Dennis' Weblog

Al de eerste keer dat we Anna’s broer bezochten in Denver waren we helemaal weg van het feit dat zij een echte ouderwetse melkboer hadden, die melk en andere (zuivel)producten thuis bezorgde. Anna’s opa en oma hadden deze zelfde melkboer vroeger ook al, wat ook de directe reden was dat Anna’s broer na hun verhuizing naar Denver gelijk ook deze dienst af begon te nemen.

De “melkboer”, Royal Crest Dairy, is eigenlijk een behoorlijk groot familiebedrijf dat opereert in groot deel van Colorado ten oosten van de Rockies, van Fort tot en met Pueblo, en van Evergreen tot en met Aurora. Vrijwel de hele “Population Corridor”, zoals het gebied langs de I-25 ook wel eens genoemd wordt, kan dus gebruik maken van deze zuivelhandel.

Sinds 1910 runde de familie Miller een zuivelhandel in de omgeving van Denver: Miller’s Sanitary Dairy. Paul Silas Miller had zijn oorspronkelijke “dairy” aan de westkant van de Platte rivier, en runde het als een eenmanszaak. Hij molk de koeien, bottelde de melk, en bezorgde de flessen melk bij zijn klanten – elke dag weer opnieuw. In 1927 werd Royal Crest opgericht door Mr. & Mrs. Sam Thomas. In 1965 werd Royal Crest overgenomen door de familie Miller, en beide zuivelhandels gingen verder onder de naam Royal Crest. Door de jaren heen groeide Royal Crest behoorlijk, en heeft momenteel drie lokaties: in Denver, in Littleton, en in Colorado Springs.

Sinds we ons huis hebben in Denver zijn we al bezig om ons ook aan te melden bij de melkboer, maar op de een of andere manier kwam het er maar niet van. Afgelopen zaterdag hebben we ons dan eindelijk toch maar eens aangemeld, nadat we ’s middags naar de tweede verjaardag van ons neefje waren geweest en bij mijn zwager weer de melkkrat zagen staan. Aanmelden gaat online, waarna iemand van Royal Crest contact met je op zal nemen.

Gistermiddag had ik een voicemail van “Ron, the milkman”. Hij had onze aanmelding ontvangen en was blij dat we de familietraditie voort wilden zetten (we hadden bij de aanmelding vermeld dat Anna’s broer iets verderop in de straat ook al Royal Crest klant was). Zodra ik kon heb ik Ron geprobeerd terug te bellen, maar ik kreeg hem helaas niet te pakken. Een uurtje later belde Ron mij weer op, maar helaas kon ik de telefoon niet beantwoorden. Hij had weer een bericht achtergelaten, waarin hij aangaf toevallig bij ons in de buurt te zijn, en zou proberen om even langs te komen.

Even na half zeven ’s avonds stond Ron inderdaad voor de deur, met twee liter volle melk, en twee liter chocolademelk om te proeven – een geschenk voor nieuwe klanten.

Van Ron kregen we de geschiedenis van Royal Crest te horen en een uitleg over de werkwijze van Royal Crest. Milieuvriendelijkheid staat zeer hoog in het vaandel bij Royal Crest. Men werkt met plastic flessen die ongeveer 100 keer hergebruikt kunnen worden voordat ze aan vervanging toe zijn. De bestelbussen van Royal Crest lopen allemaal op LPG, wat uiteraard ook milieuvriendelijker is. Daarnaast neemt Royal Crest enkel melk af van zuivelboeren die geen pesticiden op hun land en geen antibiotica (en groeihormonen) bij hun koeien gebruiken.

De melk die bij je thuis wordt afgeleverd is hooguit enkele uren oud – en bijzonder lekker!

Je krijgt bij je voordeur een houten krat, waarin jouw bestelling wordt geplaatst, en waarin je naderhand ook weer je lege flessen plaatst.

Bij je aanmelding geef je een zogeheten “back up order”: als je vergeet een keer iets te bestellen, dan krijg je altijd deze order geleverd op jouw vaste leveringsdag. Op basis van deze back up orders worden de bestelbusjes ook gevuld.

Bestellingen worden tussen middernacht en half zeven ’s ochtends geleverd, zodat je als je de deur uit gaat de verse levering in de koelkast kunt zetten.

Je krijgt ook een orderformulier dat je een maand lang kunt gebruiken. Heb je een week iets uit je back up order niet nodig, dan schrijf je “SKIP” op het orderformulier bij dat product voor die week, en dan laat de melkboer dit niet achter. Je kunt op die manier ook iets extra’s bestellen: in dat geval schrijf je gewoon het gewenste aantal op het formulier bij dat product, en legt het formulier klaar voor de melkboer. Een voorbeeld van het orderformulier kun je hier zien.

Je kunt wijzigingen in je bestelling – als je een week meer of minder wilt van een bepaald product – ook telefonisch en zelfs online doorgeven.

Qua prijsniveau zit Royal Crest met sommige producten onder de supermarktprijzen, en met andere er net even boven, maar dat kleine verschil is het wel waard omdat de smaak en de kwaliteit vele malen beter zijn. En, zoals melkboer Ron ons vertelde: uiteindelijk scheelt het je wel geld, omdat elke keer als je naar de supermarkt gaat er toch andere dingen die je niet nodig hebt aan je vingers blijven plakken…

En ach, afgezien van de betere kwaliteit van de producten is alleen de nostalgie van de ouderwetse melkboer het al waard… toch?

Wegens bezoek uit Nederland (mijn ouders) zal ik de komende twee weken iets minder tijd hebben om wat te schrijven (tenzij het op het werk weer eens rustig is…).

Dit biedt echter weer een uitstekende gelegenheid om jullie te vragen om suggesties voor stukjes te blijven sturen. Ik vind het ontzettend leuk om jullie vragen en ideeën te ontvangen, en om die hier in een stukje uit te werken.

Dus, “keep ‘em coming”, maar in de tussentijd: a.u.b. even geduld…

Titel: Wat een weer weer…

Openingszin: “If you don’t like the weather in Colorado, wait ten minutes…”

Zo dacht ik mijn nieuwe blog te beginnen over het veranderlijke weer. Ik begon het te typen, en dacht bij mezelf “dit komt me eigenlijk wel erg bekend voor”. Ik heb mijn blogs daarop eens doorzocht, en wat blijkt? Bijna een jaar geleden heb ik een blog geschreven over – jawel, hoe raad je ‘t? – het veranderlijke weer met de titel: “Wat een weer weer…“. En dus moest er een nieuwe titel komen.

Het lijkt erop dat het enige wat niet verandert de veranderlijkheid van het weer is.

Afgelopen woensdag hadden we 20.5° Celsius, en op vrijdag hadden we -3°: een verschil van bijna 24 graden in twee dagen tijd!

Na die heerlijke dag was ik eigenlijk wel klaar voor de lente, maar “Mother Nature” dacht daar blijkbaar anders over, en dus kregen we dit:

Een uur nadat deze foto was genomen waren ook de stoep en de straat wit.

Veel mensen hadden het erover dat dit wel erg laat in het seizoen was, ondanks dat maart in Colorado de meest sneeuwrijke maand is. Het grappige is dat we bijna een jaar geleden net zoiets hadden. In mijn blog van 26 maar 2009 schreef ik:

Vorige week dinsdag was het hier 23 graden, en liep ik in een korte broek en een t-shirt rond, en op donderdag was de temperatuur alweer gedaald tot zo’n 2 graden overdag, met daarbij een flinke wind die het bitterkoud maakte.

Ook een enorm groot verschil in temperaturen, dus. En ook gevolgd door een sneeuwstorm:

Volgens meer gedetailleerde berichten krijgen sommige plaatsen in de Rockies zo’n 20 tot 40 inches sneeuw (ongeveer een halve meter tot een meter), en krijgt Denver zo’n 8 tot 12 inch sneeuw (20 tot 30 centimeter).

En dat was dus nog later dan dit jaar, en ook een veel zwaardere storm dan we nu hebben gehad. De sneeuw die afgelopen vrijdag is gevallen, is nu alweer heel snel aan het smelten. Het is vandaag zo’n 14,5°C graden met zon en geen enkele wolk aan de lucht, en voor morgen wordt er zelfs 19°C voorspeld.

In het midden van de week zakt de temperatuur weer naar zo’n 4°C overdag, om vervolgens aan het eind van de week weer richting de 13,5°C te klimmen.

Behoorlijk aan verandering onderhevig dus.

Tien minuten wachten totdat het weer weer verandert is misschien wat kort, maar één of twee dagen, dat is behoorlijk realistisch. Ik ben eens benieuwd wat we de komende periode gaan krijgen. Op dit moment verwacht men zaterdag nog regen (de eerste dag dat mijn ouders weer op bezoek zijn), maar laten we morgen of overmorgen nog maar eens kijken – het zal vast wel weer veranderen!

Eergisteren op het werk werd ik geconfronteerd met een voor mij tot dan toe onbekende term: brackets.

De term stond in de volgende email van Jason, een van onze Regional Services Directors:

Hey All –

Here are this year’s NCAA Brackets! You are IN so don’t even think about passing this year.

Deadline: Thursday March 18th 2010- 10:00am(MST)

All brackets turned in after the deadline will not be used (unless your picks are so bad you can’t win).

COST: $10.00 per bracket – (max of 5 brackets per person) – Money must be turned in to Jason by Mar. 31st 2010.

RULES:

Fill in the entire bracket (There should be NO ?’s left on the page).

Every correct selection in Round 1 earns 2 points, Round 2 earns 4 points, Round 3 = 8 points, 4 = 15 points, 5 = 20 points, pick the champion and get 30 points. Most total points wins!

$10.00 per bracket to enter: Winner gets 60% of the pot, 2nd gets 25%, and 3rd gets 15%.

If you know someone that would be interested or I forgot to include in participating feel free to forward them this message!!

Thanks and good luck . . .

Jason

De volgende bijlage zat in Excel bij de email:

De afbeelding is wat aan de kleine kant, maar dat maakt niet uit – je krijgt een idee.

Door “NCAA” wist ik wel al dat het met sport had te maken, en ook dat het met college sport te maken had (aan de hand van de namen in de bijlage), maar ik wist daarmee nog niet welke sport. NCAA staat namelijk voor National Collegiate Athletic Association, en de NCAA is een semi-vrijwilligersorganisatie die de sportprogramma’s van veel colleges en universiteiten in de Verenigde Staten en Canada organiseert. Er zijn veel sporten waar de NCAA zich mee bezighoudt, zoals honkbal, basketbal, bowlen, boksen, hardlopen, schermen, hockey, football, golf, turnen, ijshockey, atletiek, lacrosse, schietsport, roeien, skien, softbal, voetbal, zemmen, duiken, tennis, volleybal, waterpolo en worstelen.

Maar voor welke sport was deze email nu bedoeld?

Nu moet ik voor alle duidelijkheid op dit punt even melden dat ik bijzonder weinig (lees: vrijwel niets) om sport geef. 97.6% van de Amerikanen doet dat echter wel. En hoe.

Telkens weer verbaas ik me over hoe doordrenkt de Amerikaanse samenleving is met alles wat met sport te maken heeft, met name natuurlijk als het op football, honkbal en basketbal aankomt, met ijshockey op een goede vierde plaats. Sommige mensen hebben het lef om ook jagen en vissen een sport te noemen, maar dat is een andere discussie – hoewel ook deze twee niet weg te denken zijn uit de Amerikaanse samenleving.

Maar goed, terug naar sport en competitie. Al van jongs af aan wordt competitie er bij kinderen ingestampt, en niet alleen bij sport. Ook op scholen is er het competitie-element – je moet winnen, of je moet de beste zijn: denk aan het streven om de beste van de klas te worden, of verkozen te worden tot “class president”, of de verkiezing van “prom queen” en “prom king”, en de “class valedictorian”. Denk ook aan “spelling bee’s”, wedstrijden wie het beste kan spellen, waarbij je 10-jarigen woorden ziet spellen waar menig volwassen Amerikaan nog nooit van heeft gehoord. Veel van deze “spelling bee’s” worden ook uitgezonden op het lokale TV-station, en – moet ik toegeven – het is best indrukwekkend om een jochie van 10 een woord als “appoggiatura”, “succedaneum” of “chiaroscurist te zien spellen zonder maar met de ogen te knipperen. En natuurlijk mogen we de “honor student” niet vergeten: de leerling die erkend wordt vanwege het behalen van extreem goede punten in een of meer vakken. Je hebt ze misschien al eens gezien, de bumperstickers die ouders vol trots op de auto plakken: “My kid is an honor student”, hoewel je misschien nog wel vaker de stickers hebt gezien met teksten als: “My kid beat up your honor student”, of “My dog is smarter than your honor student”, of “My kid sold your honor student the answers to the test”.

Daarnaast is op scholen uiteraard het sportelement ontzettend belangrijk. De hoogste eer is om in het varsity team terecht te komen. Het varsity team is het beste team in een bepaalde sport dat de school vertegenwoordigt bij wedstrijden. Misschien is het je wel eens opgevallen dat er soms bij huizen bordjes in de tuin staan met de naam van een kind dat er woont, en de sport dat het kind speelt. Dit zijn zogenaamde “varsity yard signs”, en voor voorbeelden kun je hier klikken. Dit zijn dus bordjes die ouders in de voortuin zetten om aan de wereld te laten zien dat hun zoon/dochter in het varsity team speelt (al is dit gebruik behoorlijk streekgebonden, zo blijkt).

Sport is dus een belangrijk onderdeel van het Amerikaanse leven, en wordt er van jongs af aan ingegoten, bij jongens én meisjes.

Nu gaf ik in Nederland al weinig om sport (behalve als een nationaal team speelde), en dat is sinds ik in Amerika ben eigenlijk niet veranderd. Zo heel af en toe kijk ik wel eens (een deel van) een wedstrijd als dit toevallig op staat in de bar waar we zijn, of bij mijn zwager of mijn schoonvader, maar behalve de Super Bowl zal ik niet snel een wedstrijd opzetten.

Ik ben wel een paar jaar terug in San Antonio naar een basketbal wedstrijd geweest tussen de San Antonio Spurs tegen de Dallas Mavericks, en dat was ontzettend leuk. De sfeer tijdens zo’n wedstrijd – en eromheen – is geweldig. Zo wil ik ook ooit nog eens naar een ijshockeywedstrijd (Colorado Avalanche, bijvoorbeeld), een football wedstrijd (Denver Bronco’s), en een honkbalwedstrijd (Colorado Rockies) gaan, alleen om de sfeer te proeven – niet zozeer vanwege de sport zelf.

En over “de sport” gesproken: ik wist nog steeds niet welke sport die “brackets” nu voor waren.

Ik heb maar even Google geraadpleegd, en het blijkt dus basketbal te zijn.

De NCAA Men’s Division I Basketball Championship wordt voornamelijk in maart gehouden of begint in maart, en is beter bekend onder de naam “March Madness”. De nationale halve finales (The Final Four) zijn uitgegroeid tot een van de meest prominente sportevenementen in het land. Zo blijkt, want ik wist het niet…

Het woord “bracket” hangt samen met de term “bracketology”, wat wordt beschreven als het proces van het voorspellen van de winnaars van het NCAA Basketball Tournament. De brackets geven de voortgang van winnaars gedurende het toernooi dus weer, en bij jouw voorspellingen vul je die brackets in met de teams die je denkt dat gaan winnen.

Zo, weer wat geleerd.

Nu ik dit allemaal weet, ga ik nog steeds niet mijn brackets inleveren bij Jason, want ik weet gewoon helemaal niets over de teams. Ik ken de regels van basketbal we een beetje, maar vraag me niet welk college een goed en welk een slecht basketbal team heeft. Of welk team een slecht seizoen heeft ondanks dat ze goede spelers hebben.

Het verbaast me telkens weer hoeveel veel Amerikanen van de individuele spelers en coaches van verschillende teams weten: gemiddelde van gescoorde punten, gemiddelde van werpafstanden, hoe vaak een team dit seizoen heeft verloren en tegen wie, hoeveel punten een team nog nodig heeft om door te kunnen naar een volgende ronde, waar de volgende wedstrijd wordt gespeeld, welke coach en/of head coach goed of slecht is, enz. enz. En dan vaak ook nog eens niet alleen voor één bepaalde sport, maar zowel voor football als voor basketbal – of meer.

Ach, misschien is dat gewoon een gen wat ik mis. Waarschijnlijker is echter dat ik er niet mee ben opgegroeid.

Ik houd het wel lekker bij een wedstrijd hier en daar, een Super Bowl erbij, en dan vind ik het wel weer goed. En die $10? In plaats van ze aan Jason te geven, geef ik ze liever uit aan iets waar ik nog wat van opsteek, zodat ik volgend jaar wel mee kan doen:

Nederland, Colorado.

Een klein, stil dorpje in de Rocky Mountains, 18 mijl van Boulder vandaan, op 2508 meter hoogte. Slechts een klein deel van de iets meer dan 1300 inwoners woont in de dorpskern zelf, het merendeel woont in de bergen eromheen.

Nederland heeft één supermarkt, één drankzaak, een aantal restaurants (waarbij Wild Mountain Smokehouse & Brewery zeker een aanrader is), en – sinds kort – zes “medical marijuana dispensaries”, dus zes verkooppunten voor medische marijuana.

Veel Nederlanders die hun vakantie in Denver starten rijden even door Nederland, al was het maar om even te stoppen bij het bord aan de rand van het dorp: “Nederland Welcomes You”.

Ooit gesticht door een Nederlands mijnbouwbedrijf dat verschillende mijnen in de omgeving van het stadje Caribou exploiteerde (voornamelijk zilver), fungeerde Nederland als het bevoorradingsstadje voor de mijnbouw. In de Tweede Wereldoorlog kreeg de mijnbouw rondom Nederland een opleving, dit keer vanwege de aanwezigheid van tungsten, of wolfraam, wat wordt gebruikt in de productie van gloeilampen, om staallegeringen beter hittebestendig te maken,

Caribou, nu een spookstadje vijf mijl buiten Nederland, was van 1972 tot 1985 ook bekend vanwege Caribou Ranch, een opnamestudio die aan de weg van Nederland naar Caribou lag, en waar vele bekende artiesten albums hebben opgenomen. Om een paar te noemen: Chicago; Earth, Wind & Fire; The Beach Boys; Deep Purple; Michael Jackson; John Lennon; Jerry Lee Lewis; Elton John (die er zijn album “Caribou” uit 1974 naar vernoemde); Tom Petty; Rod Stewart; Supertramp; Frank Zappa; U2. In 1985 brak er brand uit in de studio, waardoor er voor $3 miljoen dollar schade ontstond. Na de brand is de studio niet meer heropend.

Nederland werd weer gewoon dat kleine stille dorpje, aan het Barker Meadow Reservoir, in het Roosevelt National Forest.

Twee keer per jaar echter wordt het druk in Nederland. Héél druk.

Elke zomer (eind augustus) wordt er het NedFest gehouden (The Nederland Music & Arts Festival), een driedaags evenement met muziek, microbrouwerijen, arts & crafts, en lekker eten. Per dag zijn “slechts” 2000 kaartjes beschikbaar waardoor het natuurlijk druk wordt in het kleine dorpje. Het eerste NedFest werd in 1996 gehouden, en na een korte afwezigheid in 1997 en 1998 wordt het sinds 1999 elk jaar weer georganiseerd.

Afgelopen weekend was het de beurt aan het andere (sinds 2002) jaarlijks terugkerende festival, met een zeer tot de verbeelding sprekende naam: de Frozen Dead Guy Days.

Zoals de naam al aangeeft, wordt dit festival gevierd naar aanleiding van een “Frozen Dead Guy”. Maar wie is die bevroren dode kerel dan? Een klein stukje geschiedenis.

In 1989 bracht een Noor, Trygve Bauge, het lichaam van zijn overleden grootvader naar de Verenigde Staten, om zijn stoffelijk overschot daar te laten preserveren middels cryonisme, het bewaren van het lichaam van een overledene in diepgevroren staat, waardoor het in principe onbeperkt houdbaar blijft. Het lichaam van Trygve’s grootvader, Bredo Morstøl, werd vervolgens van 1990 tot 1993 bewaard bij Trans Time, Inc. in San Leandro, Californië.

In 1993 werd Bredo’s lichaam verpakt in “dry ice” (of droogijs), en naar Nederland, Colorado gebracht, waar Trygve en zijn moeder Aud (de dochter van Bredo) een eigen “cryonics” bedrijf wilden starten.

Nadat Trygve werd gedeporteerd omdat hij te lang in de VS was gebleven nadat zijn visum was verlopen, hield zijn moeder Aud haar vader’s lichaam middels “dry ice” in diepgevroren toestand in een schuurtje achter hun nog niet volledig afgebouwde huis.

Uiteindelijk werd Aud uit haar huis gezet, omdat het huis geen electriciteit en stromend water had, iets wat niet was toegestaan volgens de plaatselijke bouwverordening.

Aud vertelde haar verhaal over haar vader’s bevroren lichaam aan een journalist, die naar het plaatselijke gemeentehuis ging om de mensen daar op de hoogte te stellen van de zorgen die Aud had over het feit dat haar vaders lichaam zou kunnen ontdooien als zij uit huis zou worden gezet. Zoals viel te verwachten ontstond er heel wat sensatie rondom het verhaal van “Grandpa Bredo”.

In een reactie op het gebeuren breidde Nederland de lokale verordening uit met een onderdeel “Keeping of bodies”: het houden van “the whole or any part of the person, body or carcass of a human being or animal or other biological species which is not alive upon any property” werd verboden. Er werd echter ook een uitzondering gemaakt: voor Bredo.

Vanuit Noorwegen plaatste Trygve een “gezocht”-advertentie op het internet, waarin hij op zoek was naar iemand die het lichaam van zijn grootvader elke maand van nieuw “dry ice” wilde voorzien. Bo Shaffer, de CEO van Delta Tech, een plaatselijk bedrijf gespecialiseerd in milieutechnisch onderzoek Bo Shaffer, reageerde op de advertentie, en voorziet Bredo inmiddels alweer 12 jaar elke maand van nieuw “dry ice” om hem bevroren te houden, hetgeen hem de bijnaam “The Iceman” opleverde. Elke maand brengen Shaffer en zijn team ongeveer 800 kilo “dry ice” naar de schuur – 10 jaar geleden gedoneerd door schuurfabrikant Tuff Shed – om de in piepschuim, zeil en dekens gehulde sarcofaag met Grandpa Bredo’s lichaam erin op -60 graden Fahrenheit / -51,1 graden Celsius te houden. Bo houdt ook een logboek bij, compleet met foto’s over al zijn “Ice Runs”; klik hier om het log te bekijken.

Sinds 2002 worden de Frozen Dead Guy Days elk jaar georganiseerd om deze unieke inwoner van Nederland te eren.

Tijdens de festiviteiten staat er een feesttent met live muziek en bier van verschillende brouwerijen, en vinden er allerlei ludieke evenementen plaats zoals de Polar Plunge, de Coffin Races, de Hearse Parade, en allerlei andere wedstrijden en evenementen die jaarlijks kunnen wisselen.

Afgelopen zaterdag zijn ook wij naar de Frozen Dead Guy Days geweest, samen met Arthur en Kim die in Nederland wonen. We hebben onze auto bij hen thuis geparkeerd, en dat was maar goed ook want het was ontzettend druk. Overal waar auto’s konden staan, stonden ook daadwerkelijk auto’s. Vanaf het deck bij Arthur en Kim achterom hebben we de Hearse Parade bekeken. Nou ja, we zagen de Hearse Parade van een flinke afstand, deels door de verrekijker. De Hearse Parade bestaat uit een optocht van lijkwagens, al dan niet in originele staat.

Later, eenmaal in het dorp zelf, stonden de diverse lijkwagens her en der geparkeerd, en er zaten wel enkele bijzondere tussen:

Als eerste gingen we echter naar de Polar Plunge: er was een gat in het ijs gezaagd, en daar sprongen de deelnemers dan in. Ijzig koud dus! De meeste deelenemers hadden wel iets bijzonders aan, of deden wel iets bijzonders voordat ze het water insprongen. Het leukste waren echter nog de “Oh my god!” reacties van de mensen die het toch kouder vonden dan ze hadden verwacht. Gelukkig hadden we een goed plekje weten te bemachtigen, waardoor we alles goed konden zien.

In de eerste foto zie je ook goed hoe druk het is – let vooral ook op alle mensen die bovenop het heuveltje staan…

Na de Polar Plunge was het tijd voor de Coffin Races. Vier personen in een team dragen een “doodskist” waarin de vijfde persoon zit of ligt. Twee teams tegelijk dienen een moeilijk parcours te nemen met de doodskist, zonder dat het vijfde teamlid eruit valt. Het snelste team wint. De omstandigheden waren zaterdag extra moeilijk omdat het door de gesmolten sneeuw bijzonder modderig was. Jammer genoeg was het door de enorme drukte erg lastig om veel te zien, maar ik heb toch een paar foto’s weten te maken die de race – en de drukte – een beetje weergeven:

Na de Coffin Races wilden we een hapje gaan eten, maar zoals wel viel te verwachten zaten de meeste restaurants bom- en bomvol. Bij de Wild Mountain Brewery was wachttijd zelfs meer dan 50 minuten. Uiteindelijk hebben we bij de supermarkt hamburgers en hotdogs gekocht die we bij Kim en Arthur thuis op de barbecue hebben gegooid. Ook lekker, en erg gezellig – en de honden waren ook blij dat we er weer waren.

We hadden er nog over gedacht om aan de tour deel te nemen om Grandpa Bredo in zijn Tuff Shed te gaan bekijken, maar na het zien van de prijs van $25 per persoon(!) besloten we dat we die $100 toch liever ergens anders aan uitgaven.

Hier krijg je een beetje een idee van hoe Bredo erbij ligt:

De Frozen Dead Guy Days zijn in ieder geval ontzettend leuk, en als je ooit het eerste weekend van maart in de buurt van Nederland bent dan moet je er zeker even naar toe gaan. Het is de moeite waard!