Obama
Precies een jaar na de inauguratie van de eerste zwarte president van de Verenigde Staten is de populariteit van Barack Obama flink gedaald.
Door velen wordt dit gezien als een teken dat Obama het niet aan kan, dat hij niet zo goed is als iedereen had gedacht, enz. enz. Waar echter aan voorbij wordt gegaan is dat bij heel veel presidenten de populariteit na het eerste jaar laag was.
Bij verschillende presidenten is binnen dat eerste jaar de “approval rating” onder de 50% gedoken – dat wil zeggen dat minder dan de helft van de bevolking vindt dat de president goed zijn werk doet.
Bij Jimmy Carter gebeurde dat na 13 maanden, bij Harry S. Truman gebeurde dat na 11 maanden, bij Reagan na 10 maanden, en bij Gerald Ford al na 3 maanden. En zelfs bij Bill Clinton, die over het algemeen in het Westen toch als een goede president wordt gezien, en ook door veel Amerikanen zo wordt beschouwd, daalde de “approval rating” al na 4 maanden tot onder de 50%.
Bij Obama schommelt de “approval rating” na zijn 11e maand tussen de 47% en 51%.
Heel veel Amerikanen hebben Obama al min of meer afgeschreven, en de vraag is of dat terecht is of niet – en daar valt natuurlijk flink over te discussieren.
Net zoals de meeste andere presidenten houdt Obama zich niet 100% aan zijn politieke beloften. Het lijkt er echter op dat het hem zwaarder wordt aangerekend dan bij andere presidenten het geval was. Dat hij niet goed presteert heeft natuurlijk alles te maken met het feit dat hij de eerste zwarte president is en voornamelijk daardoor is gekozen, dat hij te weinig bestuurlijke ervaring had, en misschien ook omdat hij te jong en te ambitieus was – aldus vele opinies.
Heeft Obama beloftes geschonden? Ja, en wel 14 stuks tot nu toe, aldus http://www.politifact.com/truth-o-meter/promises/.
14 van de 500 – tot nu toe, oftewel een kleine 3%. Daartegenover heeft hij 91 beloftes tot nu toe al waar gemaakt, oftewel een goede 18%, en bij 33 beloftes (6,6%) een compromis bereikt.
De dingen waar Obama echter op wordt en zal worden afgerekend, zijn de dingen die – begrijpelijk – het breedst worden uitgemeten in de pers, en die de meeste zichtbare en voelbare impact op het land zullen hebben: de hervorming van het zorgsysteem, en de oorlogen in Afghanistan en Irak.
Er wordt hard gewerkt aan de zorgstelselhervorming, en er lijkt ook wel hervorming aan te komen, maar de vraag is of het ook een gewenste hervorming is. Dat wil zeggen: gaat iedereen er net zoveel op vooruit als oorspronkelijk was aangekondigd, of worden er ook hier vele compromissen gesloten, waardoor het netto resultaat van de hervorming eigenlijk nog tegenvalt.
Veel berichten lijken erop te duiden dat, in tegenstelling tot wat was gewenst, het voor verzekeringsmaatschappijen juist voordeliger – en voor de consument nog veel onvoordeliger – wordt onder het nieuwe zorgstelsel. Als dat straks zo blijkt te zijn, dan heeft Obama inderdaad zijn belofte gehouden door het stelsel te hervormen, maar tegelijkertijd ook deze verbroken omdat hij het er niet beter op heeft gemaakt.
De moeilijkheid bij het beoordelen zit in de berichtgeving: het is lastig om onafhankelijke berichten te krijgen over wat er nu precies gaande is. Al is de krant of de nieuwszender nog zo weinig Republikeins of Democratisch, er zal altijd worden bericht ten nadele van de tegenpartij.
Republikeinen lijken zonder meer van plan het hervormingsvoorstel af te schieten, en Democraten lijken even hard van plan om hun voorstel erdoor te drukken. De Democraten lijken niet eens over samenwerking met Republikeinen na te willen denken, waardoor de Republikeinen op hun beurt telkens weer negatiever tegenover het plan lijken te staan.
We wachten maar eens even af. Er zijn momenteel te veel tegenstrijdige berichten over de uiteindelijke inhoud en slagingskansen van het hervormde stelsel, afkomstig van te veel bronnen, om echt onafhankelijk een mening te kunnen vormen. Daarin schuilt natuurlijk een gevaar, maar we kijken het maar eens even aan. Tot nu toe ben ik nog geneigd om hem het voordeel van de twijfel te geven. De kans is echter groot dat de veranderingen zodanig miniem zullen zijn, dat de eerste de beste Republikein deze met gemak weer kan omgooien.
Wat de oorlogen in Irak en Afghanistan betreft lijkt Obama tot nu toe redelijk goed aan zijn beloften te voldoen. Of hij daarmee ook het juiste doet volgens het Amerikaanse volk is een tweede. Dit onderwerp ligt zo ontzettend gevoelig, en is ook nog eens niet zwart-wit verdeeld tussen Democraten en Republikeinen: je bent voor of tegen, en daarbij maakt het niet uit welke politieke richting je volgt.
En dat maakt het ook moeilijk. Doe je het goed als je je beloftes nakomt, maar daarbij de helft van de VS niet blij maakt? Of doe je het beter als je je beloftes niet nakomt, maar daarbij wel de andere helft van de VS blij maakt…?
En wat hervormingen betreft: misschien is het tijd om eens naar het instituut van de Senaat te kijken. Het is eigenlijk onvoorstelbaar dat er Senatoren zijn die op 100-jarige leeftijd nog in de Senaat zitten, zoals tot 2002 Senator Strom Thurmond. En dat er Senatoren zijn die bijna of meer dan 50 jaar lang in de Senaat zitten, zoals de pas overleden Ted Kennedy (46 jaar), of Daniel Inouye van Hawaii (bijna 47 jaar) of de eerder genoemde Thurmond (48 jaar), of Robert Byrd (51 jaar en nog steeds in de Senaat). Hoe groot is de kans dat deze mensen echt met hun tijd meegaan? En hoe groot is de kans dat het er bij herverkiezingen echt eerlijk aan toe gaat, in plaats van dat men angst heeft om tegen de langzittende Senatoren te stemmen om zo hun eigen politieke carriere niet in gevaar te brengen… Misschien is het tijd om ook in de Senaat een maximale termijn in te voeren.
Ach, politiek… het is en blijft iets persoonlijks, en het is en blijft moeilijk.
Persoonlijk heb ik soms ook wel mijn twijfels bij de hervorming van het zorgstelsel, maar aan de andere kant: er moet iets gebeuren. Bedenk daarbij dat de regering Obama nog 3 jaar heeft, en wellicht opent dat bepaalde deuren nog verder als er eenmaal een voet tussen is gezet.
Ik blijf Obama een man met charisma en een menselijke kant vinden; als hij nu ook nog het karakter kan blijven tonen dat hij tijdens de verkiezing heeft getoond, dan geef ik hem zoals gezegd vooralsnog het voordeel van de twijfel – het is nog te vroeg om te oordelen.
Hoe dan ook, we hebben pas een kwart van zijn ambtstermijn gehad, en wie weet wat er in de driekwart die we nog te gaan hebben nog allemaal gaat gebeuren. Zeker nu de Democraten de absolute meerderheid in de Senaat hebben verloren met de verkiezing van een Republikeinse opvolger van Ted Kennedy…
January 21st, 2010 at 0:47
Ik vraag me af of er 1 president zou zijn die in deze woelige tijd het tot grote tevredenheid van de Amerikanen kan brengen…
En de verwachtingen naar Obama toe waren (onrealistisch!) hoog, dan kan je natuurlijk ook snel teleurgesteld zijn.