Dennis' Weblog

Zonder te overdrijven kan ik denk ik wel zeggen dat 2008 voor ons een bewogen jaar is geweest; een jaar dat volledig in het teken van onze verhuizing stond.

Het begon in januari met ons definitief besluit om naar de VS te verhuizen. Na het nemen van het besluit kwam het ontzettend moeilijke moment om het aan mijn ouders te vertellen. Ik weet het nog goed: woensdag 9 januari, om 19:00 uur. Zoals was te verwachten waren ze er niet blij mee, maar ze steunden ons volledig.

Nu de beslissing eenmaal was genomen, was het tijd om de voorbereidingen te starten: lezen over de aanvraag van de “green card” bij het Amerikaans consulaat in Amsterdam, offertes opvragen bij diverse verhuisbedrijven, en langzaamaan beginnen met het opruimen van onze spullen, en het weggooien of weggeven van die spullen die we niet mee wilden nemen.

Vóór 1 februari moest ik bij Vodafone aangeven of ik wel of niet mee ging naar Amsterdam, en uiteraard was mijn antwoord dat ik niet meeging.

Na alle voorbereidingen, hebben we op 19 mei uiteindelijk de “petition” voor de aanvraag van mijn “green card” ingediend. Na de goedkeuring van de petition was het tijd om alle bewijsstukken te verzamelen. Op 16 juli was het zo ver: alle verzamelde bewijsstukken gingen richting het Amerikaans consulaat.

Op 31 juli vond mijn “medical exam” plaats, gevolgd door het “final interview” op het consulaat in Amsterdam op 25 augustus. Al twee dagen later was het visum in mijn bezit!

In de tussentijd hadden we ook al een verhuizer gekozen – KHZ – en had de volumetaxatie van onze boedel al plaatsgevonden.

Met het visum in ons bezit konden we volle kracht vooruit met de verhuizing. Mijn laatste werkdag bij Vodafone zou op 17 oktober zijn, de verhuizers zouden op 24 oktober alles komen inpakken, en op 28 oktober zouden wij zelf richting Colorado gaan.

Veel sneller dan verwacht brak mijn laatste werkdag aan: een vreemd moment om na vijfenhalf jaar voor de laatste keer daar naar buiten te lopen.
In de voorafgaande periode waren we al langzaam begonnen met het weggooien en verkopen van onze spullen die niet met ons mee gingen naar Colorado – ook een vreemde gewaarwording.

24 oktober om 8:20 uur stonden de verhuizers voor de deur, en minder dan zes uur later zagen we al onze spullen de straat uit gaan in een grote vrachtwagen van KHZ – de laatste keer dat we ze hebben gezien sindsdien. Inmiddels weten we dat ze op 7 december in Denver zijn aangekomen, maar gezien hebben we ze nog niet.

Het moeilijkste moment – het dieptepunt van het jaar – was toch wel de ochtend van 28 oktober op het vliegveld in Frankfurt: afscheid van mijn ouders…

Na aankomst in Fort Collins was het tijd voor ons nieuwe begin. Het begon al goed: na anderhalve week had ik reeds mijn Social Security Number, en kon het solliciteren beginnen.
Helaas was dit in het huidige economische klimaat niet eenvoudig, maar het geluk lachtte ons toe: binnen enkele weken hadden zowel Anna en ik een baan. Geen geweldig inkomen, maar in ieder geval werk: op 20 november begon ik bij Walmart als Sales Associate in Garden Center, en vlak voor Thanksgiving begon Anna bij Toys-R-Us. En dat in een maand waarin in de VS meer dan een half miljoen mensen hun baan kwijtraakten…

Op 1 december kwam er een envelop van de DMV: mijn Colorado rijbewijs was gearriveerd. Was ik daar al blij mee, op 5 december kwam ons allergrootste Sinterklaascadeau: onze nieuwe auto! Trots dat we waren – en zijn – dat we binnen anderhalve maand na aankomst in de VS allebei werk hadden, én een auto!

Het volgende moment van trots kwam niet lang daarna: mijn “green card” lag in de brievenbus (nou ja, de envelop waar de “green card” in zat dan, hè).

Samenvattend: na een lang, stressvol en moeilijk jaar van voorbereidingen voor onze verhuizing, lijkt alles vooralsnog positief te verlopen: binnen twee maanden een baan, een auto, een Social Security Card, een rijbewijs én een “green card”  oh ja, én Sales Associate of the Month bij Walmart!

Het laatste goede nieuws is dat Anna definitief bij Toys-R-Us kan blijven, en dat ik hoogstwaarschijnlijk bij Walmart kan blijven. Dat laatste is nog niet 100% zeker, aangezien “onze” winkel 30 personen moet laten gaan. Maar gelukkig heb ik de Assistant Manager en de Co-Manager aan mijn zijde; de Co-Manager – de “second in command”, zeg maar – heeft al aangegeven me niet kwijt te willen, en liever een “low performer” de laan uit te sturen om mij aan te kunnen houden.
Nog even geduld dus, maar ik heb goede hoop.

Als ik definitief bij Walmart kan blijven, dan gaan we serieus op zoek naar een apartement dat we met ons gecombineerd inkomen kunnen permitteren. Dat zal moeilijk worden, en misschien is het niet in de meest geweldige lokatie, maar het zal wel óns apartement zijn – en geloof maar dat we dan trots op onszelf zullen zijn.

Een goed voornemen? Nou, in ieder geval een voornemen, en reken maar dat we ervoor zullen gaan!

Terugkijkend op het bewogen jaar 2008 heb ik nergens spijt van – ondanks de moeilijk momenten denk ik dat ik met een gerust hart kan zeggen dat 2008 een goed jaar was.

Rest mij nog om jullie allen een ontzettend gelukkig nieuwjaar te wensen, en moge 2009 datgene brengen wat jullie ervan verwachten – en meer!

Ter afsluiting enkele nieuwjaarswensen van door de jaren heen – nieuwjaarswensen zoals we ze niet meer zien tegenwoordig:

Nieuwjaarswens uit 1919

Een Russische nieuwjaarswens uit het USSR tijdperk

Gelukkig Nieuwjaar!!!

This entry was posted on Wednesday, December 31st, 2008 at 8:04 and is filed under General posting. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.