om 4:45 uur al een enorm lange rij bij de Southwest balie, maar gelukkig had ik de ochtend ervoor al online ingechecked, en hoefde ik alleen maar mijn bagage af te geven.

Vervolgens kwam ik in een redelijk lange rij bij Security te staan, maar gelukkig schoof deze vrij snel door. Uiteindelijk kwam ik zo’n 20 minuten voordat men met boarden begon bij de gate aan. Ik had boarding positie B03, wat betekent dat je de derde persoon bent in de derde groep die aan boord gaat. Bij Southwest kun je geen plaatsen reserveren, maar is alles “open seating”. Dit betekent dus dat hoe eerder je aan boord mag gaan, hoe beter de plaats is die je waarschijnlijk kunt bemachtigen. Dit betekent echter ook dat je meteen online moet inchecken zodra het mogelijk is, oftewel 24 uur vantevoren.

Ik had echter geen zin om op zondagochtend om 6:00 uur op te staan alleen om in te checken. Ik ben uiteindelijk rond 8:00 uur wakker geworden en ingechecked, in de tussenliggende twee uur hadden dus 62 anderen ook al ingechecked.

Nate bleek positie A55 te hebben, en was daarmee dus een van de laatsten van de tweede boarding groep – en hij kwam aanlopen op het moment dat zijn groep met boarden begon; net op tijd dus.

Ik kwam in dezelfde rij als Nate te zitten – aan het raam in een exit row, dus met lekker veel beenruimte. De vluchten (Denver – Kansas City – Indianapolis) verliepen rustig, en ondanks dat ik maar een uurtje of 3,5 geslapen had, heb ik slechts zo’n 20 minuten geslapen tijdens de tweede vlucht; ik was dus ook redelijk moe toen we aankwamen.

Eenmaal in “Indy” aangekomen kregen we al vrij snel onze bagage, en konden we door naar Avis om de auto op te pikken. Ik had een Standard Size geboekt (als Preferred Member vanuit het werk krijgen we daar een mooie deal mee) wat bij Avis wil zeggen een Ford Fusion of vergelijkbaar. Er stond echter een mooie zwarte Chevrolet Malibu voor ons klaar, met echt alle toeters en bellen die je je maar kunt bedenken. Een grote bak, lekker luxe en lekker pittig – niet verkeerd om een weekje in rond te rijden.

Na eerst nog ergens wat te hebben gegeten kwamen we rond 13:00 uur bij de klant aan. Het was leuk om de mensen waarmee je in de voorafgaande week intensief contact mee hebt gehad in het echt te ontmoeten – en in het echt waren ze ook heel makkelijk in de omgang, en kon je er nog eens goed mee lachen. Toch wel fijn aangezien je er de hele week zult zijn…

Maandagavond zijn Nate en ik gaan eten bij een goed Mexicaans restaurant, waar op maandagavond altijd de “All you can eat Fajita Special” wordt aangeboden voor maar $10.99 – da’s niet veel geld. Nu reizen we wel op een expense account, maar minder uitgeven aan avondeten betekent dat we een biertje extra kunnen drinken…

Dit is mijn vierde implementatie, maar mijn eerste met Nate – tot nu toe ben ik steeds met Hugh meegeweest. Het was wel fijn om nu ook eens met iemand anders mee te gaan, en eens een andere stijl en aanpak te zien. Op die manier kan ik een beetje beter mijn eigen stijl zoeken, en kijken wat het beste bij mij past.

Ondanks dat ik al heel wat maandjes met Nate samenwerk (volgende maand zit ik alweer een jaar bij dit bedrijf, geloof het of niet) heb ik Nate nog niet echt supergoed leren kennen. Gisteravond is daar echter verandering in gekomen.

We besloten om na het werk het centrum van Indianapolis in te gaan om daar een restaurant te zoeken. Uiteindelijk zijn we terecht gekomen bij Rock Bottom Brewery omdat we allebei wel zin hadden in wat “brew pub”-achtigs: eenvoudig maar lekker eten, met wat speciaal lokaal gebrouwen bier erbij. Nate – zoals ieder ander in ons bedrijf – houdt ook van lekker eten en drinken, en we hadden wel zin in een lekker koel biertje. Uiteindelijk besloten we om de Appetizer Sampler te nemen, die had vanalles wat, en dat leek ons wel lekker. We werden ook meteen maar lid van de Rock Bottom Mug Club, waardoor je voor maar 1 cent meer een halve liter kreeg in plaats van een normaal formaat bier – ach, waarom niet, hè…

We zijn rond 19:00 uur bij Rock Bottom aangekomen, en we zijn uiteindelijk pas tegen 23:30 uur weer richting het hotel gegaan. Het was leuk om Nate ook eens buiten de werkomgeving mee te maken, en hem beter te leren kennen – dat kan de werkrelatie alleen maar ten goede komen. We hebben het over vanalles en nog wat gehad, van politiek tot religie (twee stokpaardjes van Nate), sport, Amerika, Europa, vrouwen, we hebben moppen verteld, persoonlijke levensverhalen uitgewisseld – kortom, we hebben elkaar goed leren kennen.
Ik wist nooit precies wat Nate nu eigenlijk van me vond (juist omdat ik hem nog nooit echt goed had leren kennen, zoals ik dat na drie keer samen met hem reizen wel al met Hugh had), maar Nate zei op een bepaald moment tegen me “You know – and this is not the beer talking, I swear – but I like you, you’re a cool guy, and I’m glad we have you on our team”. Dat was wel erg leuk om te horen, en ik ben ook erg blij dat ik nu weet dat ik bij iedereen in ons team goed lig.

Het was dan ook jammer dat Nate vandaag al naar huis moest. Ik heb hem vanmiddag om 16:00 uur op het vliegveld afgezet, en was dan ook al redelijk vroeg weer in het hotel. En toen kwam de vraag: waar ga ik vanavond en morgenavond in mijn eentje uiteten? Ik bedoel, ik kan wel naar McDonald’s of zo gaan, maar als ik een expense account heb, dan wil ik die ook gebruiken voor “echt” eten!

Dinsdagavond hadden we al een restaurant gezien wat ons wel aantrekkelijk leek, maar uiteindelijk hebben we voor Rock Bottom gekozen. Ik besloot vanavond om dan dat restaurant maar eens aan een nader onderzoek te onderwerpen. De naam van het restaurant: Weber Grill Restaurant.
Inderdaad, Weber, zoals in de barbecues. Wat onderzoek op het internet leerde dat er slechts vier van die restaurants zijn in heel Amerika, drie in Illinois, en deze in Indianapolis. Ondanks dat het ietsje prijziger was besloot ik toch maar erheen te gaan; ik had nog ruimte in mijn per diem, dus dat moest makkelijk kunnen.

Het was van binnen heel sfeervol: iets sjieker casual, met overal Weber reclames en barbecues. Ik besloot om aan de bar te gaan eten, want er was een wachttijd van ongeveer 30 minuten voor een tafel in het restaurantgedeelte. En ach, aan de bar is het ook wat fijner als je alleen bent.

Ik koos uiteindelijk voor een BBQ Combo met Midwestern Regional Pulled Pork en Black Angus Beef Meatloaf, met daarbij een Weber Backyard Brew: een witbier, speciaal voor Weber gebrouwen door de Goose Island Brewery.

Het leukste vond ik nog de tap van de Weber Backyard Brew: de taphandle was in de vorm van een kleine rode barbecue. De foto is niet de meest geweldige kwaliteit, maar je krijgt zo wel een idee:

Leuk hè?

Rond 21:00 uur was ik weer terug op mijn hotelkamer, waar ik nog even wat het internet op ben geweest, wat TV heb gekeken, en wat heb gedronken. Veel te laat (tegen half een) ging ik naar bed; om half zeven zou de wekker alweer afgaan, en ik had mijn (schoonheids)slaap wel nodig, natuurlijk.

Maar ach, ik slaap anders vrijdagmiddag wel in het vliegtuig.

Hoop ik.

Om het toch nog enigszins interessant te houden (indien voor niemand anders dan toch in ieder geval voor mezelf) heb ik er destijds een connectie met de Verenigde Staten bijgehaald. De titel van mijn paper was: “The Great Documents of American History and the Philosophers”. In de paper heb ik onderzocht in hoeverre de ideeën van de grote namen als John Locke, Thomas Hobbes en Jean-Jacques Rousseau invloed hebben gehad bij het samenstellen van – en op de uiteindelijke vorm en inhoud van – de belangrijktse documenten in de Amerikaanse geschiedenis: de Declaration of Independence, de Constitution of the United States, en de Bill of Rights.

Een deel van mijn onderzoek heb ik destijds in de Libary of Congress in Washington, DC kunnen doen (tegelijk met onderzoek voor mijn scriptie) tijdens een bezoekje van anderhalve week aan Anna’s broer, die destijds in DC woonde. Zo kon het nuttige met het aangename worden gecombineerd.

Al lezend kwam ik tot de conclusie dat mijn geschreven Engels in de tien jaar na het schrijven van de paper toch wel verbeterd is, en dat het zeker geen briljant stuk is, maar al met al toch leuk om het nog eens terug te lezen – zeker ook vanwege het historische perspectief, aangezien ik de geschiedenis van de Verenigde Staten nu eenmaal bijzonder interessant en fascinerend vind.

De totale paper is veel te lang – en ook te saai, voor de meesten – om hier te plaatsen, maar vanwege Independence Day plaats ik hieronder het stukje uit de paper over de invloed van (twee van) de grote filosofen uit die periode op de vorm en inhoud van de Declaration of Independence.

Happy 4th!

1. Introduction

The seventeenth, eighteenth and nineteenth centuries were periods of turmoil and revolutions. There was the American Revolution leading up to the Declaration of Independence in 1776, and more than a decade later its example was followed in France with the French Revolution.
The seventeenth, eighteenth and nineteenth centuries were also times in which some of the great influential philosophical works were written. Thomas Hobbes wrote his Leviathan, John Locke his Second Treatise of Government, and Jean-Jacques Rousseau wrote his Du Contrat Social.
As said, these works are nowadays seen as the most influential of their time, perhaps of all times, as they still are being read today.

One question that can be raised is whether the mentioned works had any influence at all on the revolutions and the aftermath at the time they took place.
To answer this question we will look at the results of the American Revolution, namely the Great Documents of American History (the Declaration of Independence, the Constitution of the United States, and the Bill of Rights), to see if we can find any proof whether ideas of Hobbes, Locke and/or Rousseau have been incorporated into any of them.

2. The Declaration and Philosophy

2.1. The Declaration of Independence

On June 7th, 1775, during the second Continental Congress, delegate Richard Henry Lee of Virginia introduced the resolution “That these United Colonies are, and of right ought to be, free and independent States, that they are absolved from all allegiance to the British Crown, and that all political connection between them and the State of Great Britain is, and ought to be, totally dissolved.” On June 11th, a committee was appointed by the Congress to draft a declaration embodying Lee’s resolution. This committee consisted of John Adams, Benjamin Franklin, Roger Sherman, Robert R. Livingston and Thomas Jefferson. In turn, his fellow committee members decided to give the task of actually writing the declaration to Thomas Jefferson. It took him two weeks to produce his draft.
After Adams and Franklin reviewed it (and made 47 amendments), it was presented to the whole Congress on June 28th. Congress changed an additional thirty-nine items before on July 4th, 1776, the actual Declaration was adopted by the Congress.

2.2. The Philosophers

2.2.1. John Locke

In the beginning of The Declaration it is said that it is possible that man needs to “assume among the powers of the earth, the separate and equal station to which the Laws of Nature and of Nature’s God entitle them.” It is further said that “all men are created equal, that they are endowed by their Creator with certain unalienable Rights, that among these are Life, Liberty and the pursuit of Happiness.”

In this excerpt we can see several points that seem to be almost directly taken from the ideas of John Locke. Locke, in his Second Treatise of Government, says that the state that men are naturally in, is “a state of perfect freedom to order their actions, and dispose of their possessions and persons, as they think fit, within the bounds of the law of nature, without asking leave, or depending upon the will of any other man”.
Here we see the direct reference to the natural law, or the natural state of man: an order of freedom among likes. All men, being created equal, have the same rights to everything as everyone else. As Locke puts it: “no one having more than another.”
The “unalienable rights” of which the Declaration speaks, can also be found in Locke’s theories. In Chapter II, “Of the State of Nature”, Locke says the following: “… that being all equal and independent, no one ought to harm another in his life, health, liberty, or possessions.”

According to Locke, the nature of man is such that man will naturally move towards “peace and the preservation of all mankind”. Although man has an uncontrollable liberty to do what he wants, he does not have the liberty to destroy himself, or others. The state of nature has a law of nature to govern it, and it obliges everyone to be restrained from invading others’ rights.
Locke then goes on to say that for the natural law to be effective, just as with any other laws, there needs to be someone with the power to execute the law. Therefore, in order to have a political society, and to ensure that each person can benefit from the natural rights, Locke argues that all the members of the society must resign their natural powers to the society, to the public, in order to safeguard their rights.

This can also be found in the Declaration of Independence. In it is said that in order to secure the unalienable rights (like life, liberty and the pursuit of happiness), “Governments are instituted among Men, deriving their just powers from the consent of the governed.”
This then, is almost identical to what Locke wrote. In order to secure people’s rights they must give up their natural right to safeguard them, and hand them over to the government which will then do this for them. Yet, the authority of government is limited to what the people consent to give to it.

The Declaration of Independence mentions that when a form of government becomes “destructive of these ends”, or in other words no longer properly secures the rights of the people, the people have the right to “alter or abolish” the government. Locke, in his Second Treatise of Government, formulated it as a right to revolution: “When by the arbitrary Power […] without the consent and contrary to the common interest of the People, there also the Legislative is altered [...] and Government is dissolved, the People are at Liberty to provide for themselves, by erecting a new Legislative”.

In short, it can be argued that John Locke’s theories had a profound influence on the drafting of the Declaration of Independence, and that the Declaration can be seen as a natural rights posture of political philosophy.

2.2.2. Thomas Hobbes

As we have seen, Locke ostensibly had a great influence on the Declaration. Yet, there are some signs that can lead one to argue that Thomas Hobbes had influence as well. Like Locke, Hobbes also argues that all men are equally free by nature: in Chapter XIII, “Of the Natural Condition of Mankind as Concerning their Felicity and Misery”, he says that “Nature hath made men so equall, in the faculties of body, and mind, as that though there bee found one man sometimes manifestly stronger in body, or of quicker mind than another; yet when all is reckoned together, the difference between man, and man, is not so considerable, as that one man can thereupon claim to himselfe any benefit, to which another may not pretend, as well as he.” In other words, man’s abilities are basically equal, and, consequently, man’s rights are equal too. The phrase “all men are created equal” and its intentions therefore could possibly also be derived from Thomas Hobbes’ theories, and not Locke’s.

Hobbes also writes about the erection of a governmental institute. In Chapter XVII he says that “a common power” is necessary in order to defend man against “the invasion of foreigners, and the injuries of one another, and thereby to secure them in such sort as that by their own industry and by the fruits of the earth they may nourish themselves and live contentedly(…)”.
It is therefore possible to argue here, that the protection by the government of the unalienable rights mentioned in the Declaration of Independence, like life, liberty and property, was derived from Hobbes’ theories. After all, in the last excerpt, he does speak of protection of the people (and their rights) by a common power.

However, I tend to believe that John Locke and his theories had a greater influence on the drafting of the Declaration of Independence than Thomas Hobbes’. If for no other reason, then simply for the fact that there are so many similarities between Locke’s theories and phrases in the Declaration – and that seems too compelling an argument to not be persuaded by it.

…

7. Conclusion

By comparing the texts of Thomas Hobbes’ Leviathan, John Locke’s Second Treatise of Government, and Jean-Jacques Rousseau’s Du Contrat Social with the Declaration of Independence, the Constitution and the Bill of Rights, I have tried to establish whether the authors and their theories have had any influence on the mentioned documents.

Of all three authors, Rousseau most likely had the least influence. His name his hardly ever mentioned, although, as shown, his separation of powers might have been used.
With Thomas Hobbes, it is quite difficult to say. As mentioned, some authors believe that his ideas indeed had some impact, but in my personal opinion, when looking at the greater picture, it seems that only very little (ostensibly) appears to be derived from his theories.
However, I have no doubt that John Locke and his theories have had a profound influence on not only the content, but even – at least in the case of the Declaration of Independence – on the wording of the principles.

In short, it is therefore safe to assume that – overall – the great philosophers’ ideas have most certainly played a part in drafting the Great Documents of American History.