Dennis' Weblog

Geen enkelvoudig onderwerp dit keer, maar – de titel zegt het al – een allegaartje.

Dag kerstboom!

Althans, dat gaan we dit weekend zeggen.

We zijn zo gesteld geraakt op onze kerstboom, dat we ‘m nog niet weg hebben gedaan – het ziet gewoon zo gezellig uit! Dit weekend is het echter tijd om hem (haar?) de deur uit te doen.

Op zich is het wel jammer, want hij ziet er nog ontzettend goed uit. De takken hangen nog niet, en er vallen nog steeds geen naalden uit – wat bij onze kerstbomen in Nederland na een week of drie soms al gebeurde door er alleen al naar te kijken. De boom was dan wel iets duurder, maar het was het geld zeker waard.

Koud hè?

Aan het begin van de week was het nog redelijk mild, qua temperaturen. Een paar graadjes boven nul, een krachtige zon, en door de lage luchtvochtigheid voelt het dan bijna aangenaam.

Het zou deze week echter snel gaan veranderen: een “arctic cold front” zou over Colorado trekken, waardoor de temperaturen drastisch zouden gaan dalen. Ook bestond de mogelijkheid dat we een centimeter of 2 tot 5 sneeuw zouden krijgen, maar het zou niet belemmerend zijn voor de samenleving.

Nou, dat was het dus wel!

Afgelopen woensdagochtend lag de temperatuur rond de -3 Celsius. Het “arctic cold front” kwam die ochtend echter Denver binnen rollen, waardoor de temperaturen overdag in plaats van omhoog nu flink omlaag schoten. Rond 14:00 uur was de temperatuur gedaald tot zo’n -7, en het zou nog verder omlaag blijven gaan.

En de sneeuw? Die kwam ook: eerst heel rustig – het stelde eigenlijk niet zo heel veel voor. Hoe later het echter werd, hoe kouder het werd, en hoe erger de sneeuw werd – en met die sneeuw kwam ook de gladheid.

Tegen 15:30 uur was alles wit, en het verkeer op de snelweg (die we vanuit ons kantoor kunnen zien) begon steeds langzamer te rijden. Toen ik om 16:10 uur de deur uitliep, stond het volledig stil in de richting die ik op moest: er bleek een ongeluk te zijn gebeurd waarbij drie vrachtwagens en een pick-up truck betrokken waren.

Het heeft 10 minuten geduurd voordat ik de 400 meter naar de snelweg had afgelegd, en vervolgens nog eens 35 minuten om de volgende twee mijl te rijden: alles stond gewoon vast.

Normaal gesproken als het sneeuwt dan zie je tenminste nog per rijbaan twee sporen: nu was de hele autoweg over alle drie de banen gewoon wit. En glad, natuurlijk, maar toch heb je altijd nog een aantal gekken die menen dat ze met hun verhoogde 4×4 trucks met hoge snelheid dwars door de sneeuw op de vluchtstrook moeten vegen. Een ongeluk is dan zo snel gebeurd, maar dat beseffen ze toch niet.

Eenmaal aangekomen op de plek van het ongeluk bleken twee vrachtwagens al te zijn verwijderd. De pick-up stond al op een sleepwagen, en men was aan het werk bij de derde vrachtwagen. Deze laatste was behoorlijk gehavend, en de klap moet redelijk hard zijn geweest.

Voorbij de ongevalsplek was de weg wonderwel begaanbaar. Uiteindelijk heeft het een uur en tien minuten geduurd voordat ik thuis was – tegenover de normale 20 tot 25 minuten.

Gisterochtend, donderdag, was het nog steeds bitterkoud: de temperatuur was -21 Celsius, en de gevoelstemperatuur nog veel lager, want het waaide enigszins. De wegen waren weer goed begaanbaar, al was het op sommige plekken nog verraderlijk glad: op een recht stuk op de autoweg voelde ik met 50 mijl per uur op een bepaald moment mijn achterkant een klein beetje naar links en rechts glijden – geen leuke gewaarwording met die snelheid en aan alle kanten verkeer naast je. En dan nog zijn er mensen die meer dan de maximumsnelheid van 65 rijden…

Vanochtend was de gladheid op de wegen zo goed als verdwenen, dankzij een flinke dosis zon gisteren overdag. Het is echter nog steeds goed koud: de gevoelstemperatuur lag vanochtend op bijna -28 Celsius…

Gelukkig lijkt er verandering op komst: voor het weekend worden temperaturen van tussen de 7 en 10 graden – boven nul! – voorspeld. Korte broeken weer!

Night At The Museum

Nou ja, ‘night’… het was gewoon overdag, en het duurde maar 10 minuten: Anna’s sollicitatiegesprek bij het Denver Museum of Nature & Science.

Anna wil graag een nieuwe baan hier in – of in de directe omgeving van – Denver. Elke dag 65 mijl enkele reis kost gewoon te veel tijd, te veel benzine, en te veel slijtage aan de Beetle, en haar huidige werk is dat gewoon niet waard.

Aangezien ze altijd al graag in een museum zou willen werken was dit een uitgelezen kans: een functie in Guest & Member Services. Ze heeft gesolliciteerd, en werd uitgenodigd voor een gesprek. Gisteren heeft ze zich de hele dag erop voorbereid, en ze was er helemaal klaar voor.

Het bleek echter een “preliminary selection interview” te zijn: een pre-selectie, en de mensen die door gaan naar de volgende ronde worden teruggevraagd voor een “echt” gesprek.

De functie bleek in eerste instantie maar tijdelijk te zijn – tot en met juli – vanwege een grote nieuwe tentoonstelling die binnenkort opent, maar er zou een goede kans zijn om aan te kunnen blijven. Nou ja, het moet dan maar – het zal minstens evenveel betalen als ze nu krijgt, het is maar precies één mijl van ons huis, het zijn aantrekkelijkere uren dan ze nu werkt, het bespaart ongeveer $200 per maand aan benzine, en het is iets wat ze heel graag zou doen – idealer kon haast niet.

Alleen: er is blijkbaar ook een interne kandidaat, en het feit dat dit al genoemd werd tijdens het korte gesprekje stemt me eigenlijk weinig hoopvol. Je weet het natuurlijk nooit, maar alleen al het feit dat iemand die nu al in het museum werkt en er dus goed mee bekend is ook voor die baan gaat, en dat dit al terloops wordt gezegd, vind ik eigenlijk geen goed teken.

We zijn allebei wel een beetje teleurgesteld. We hebben de hoop nog niet helemaal opgegeven, maar ik verwacht er eerlijk gezegd erg weinig van. Nou ja, we zullen zien…

Duimen jullie weer mee?

This entry was posted on Friday, January 8th, 2010 at 12:41 and is filed under General posting. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.