Dennis' Weblog

Van verschillende kanten kreeg ik vragen over eten, variërend van wat we zo’n beetje eten, tot waar we dat eten kopen, en waarom Amerikanen nog steeds zo vaak gaan uiteten, zelfs in de mindere economie. Een interessant onderwerp om over te schrijven, zeker aangezien ik wel van lekker eten hou. Door deze liefde voor lekker eten heb ik wel mooi dit goddelijke lichaam gekregen – alleen jammer dat die god Buddha is…

Om met de laatste vraag te beginnen: waarom gaan Amerikanen zo vaak uiteten, ook als het met de economie minder gaat?

Laten we allereerst vooropstellen dat de vraag enigszins generaliserend is; met meer dan 300 miljoen Amerikanen is het altijd lastig om te spreken over “de Amerikaan” of “de Amerikanen, en dat maakt ook dat deze vraag moeilijk te te beantwoorden is. De antwoorden die je krijgt lopen zeer uiteen, waarbij het niet alleen afhangt van aan wie je dit vraagt, maar ook wáár je dat vraagt.

Er zijn heel veel factoren die een rol spelen.

- Cultuur bepaald
Als uitgangspunt moet worden genomen dat er in Amerika veel meer een “buiten de deur eten”-cultuur heerst dan in Nederland, zowel voor ontbijt, lunch als avondeten. Omdat het een deel uitmaakt van de cultuur zal zoiets ook niet al te snel wijzigen; door de slechte economie zal het wellicht afnemen, maar het zal nooit helemaal verdwijnen.

- Werkende ouders
Werken allebei de ouders, of is er een ouder die thuis werkt? Onderzoek heeft uitgewezen dat gezinnen waarin beide ouders werken vaker gaan uiteten. Tel daarbij op dat in de Verenigde Staten in 75% tot 85% van de gezinnen beide ouders werken, en al snel kun je de conclusie trekken dat er heel veel buiten de deur wordt gegeten. Als er een ouder is die thuis werkt, part-time werkt, vroeg thuis is, of helemaal niet werkt, dan wordt er weer vaker thuis gekookt.

- Restaurantaanbod
Zijn er restaurants in de buurt? Uiteraard heeft het aanbod van restaurants een grote invloed op de beslissing om toch maar te gaan uiteten. Hoe verder je moet gaan om te gaan uiteten, hoe minder snel je zult gaan. Als ik bij ons in de buurt kijk, en via restaurant.com op onze zip code zoek, dan zitten er binnen een straal van 5 mijl 61 restaurants; vergroot je de straal naar 15 mijl, dan loopt het op naar 128 restaurants. Bedenk daarbij dat hier de fast food ketens zoals McDonald’s, Burger King, Good Times, Qdoba’s, Taco Bell, Sonic, enz. enz. nog niets eens bij zijn inbegrepen, en je ziet dat er een overweldigende hoeveelheid restaurants bestaat. Al deze restaurants zitten in verschillende prijsklassen, van fast food, tot luxe grill restaurants. Je kunt het dus zo duur en goedkoop maken als je zelf wilt, en vaak is het ook een “last minute” beslissing – ik heb eigenlijk toch geen zin om te koken, we gaan wel ergens wat eten.

Ga ik echter zoeken op een andere zip code, bijvoorbeeld voor Erie, Colorado, een half uurtje rijden hier vandaan, dan komt diezelfde website uit op 1 restaurant binnen 5 mijl, en 19 binnen 15 mijl. Je kunt je voorstellen dat mensen in Erie minder snel geneigd zijn om (al dan niet “last minute”) in de auto te springen om te gaan uiteten.

- Prijzen van de restaurants
Afhankelijk van waar je je boodschappen gaat doen, ben je al gauw een dollar of zeven, acht, kwijt voor twee stukjes vlees. Daarbij wil je nog wat sla, tomaten, komkommer, een uitje, en je bent al snel weer een dollar of vijf, zes, zeven kwijt (wederom afhankelijk van waar je gaat en daarmee de kwaliteit die je krijgt). Je wilt ook nog wat rijst of aardappelen erbij, en je bent weer wat dollars verder. Inmiddels zit je met z’n tweetjes alweer rond de $15, of meer – en dan moet je nog gaan koken.
Óf je besluit om bijvoorbeeld naar Chili’s te gaan, waar je met z’n tweetjes voor $20 kunt eten: je deelt een voorgerecht met elkaar, ieder krijgt een eigen hoofdgerecht, en vervolgens deel je een nagerecht. Uiteindelijk krijg je meer, binnen dezelfde tijd, het kost maar nauwelijks iets meer – en je hoeft niets te koken en af te wassen. En dan wordt dat uit eten toch weer aantrekkelijk.

Tel daarbij op dat je ook nog goedkoper kunt gaan uiteten, en de keuze om thuis te koken wordt steeds lastiger in het licht van al het bovenstaande.

Ondanks dat het niet zo goed gaat met de economie, gaan heel veel mensen nog gewoon uiteten, omdat de kosten van de boodschappen hetzelfde zijn gebleven, of zelfs duurder zijn geworden.

Dat gezegd hebbende zijn er natuurlijk ook héél veel mensen die wel meer thuis gaan koken dan gaan uiteten. Walmart heeft bijvoorbeeld een reclamecampagne gehad waarin de klant wordt voorgerekend hoeveel ze op jaarbasis kunnen besparen door per week één keer minder uit te gaan eten. Tekenen dat het toch wel leeft.

Zoals gezegd speelt ook een rol waar je woont: niet alleen wat betreft aanbod van restaurants, maar ook hoe hard de lokale economie is getroffen door de recessie. In grote delen van Colorado valt het nog wel mee allemaal, maar in veel andere delen van het land is de economie veel harder getroffen, waardoor de kans groot is dat restaurants het daar ook zeker zullen merken.

Ik refereerde hierboven al kort aan boodschappen doen, en waar je dat doet. Een van de vragen was waar wij onze boodschappen gaan doen.

Voordat we in ons huis trokken gingen we veel naar Walmart; er lag er een op 2 mijl van waar we woonden. Nu ligt diezelfde Walmart op 4 mijl afstand, en moeten we via twee drukke wegen rijden. Nu hebben we echter een King Soopers en een Safeway op minder dan 1 mijl afstand – en ineens zijn deze winkels een stuk aantrekkelijker geworden. Je betaalt wel een beetje meer, maar daarentegen hoef je niet ver te rijden, en ben je sneller met alles klaar dan bij Walmart met zijn enorme lange wachtrijen bij de kassa’s. Daarbij is de kwaliteit van King Soopers en Safeway stukken beter dan Walmart, zeker wat vers spul betreft. En is het die 30 cent die je op de jus d’orange bespaart bij Walmart ten opzichte van Safeway het echt waard om heen en terug 8 mijl te gaan rijden, met de kosten van benzine en de tijd die je kwijt bent erbij opgeteld? Heel vaak niet. Soms rijd ik echter na het werk bij Walmart langs, maar ook dan hangt het ervan af wat we nodig hebben; de Safeway en de King Sooper liggen namelijk ook op mijn weg terug. Eén ding wat bij Walmart bijvoorbeeld stukken goedkoper is dan bij Safeway of King Sooper, is het toiletpapier: dat kan al snel $5 schelen, en dan loont het zich natuurlijk wel om even bij Wally World langs te rijden, en het dan te combineren met andere boodschappen – zo bespaar je nog eens wat!

Wat ons eten betreft: daar is geen peil op te trekken. Heel veel hangt af van de werktijden van Anna. Als zij tot laat moet werken, of lange dagen heeft, dan wordt er bijzonder weinig gekookt. Er wordt dan of iets in de oven gegooid, of er wordt iets besteld (pizza of chinees), of we besluiten alsnog om maar even te gaan uiteten. Wat dat betreft is het geen goed iets dat op 2 minuten loopafstand een leuke bar zit waar ze erg lekker eten hebben tegen een redelijke prijs, en dat er zoveel restaurants vlakbij zitten…

Als we wel tijd hebben, en als er dan wordt gekookt, dan varieert ook dat heel erg. Soms is het een flinke salade met een stukje vlees, al dan niet vergezeld van aardappelpuree of rijst, andere keren gaat er iets de oven in, of soms de magnetron.

Eergisteren was het een lekkere karbonade van Whole Foods, met daarbij witte rijst met boter en knoflook, vergezeld van verse spruitjes in een witte wijn-roomsaus met uitjes erin. Lekker, makkelijk en niet duur. Vanavond is het “carbonnardes á la flamande & gratin dauphinois”… bief en uien gestoofd in bier, met daarbij een aardappelgratin – Anna wilde eens experimenteren… en dat vind ik prima!

Als we pizza eten, dan halen we die vaak bij Papa Murphy’s: zij maken de pizza klaar voor je, maar jij bakt hem zelf thuis in je eigen oven. Erg lekker, en niet al te duur: met een kortingsbon betaalden we vandeweek maar $10.99 voor een Family size pizza, met een doorsnede van 16 inch, oftewel zo’n 40 centimeter. Uiteraard is dat veel te veel voor ons tweetjes, maar wel ideaal om de volgende dag mee naar het werk te nemen voor je lunch.

Je ziet: ons avondeten is om vele redenen bijzonder onregelmatig, en ook onvoorspelbaar. Maar één ding is zeker: het is altijd lekker!

Vrijdagmiddag, zo tegen 18:00 uur. Ik kom thuis van het werk, zet mijn laptoptas neer, en het eerste wat Anna zegt is “I’ve got something fun for you!” en begint te lachen.

Ze overhandigt me een stuk post wat eerder die dag was aangekomen:

Yep, je ziet het goed: ik ben opgeroepen voor “jury duty”.

In Colorado worden juryleden opgeroepen aan de hand van bestanden waarin iedereen is opgenomen die kiesrecht heeft, iedereen die een Colorado rijbewijs heeft, en bestanden van het Colorado Department of Revenue. Deze lijsten worden samengevoegd, dubbele namen en namen van mensen die zijn overleden worden verwijderd, en de overgebleven lijst wordt verdeeld naar de counties waar de personen wonen. Gedurende het jaar vraagt elke county een hoeveelheid namen op gebaseerd op het aantal rechtszaken, en de namen voor de oproepen worden willekeurig gekozen uit die lijst.

Als je wordt opgeroepen voor “jury duty”, dan ben je verplicht om te gaan, op straffe van een boete die redelijk hoog kan zijn. In de wet is vastgelegd dat je werkgever je niet mag ontslaan omdat je wegens “jury duty” niet kan komen werken. De eerste drie dagen is de werkgever verplicht je $50 per dag te betalen (wat in overleg uiteraard meer kan en mag zijn), daarna betaalt de staat je die $50 per dag.

Sinds 1990 bestaat in Colorado het zogenaamde “one day/one trial” systeem. Dit systeem houdt in dat degene die is opgeroepen voor “jury duty” en ook op komt dagen op diezelfde dag verlost wordt van de “jury service” verplichting, tenzij hij/zij wordt gekozen als jurylid voor een bepaalde rechtszaak. Wordt de opgeroepene toegewezen aan een rechtszaak, dan geldt de verplichting tot “jury service” voor de duur van de rechtszaak. De gemiddelde duur van een rechtszaak in Colorado is drie dagen.

Volgens mijn “jury summons” zou ik op 19 februari moeten verschijnen.

Mijn eerste reactie was een klein beetje opgelatenheid, wat echter al snel plaats maakte voor opwinding. Tijdens mijn rechtenstudie heb ik het vak rechtspsychologie gevolgd, en daarvoor een paper geschreven over het gebruik van psychologen/”trial consultants” op de rechtsgang en rechtszaken in de VS. Deze psychologen/”trial consultants” worden ingehuurd om de selectie van de juryleden (”voir dire”) te leiden. Gebaseerd op sociale achtergrond, opleidingsniveau, maatschappelijke klasse, het type werk, en antwoorden op bepaalde vragen die tijdens de selectie worden gesteld worden opgeroepen personen al dan niet gekozen als geschikt jurylid voor deze bepaalde zaak.

Het was een van mijn favoriete vakken van de hele studie, wat zich ook uitte in het cijfer: een 10. Anna’s broer’s zwager (oftwel de broer van de vrouw van de broer van Anna – snap je ‘m nog?) heeft jarenlang gewerkt als psycholoog/”trial consultant”, en van hem had ik een goede lijst met literatuur over het onderwerp gekregen – ontzettend interessante materie.

Daarnaast heb ik een deel van deze materie ook kunnen gebruiken in mijn afstudeerscriptie, over het verschil tussen de VS en Nederland wat betreft de hoogte van schadevergoedingen toegekend in productaansprakelijkheidszaken. Wederom ontzettend interessante materie – als je er van houdt, natuurlijk.

Je begrijpt nu misschien een beetje waarom ik wel enigszins opgewonden was vanwege de kans om het hele juryproces eens van heel dichtbij te kunnen bekijken.

Al snel maakte de opwinding plaats voor iets wat me heel vaag bijstond: moest je niet een US Citizen zijn om als jurylid te kunnen fungeren?

Op de achterkant van de “jury summons” stond het antwoord – je moet voldoen aan de volgende voorwaarden:

* You are 18 years of age or older.
* You reside or live at least 50% of the time in the county or municipality from which you have been summoned, whether or not you are registered to vote.
* You are a Citizen of the United States.
* You can read, speak, and understand the English language.
* You have not been selected and served as an impaneled juror in any court within the preceding twelve months, nor have you been scheduled for juror service within the next twelve months by another court. (Any person claiming this disqualification shall submit proof from the appropriate authority verifying prior or pending service.)
* You do not have sole responsibility for the daily care of a permanently disabled person living in the same household, where your juror service would cause substantial risk of injury to the health of the disabled person. (If you do, you may be required to submit a statement from your doctor or authorized Christian Science practitioner to the jury commissioner as soon as possible after receipt of this summons before you may be disqualified.)
* You do not have a physical or mental disability that would affect your ability to serve as a juror. (If you do, you may be required to submit a statement from your doctor or authorized Christian Science practitioner to the jury commissioner as soon as possible after receipt of your summons before you may be disqualified.)

Zucht. Jammer. Zoals ik me al meende te kunnen herinneren moet je inderdaad een US Citizen zijn.

Ach ja, over twee jaar mag ik mijn Amerikaans staatsburgerschap aanvragen. Als dubbele nationaliteit tegen die tijd door Nederland nog steeds wordt toegestaan, dan zal ik dat ook zeker doen; het heeft immers alleen maar voordelen. En wie weet krijg ik als ik eenmaal een US Citizen ben weer een oproep, en kan ik het alsnog van dichtbij meemaken.

“Ladies and gentlemen of the jury, have you reached a verdict?”

Nancy stelde de vraag of er in de Verenigde Staten ook belastingen op auto’s worden geheven.

Onderstaande geldt voor Colorado, maar zal neem ik aan niet al te sterk afwijken van hoe het in andere staten gaat.

Als je in Colorado bij een dealer een nieuwe auto koopt, betaal je de Sales Tax over de aanschaf. Je krijgt dan in eerste instantie een tijdelijke kentekenplaat. Dit is is in de meeste gevallen een vel dik papier of dun karton dat wordt uitgegeven door de staat, met daarop een tijdelijk kentekennummer. Dit tijdelijke kentekennummer is geldig voor de nieuw aangeschafte auto totdat de permanente kentekenplaat is ontvangen. Er staat ook een datum op tot wanneer deze tijdelijke kentekenplaat geldig is. Vóór die datum dien je bij je plaatselijke DMV (algemeen: Department of Motor Vehicles, of in Colorado: Division of Motor Vehicles) je auto gaan laten registreren.

Als je nieuwe auto in het systeem staat met jou als nieuwe eigenaar, dan krijg je een zogenaamde “title notice” thuisgestuurd. Met deze “title notice”, bewijs van verzekering voor je auto, je identiteitsbewijs en bewijs van een eventuele lening die je voor de auto hebt afgesloten ga je dan naar een DMV lokatie. Daar wordt de auto dan definitief op jouw naam geregistreerd.

Je betaalt hier dan ook direct de kosten verbonden aan de registration; dit bedrag is samengesteld uit een belasting en administratieve kosten voor de komende 12 maanden. Sinds vorig jaar zijn deze in Colorado behoorlijk gestegen. In januari 2009 betaalden we rond de $150 om de Explorer op kenteken te zetten; in mei 2009 betaalden we over de $300 om de New Beetle op kenteken te zetten. De dame van de DMV vertelde ons dat we geluk hadden gehad, want als we nu een SUV op kenteken hadden moeten zetten, waren we meer dan $600 kwijt geweest.

Op het moment dat je je auto laat registreren, krijg je ook direct je kentekenplaten mee. Je kunt in de meeste staten kiezen of je de reguliere platen wilt, of dat je bijzondere platen wilt. De reguliere Colorado kentekenplaten zien er zo uit:

Achter de balie hebben ze bij de DMV gewoon een hele stapel van deze kentekenplaten liggen. Er wordt willekeurig een setje gepakt, en dat worden dan jouw kentekenplaten.

Je kunt ook allerlei speciale kentekenplaten krijgen, die dan meer kosten, en vaak gaat een deel van deze kosten naar een goed doel (zo kun je bijvoorbeeld platen krijgen waarmee je het kankerfonds steunt). Hier alvast een kleine selectie:

Naast al deze kentekenplaten kun je ook nog zogenaamde “Alumni Plates” krijgen, van de universiteit waar je op hebt gezeten.

Voor een overzicht van alle platen kun je hier kijken.

Je kenteken wordt in het systeem vastgelegd, en je krijgt je “registration” mee: het bewijs dat je auto is geregistreerd (je weet wel, zoals je in de films de agenten altijd hoort vragen: “license and registration, please”). Naast je registration en je kentekenplaten krijg je ook twee kleine stickertjes: een witte met het jaartal van het volgende jaar (het jaartal tot wanneer je registratie geldig is), en een gele met de maand van registratie. Deze stickertjes dien je zelf op je kenteken te plakken: de maand gaat linksonder in de hoek, het jaartal rechtsonder.

Elk jaar moet je je kentekenregistratie vernieuwen, en krijg je een nieuw stickertje voor het jaartal.

Toevallig is de kentekenplaat op mijn Ford Explorer ook aan vernieuwing van de registratie toe. Hiertoe krijg je een kaartje thuisgestuurd ter herinnering, waar dan ook het te betalen bedrag op staat. Voor de Explorer is dat deze keer $195.51. Dit bedrag voor de “registration renewal” bestaat weer uit een belasting en administratieve kosten voor de komende 12 maanden. De hoogte van deze “renewal fee” hangt af van de leeftijd en het type van de auto, en de county waarin de auto staat geregistreerd.

Eén keer in de twee jaar moet je auto ook een “emissions test” ondergaan, waarbij de uitstoot van je auto wordt gemeten en gekeurd. Deze test is verplicht in bepaalde counties (waaronder Denver county waar wij in wonen), en kost $25. Gelukkig hoeven we dit jaar geen “emissions test” te laten uitvoeren

Het vernieuwen van je registratie kun je in Colorado tegenwoordig ook online doen, alleen zullen we dit keer toch bij de DMV langs moeten gaan, omdat we ook de adreswijziging door moeten geven. Ook dat kun je online doen, maar dat moet dan minimaal één maand gebeuren voordat je je registration online kunt vernieuwen.

Naast de Sales Tax bij de aanschaf, en de belasting die bij de benzineprijs zit inbegrepen (momenteel 40,4 cent per gallon in Colorado), zit de enige belasting die je op auto’s betaalt dus verstopt in de initiële registratie van je auto bij de DMV, en daarna elk jaar bij het vernieuwen van de registratie.

Je betaalt dus wel belasting, maar het is niet zo heel erg veel… gelukkig!

Precies een jaar na de inauguratie van de eerste zwarte president van de Verenigde Staten is de populariteit van Barack Obama flink gedaald.

Door velen wordt dit gezien als een teken dat Obama het niet aan kan, dat hij niet zo goed is als iedereen had gedacht, enz. enz. Waar echter aan voorbij wordt gegaan is dat bij heel veel presidenten de populariteit na het eerste jaar laag was.

Bij verschillende presidenten is binnen dat eerste jaar de “approval rating” onder de 50% gedoken – dat wil zeggen dat minder dan de helft van de bevolking vindt dat de president goed zijn werk doet.

Bij Jimmy Carter gebeurde dat na 13 maanden, bij Harry S. Truman gebeurde dat na 11 maanden, bij Reagan na 10 maanden, en bij Gerald Ford al na 3 maanden. En zelfs bij Bill Clinton, die over het algemeen in het Westen toch als een goede president wordt gezien, en ook door veel Amerikanen zo wordt beschouwd, daalde de “approval rating” al na 4 maanden tot onder de 50%.

Bij Obama schommelt de “approval rating” na zijn 11e maand tussen de 47% en 51%.

Heel veel Amerikanen hebben Obama al min of meer afgeschreven, en de vraag is of dat terecht is of niet – en daar valt natuurlijk flink over te discussieren.

Net zoals de meeste andere presidenten houdt Obama zich niet 100% aan zijn politieke beloften. Het lijkt er echter op dat het hem zwaarder wordt aangerekend dan bij andere presidenten het geval was. Dat hij niet goed presteert heeft natuurlijk alles te maken met het feit dat hij de eerste zwarte president is en voornamelijk daardoor is gekozen, dat hij te weinig bestuurlijke ervaring had, en misschien ook omdat hij te jong en te ambitieus was – aldus vele opinies.

Heeft Obama beloftes geschonden? Ja, en wel 14 stuks tot nu toe, aldus http://www.politifact.com/truth-o-meter/promises/.

14 van de 500 – tot nu toe, oftewel een kleine 3%. Daartegenover heeft hij 91 beloftes tot nu toe al waar gemaakt, oftewel een goede 18%, en bij 33 beloftes (6,6%) een compromis bereikt.

De dingen waar Obama echter op wordt en zal worden afgerekend, zijn de dingen die – begrijpelijk – het breedst worden uitgemeten in de pers, en die de meeste zichtbare en voelbare impact op het land zullen hebben: de hervorming van het zorgsysteem, en de oorlogen in Afghanistan en Irak.

Er wordt hard gewerkt aan de zorgstelselhervorming, en er lijkt ook wel hervorming aan te komen, maar de vraag is of het ook een gewenste hervorming is. Dat wil zeggen: gaat iedereen er net zoveel op vooruit als oorspronkelijk was aangekondigd, of worden er ook hier vele compromissen gesloten, waardoor het netto resultaat van de hervorming eigenlijk nog tegenvalt.

Veel berichten lijken erop te duiden dat, in tegenstelling tot wat was gewenst, het voor verzekeringsmaatschappijen juist voordeliger – en voor de consument nog veel onvoordeliger – wordt onder het nieuwe zorgstelsel. Als dat straks zo blijkt te zijn, dan heeft Obama inderdaad zijn belofte gehouden door het stelsel te hervormen, maar tegelijkertijd ook deze verbroken omdat hij het er niet beter op heeft gemaakt.

De moeilijkheid bij het beoordelen zit in de berichtgeving: het is lastig om onafhankelijke berichten te krijgen over wat er nu precies gaande is. Al is de krant of de nieuwszender nog zo weinig Republikeins of Democratisch, er zal altijd worden bericht ten nadele van de tegenpartij.

Republikeinen lijken zonder meer van plan het hervormingsvoorstel af te schieten, en Democraten lijken even hard van plan om hun voorstel erdoor te drukken. De Democraten lijken niet eens over samenwerking met Republikeinen na te willen denken, waardoor de Republikeinen op hun beurt telkens weer negatiever tegenover het plan lijken te staan.

We wachten maar eens even af. Er zijn momenteel te veel tegenstrijdige berichten over de uiteindelijke inhoud en slagingskansen van het hervormde stelsel, afkomstig van te veel bronnen, om echt onafhankelijk een mening te kunnen vormen. Daarin schuilt natuurlijk een gevaar, maar we kijken het maar eens even aan. Tot nu toe ben ik nog geneigd om hem het voordeel van de twijfel te geven. De kans is echter groot dat de veranderingen zodanig miniem zullen zijn, dat de eerste de beste Republikein deze met gemak weer kan omgooien.

Wat de oorlogen in Irak en Afghanistan betreft lijkt Obama tot nu toe redelijk goed aan zijn beloften te voldoen. Of hij daarmee ook het juiste doet volgens het Amerikaanse volk is een tweede. Dit onderwerp ligt zo ontzettend gevoelig, en is ook nog eens niet zwart-wit verdeeld tussen Democraten en Republikeinen: je bent voor of tegen, en daarbij maakt het niet uit welke politieke richting je volgt.

En dat maakt het ook moeilijk. Doe je het goed als je je beloftes nakomt, maar daarbij de helft van de VS niet blij maakt? Of doe je het beter als je je beloftes niet nakomt, maar daarbij wel de andere helft van de VS blij maakt…?

En wat hervormingen betreft: misschien is het tijd om eens naar het instituut van de Senaat te kijken. Het is eigenlijk onvoorstelbaar dat er Senatoren zijn die op 100-jarige leeftijd nog in de Senaat zitten, zoals tot 2002 Senator Strom Thurmond. En dat er Senatoren zijn die bijna of meer dan 50 jaar lang in de Senaat zitten, zoals de pas overleden Ted Kennedy (46 jaar), of Daniel Inouye van Hawaii (bijna 47 jaar) of de eerder genoemde Thurmond (48 jaar), of Robert Byrd (51 jaar en nog steeds in de Senaat). Hoe groot is de kans dat deze mensen echt met hun tijd meegaan? En hoe groot is de kans dat het er bij herverkiezingen echt eerlijk aan toe gaat, in plaats van dat men angst heeft om tegen de langzittende Senatoren te stemmen om zo hun eigen politieke carriere niet in gevaar te brengen… Misschien is het tijd om ook in de Senaat een maximale termijn in te voeren.

Ach, politiek… het is en blijft iets persoonlijks, en het is en blijft moeilijk.

Persoonlijk heb ik soms ook wel mijn twijfels bij de hervorming van het zorgstelsel, maar aan de andere kant: er moet iets gebeuren. Bedenk daarbij dat de regering Obama nog 3 jaar heeft, en wellicht opent dat bepaalde deuren nog verder als er eenmaal een voet tussen is gezet.

Ik blijf Obama een man met charisma en een menselijke kant vinden; als hij nu ook nog het karakter kan blijven tonen dat hij tijdens de verkiezing heeft getoond, dan geef ik hem zoals gezegd vooralsnog het voordeel van de twijfel – het is nog te vroeg om te oordelen.
Hoe dan ook, we hebben pas een kwart van zijn ambtstermijn gehad, en wie weet wat er in de driekwart die we nog te gaan hebben nog allemaal gaat gebeuren. Zeker nu de Democraten de absolute meerderheid in de Senaat hebben verloren met de verkiezing van een Republikeinse opvolger van Ted Kennedy…

Meerdere malen is al de opmerking gemaakt dat ons huis een beetje op een kerkje of een kapelletje lijkt. Ik wilde al een tijdje wat opzoeken over de bouwstijlen in onze buurt, Mayfair, en door de vraag van mijn moeder na mijn vorige blog was waarom er veel huizen op kerkjes lijken was er “no time like the present”.

Na de eerste wereldoorlog was de “Craftsman Bungalow” of ook wel “Plains House”, een van de meest populaire bouwstijlen in Denver. De “Craftsman” stijl was eind 19e, begin 20e eeuw tot in de jaren ‘30 populair in de architectuur en interieurdesign. Bungalows in deze “Craftsman” stijl werden gekenmerkt door daken die redelijk vlak waren, met ver overhangende dakranden, eenvoudige lijnen, weinig decoratieve elementen, en vaak ook een “front porch” onder het verlengde van het dak. Aan de binnenzijde hadden deze “Craftsman Bungalows” vaak een ruim en open ontwerp. Het huis van Anna’s broer, die 10 huizen verderop woont, is zo’n “Craftsman Bungalow”, soms ook wel “Denver Bungalow” genoemd.

Als een reactie op deze veelgebruikte stijl en zijn voorganger, de Denver Square (zo genoemd omdat het huis vier vierkante kamers op zowel begande grond als de eerste verdieping had en er zo veel van waren in Denver), kwam in de tweede helft van de jaren ‘20 een nieuwe stijl in opmars: de Tudor Revival Style, ook wel “Mock Tudor” genoemd. Deze stijl heeft hele andere kenmerken dan de “Craftsman” stijl.

De “Tudor Revival” wilde de meer rustieke en simpele stijlelementen van de oorspronkelijk Tudor-stijl gebruiken in de ontwerpen. De hoge smalle ramen en deuren, de steile daken, de decoratieve schoorstenen, en soms ook het vakwerk in de gevel, alsmede een ontwerp dat nadruk legde op de entree/voordeur zijn voorbeelden van elementen die zijn overgenomen in de Tudor Revival.

Zeer veel van de huizen die in Denver zijn gebouwd tussen 1928 en 1941 werden (in verschillende groottes) in de Tudor stijl gebouwd, en alle bovengenoemde elementen zijn er in verschillende combinaties terug te vinden. De huizen in Tudor-stijl in Denver bevatten ook vaak gedetailleerd metsel- en/of houtwerk, en – oorspronkelijk – ook veel Art Deco verlichting en hang- en sluitwerk. Daarnaast stonden de Denver Tudors in die periode ook bekend vanwege de keuze van ongebruikelijke kleuren in de badkamers.

De Denver-Tudors waren gebouwd als degelijke, stijlvolle en comfortabele woningen, waarbij elk huis zijn eigen karakter kreeg vanwege voor elk huis unieke elementen.

In onze wijk, Mayfair, zijn voornamelijk drie stijlen terug te vinden: de ranch, de bungalow, en de Tudor Revival. Bij ons in de straat zijn voornamelijk bungalows en Tudors te vinden, maar er zijn hele straten waar je voornamelijk de Tudors terugvindt.

Op bovenstaande foto (niet bij ons in de straat genomen) is het meest rechtse huis een Bungalow, de andere huizen zijn allemaal Tudors. Je ziet dat de Tudors allemaal op elkaar lijken, maar toch net allemaal weer even anders zijn.

Ons huis is in 1930 ook in de Tudor Revival stijl gebouwd, en bevat voorbeelden van de in deze stijl veelgebruikte elementen, zoals bijvoorbeeld de steile daklijnen:

Het huis bevat ook de smalle, hoge ramen, zoals te zien op deze – tijdens Sinterklaas genomen – foto:

Tot slot zijn ook de decoratieve schoorstenen en het decoratieve metselwerk bij ons huis terug te vinden:

Het leuke van de Tudors is dat ze van buiten klein en schattig uit zien, maar in werkelijkheid van binnen veel groter zijn dan ze lijken. Dit wordt ook veroorzaakt doordat de meeste huizen hier onderkelderd zijn, waarbij deze kelder deel uit kan maken van de woonruimte als deze “finished” is. Daar waar een gemiddeld Nederlands huis een oppervlak heeft van 120 vierkante meter, is ons huis met bijna 170 vierkante meter (inclusief “finished basement”) welhaast zo’n 40% groter – en dat zou je niet zeggen aan de hand van de foto’s, noch als je er buiten voor staat.

Om terug te komen op de vraag “waarom lijken jullie huizen op kerkjes?”: dat heeft dus te maken met de steile daklijn die in de Tudor bouwstijl gebruikt wordt, en waarmee bij veel huizen in deze stijl de nadruk op de entree wordt gelegd als zijnde een belangrijk deel van het ontwerp. Door dit ontwerp doet het deel met de voordeur dan ook een beetje aan de ingang van een kerkje of kapelletje denken.

Het is weer eens zover: de inspiratie ontbreekt. Schreef ik pas nog dat ik meer zal gaan schrijven als onderdeel van mijn goede voornemens, en dan krijg je dit!

Het noemenswaardige van de afgelopen week is dat Anna haar tweede sollicitatiegesprek heeft gehad bij het Denver Museum of Nature and Science. Maandag hoort ze als het goed is meer: óf er komt nog een derde gesprek, óf ze heeft de baan, óf ze heeft de baan niet… afwachten dus – of jullie nog even door willen gaan met duimen…?

Ondanks dat het maar een tijdelijke baan is – tot ergens in juli – betaalt het meer dan ze nu krijgt, plus de (enkele) reisafstand gaat van 65 mijl, naar anderhalve mijl. En wie weet wat er óf in de tussentijd nog ergens voorbij komt, óf wat er tegen die tijd in het museum aan banen langskomt.

Hoe dan ook hopen we allebei dat het positief uitpakt.

Hebben we voor de rest nog wat gedaan, de afgelopen week? Nou niet echt, nee. De week bevatte weinig “blogwaardige” momenten. We stonden op, gingen naar het werk, kwamen thuis, aten avondeten, en gingen naar bed. Er zaten ook wel wat andere dingen tussen zoals met de hond wandelen en boodschappen doen, en nu kan ik dat alles wel gedetailleerder gaan beschrijven, maar of dat nu zo’n geweldig leesvoer oplevert? Volgens mij niet echt…

Tenzij natuurlijk mensen willen weten over onze lokale supermarkten en drankhandel? Dan kan daar op verzoek wel een stukje aan worden gewijd!

En over stukjes op verzoek gesproken… heeft er iemand ideeën? Vragen over bepaalde dingen hier in Denver en omgeving? Dingen uit het alledaagse leven in de VS in het algemeen? Dingen waar je altijd al nieuwsgierig naar bent geweest? Als je vragen hebt, of meer wilt zien of weten over iets, laat het dan even weten, en ik zal een poging wagen er iets over te schrijven.

U vraagt, wij draaien!

Geen enkelvoudig onderwerp dit keer, maar – de titel zegt het al – een allegaartje.

Dag kerstboom!

Althans, dat gaan we dit weekend zeggen.

We zijn zo gesteld geraakt op onze kerstboom, dat we ‘m nog niet weg hebben gedaan – het ziet gewoon zo gezellig uit! Dit weekend is het echter tijd om hem (haar?) de deur uit te doen.

Op zich is het wel jammer, want hij ziet er nog ontzettend goed uit. De takken hangen nog niet, en er vallen nog steeds geen naalden uit – wat bij onze kerstbomen in Nederland na een week of drie soms al gebeurde door er alleen al naar te kijken. De boom was dan wel iets duurder, maar het was het geld zeker waard.

Koud hè?

Aan het begin van de week was het nog redelijk mild, qua temperaturen. Een paar graadjes boven nul, een krachtige zon, en door de lage luchtvochtigheid voelt het dan bijna aangenaam.

Het zou deze week echter snel gaan veranderen: een “arctic cold front” zou over Colorado trekken, waardoor de temperaturen drastisch zouden gaan dalen. Ook bestond de mogelijkheid dat we een centimeter of 2 tot 5 sneeuw zouden krijgen, maar het zou niet belemmerend zijn voor de samenleving.

Nou, dat was het dus wel!

Afgelopen woensdagochtend lag de temperatuur rond de -3 Celsius. Het “arctic cold front” kwam die ochtend echter Denver binnen rollen, waardoor de temperaturen overdag in plaats van omhoog nu flink omlaag schoten. Rond 14:00 uur was de temperatuur gedaald tot zo’n -7, en het zou nog verder omlaag blijven gaan.

En de sneeuw? Die kwam ook: eerst heel rustig – het stelde eigenlijk niet zo heel veel voor. Hoe later het echter werd, hoe kouder het werd, en hoe erger de sneeuw werd – en met die sneeuw kwam ook de gladheid.

Tegen 15:30 uur was alles wit, en het verkeer op de snelweg (die we vanuit ons kantoor kunnen zien) begon steeds langzamer te rijden. Toen ik om 16:10 uur de deur uitliep, stond het volledig stil in de richting die ik op moest: er bleek een ongeluk te zijn gebeurd waarbij drie vrachtwagens en een pick-up truck betrokken waren.

Het heeft 10 minuten geduurd voordat ik de 400 meter naar de snelweg had afgelegd, en vervolgens nog eens 35 minuten om de volgende twee mijl te rijden: alles stond gewoon vast.

Normaal gesproken als het sneeuwt dan zie je tenminste nog per rijbaan twee sporen: nu was de hele autoweg over alle drie de banen gewoon wit. En glad, natuurlijk, maar toch heb je altijd nog een aantal gekken die menen dat ze met hun verhoogde 4×4 trucks met hoge snelheid dwars door de sneeuw op de vluchtstrook moeten vegen. Een ongeluk is dan zo snel gebeurd, maar dat beseffen ze toch niet.

Eenmaal aangekomen op de plek van het ongeluk bleken twee vrachtwagens al te zijn verwijderd. De pick-up stond al op een sleepwagen, en men was aan het werk bij de derde vrachtwagen. Deze laatste was behoorlijk gehavend, en de klap moet redelijk hard zijn geweest.

Voorbij de ongevalsplek was de weg wonderwel begaanbaar. Uiteindelijk heeft het een uur en tien minuten geduurd voordat ik thuis was – tegenover de normale 20 tot 25 minuten.

Gisterochtend, donderdag, was het nog steeds bitterkoud: de temperatuur was -21 Celsius, en de gevoelstemperatuur nog veel lager, want het waaide enigszins. De wegen waren weer goed begaanbaar, al was het op sommige plekken nog verraderlijk glad: op een recht stuk op de autoweg voelde ik met 50 mijl per uur op een bepaald moment mijn achterkant een klein beetje naar links en rechts glijden – geen leuke gewaarwording met die snelheid en aan alle kanten verkeer naast je. En dan nog zijn er mensen die meer dan de maximumsnelheid van 65 rijden…

Vanochtend was de gladheid op de wegen zo goed als verdwenen, dankzij een flinke dosis zon gisteren overdag. Het is echter nog steeds goed koud: de gevoelstemperatuur lag vanochtend op bijna -28 Celsius…

Gelukkig lijkt er verandering op komst: voor het weekend worden temperaturen van tussen de 7 en 10 graden – boven nul! – voorspeld. Korte broeken weer!

Night At The Museum

Nou ja, ‘night’… het was gewoon overdag, en het duurde maar 10 minuten: Anna’s sollicitatiegesprek bij het Denver Museum of Nature & Science.

Anna wil graag een nieuwe baan hier in – of in de directe omgeving van – Denver. Elke dag 65 mijl enkele reis kost gewoon te veel tijd, te veel benzine, en te veel slijtage aan de Beetle, en haar huidige werk is dat gewoon niet waard.

Aangezien ze altijd al graag in een museum zou willen werken was dit een uitgelezen kans: een functie in Guest & Member Services. Ze heeft gesolliciteerd, en werd uitgenodigd voor een gesprek. Gisteren heeft ze zich de hele dag erop voorbereid, en ze was er helemaal klaar voor.

Het bleek echter een “preliminary selection interview” te zijn: een pre-selectie, en de mensen die door gaan naar de volgende ronde worden teruggevraagd voor een “echt” gesprek.

De functie bleek in eerste instantie maar tijdelijk te zijn – tot en met juli – vanwege een grote nieuwe tentoonstelling die binnenkort opent, maar er zou een goede kans zijn om aan te kunnen blijven. Nou ja, het moet dan maar – het zal minstens evenveel betalen als ze nu krijgt, het is maar precies één mijl van ons huis, het zijn aantrekkelijkere uren dan ze nu werkt, het bespaart ongeveer $200 per maand aan benzine, en het is iets wat ze heel graag zou doen – idealer kon haast niet.

Alleen: er is blijkbaar ook een interne kandidaat, en het feit dat dit al genoemd werd tijdens het korte gesprekje stemt me eigenlijk weinig hoopvol. Je weet het natuurlijk nooit, maar alleen al het feit dat iemand die nu al in het museum werkt en er dus goed mee bekend is ook voor die baan gaat, en dat dit al terloops wordt gezegd, vind ik eigenlijk geen goed teken.

We zijn allebei wel een beetje teleurgesteld. We hebben de hoop nog niet helemaal opgegeven, maar ik verwacht er eerlijk gezegd erg weinig van. Nou ja, we zullen zien…

Duimen jullie weer mee?

“Alweer een blog over Domino’s? Je hebt er toch al een keer over geschreven? Heb je soms aandelen, of zo?”

Ja, alweer. En ja, ik heb er al een keer over geschreven: zie hier. En nee, ik heb geen aandelen, hoewel dat niet zo’n ontzettend slecht idee zou zijn, aangezien DPZ (de NYSE code van Domino’s) sinds de introductie van hun vernieuwde pizza’s wat aan het stijgen is:

De F links in beeld geeft het moment van de introductie van de vernieuwde pizza’s aan; sindsdien is het aandeel toch wel wat gestegen.

De introductie van de vernieuwde pizza ging gepaard met een behoorlijke reclamecampagne.

Een deel van het persbericht:

ANN ARBOR, Mich., Dec 16, 2009 /PRNewswire-FirstCall via COMTEX/ — Approaching 50 years in the business, Domino’s Pizza (NYSE: DPZ), the recognized world leader in pizza delivery, announced today it is changing its core pizza recipe. With a new garlic seasoned crust, robust sauce and more flavorful shredded cheese, Domino’s new hand-tossed pizza has been reinvented to deliver more taste — and Domino’s is backing it up with a guarantee.

…

Reinventing the Domino’s Brand

“The fact is, we love our pizza, but as times change, so do consumer tastes,” said Russell Weiner, Domino’s Chief Marketing Officer. “We’ve created a pizza to reflect what consumers are looking for. We’re not talking about a slightly-altered version of our previous pizza. It’s a completely new pizza reinvented from the crust up, and we are proud of it. To us, it’s as big as McDonald’s changing the Big Mac, or Burger King reinventing the Whopper. We spent the last 18 months reinventing the brand in anticipation of our 50th anniversary.”

…

“Over a two-year period, we tested dozens of cheeses, 15 sauces, and nearly 50 crust seasoning blends and researched every possible combination with customers who order from us all the time and customers who haven’t tried us in years. Our extensive research showed that the new pizza is significantly improved over our previous pizza.”

Klinkt behoorlijk serieus allemaal, en aangezien we de oude Domino’s pizza’s redelijk lekker vonden, waren we toch wel eens benieuwd naar de vernieuwde variant. Aangezien we op 1 januari ’s avonds geen zin hadden om te koken, besloten we om dan maar eens die nieuwe pizza te proberen.

Middels mijn favoriete online bestelmethode (zie – nogmaals – hier), hebben we om 19:35 uur de bestelling geplaatst. In de bevestiging per email stond:
Delivery Time: Approximately 58-68 minutes.

58 tot 68 minuten? Voor een pizza? Dat is wel heel erg lang, en heel wat anders dan de 30 minuten die Domino’s normaal aangeeft. Maar goed, het is nieuwjaarsdag, misschien is het druk, en ons maakt het toch niet uit om wat later te eten, dus we wachtten wel.

En we wachtten.

En we wachtten.

En we kregen honger…

Om 21:00 uur was de pizza nóg niet geleverd, en de 68 minuten waren toch echt wel om. Vandaar dat ik maar eens heb gebeld om te vragen waar de bestelling bleef. Ik kreeg te horen dat het geheel onverwacht erg druk was, dat alle bestellingen tegelijkertijd binnenkwamen, en – aldus de erg aardige jongen aan de telefoon: “I’m not going to lie to you: all of us feel that the manager is doing a very bad job” – hij had veel te weinig bezorgers ingezet voor zo’n drukke avond.

Alstublieft. Het personeel zegt gewoon waar het op staat. Verfrissend!

Als de pizza er binnen 5 tot 10 minuten nog niet was, dan moest ik maar terugbellen, en dan was de pizza gratis. En wat gebeurt? Nog geen drie minuten later wordt de pizza bezorgd. Alleen: het was zeker niet “hot” meer, zoals Domino’s zegt de pizza’s te leveren – op z’n best was het nog maar lauwwarm.

En dus heb ik toch maar teruggebeld. Na heel wat verontschuldigingen van dezelfde aardige jongen vertelde hij me dat de pizza gratis zou zijn. Toch wel netjes, maar op de een of andere manier voelde ik me door het geheel toch min of meer genoodzaakt om eens te proberen een klacht in te dienen bij Domino’s.

In hetzelfde al eerder aangehaalde persbericht zegt men bij Domino’s namelijk het volgende:

Putting Our Money Where Your Mouth Is

“We’ve long been known for service,” said Weiner. “With this new pizza we are convinced Domino’s can be known for both quality and service. That’s why we’re introducing this new pizza with a guarantee: If you are not completely satisfied with your Domino’s pizza experience, we will make it right or refund your money.

En zo werd op de site van Domino’s een klacht ingediend.

Ik heb de situatie geschetst, en ook eraan toegevoegd dat het eigen personeel vond dat de manager slecht zijn werk deed. Als dat nog niet overtuigend werkt…

De eerste reactie van Domino’s kwam al snel:

Thank you for taking the time to contact the Domino’s Pizza Customer Care Team. As a valued Domino’s Pizza customer, your comments are extremely important to us.

I want to apologize for the situation you encountered at the Denver location. Domino’s Pizza takes great pride in providing the quality products and service you have come to expect and trust every time you place an order with us.

Because your Domino’s Pizza store is independently owned and operated, I have forwarded your comments to the franchise owner with the expectation that the franchisee will follow-up with you.

We appreciate the opportunity you have given us to address your concern and improve our operations. Again, thank you for taking the time to contact us. Your feedback is very important to us.

Our goal is to make every Domino’s Pizza experience an enjoyable one!

Hmmm… fijn dat mijn berichtje zo is doorgestuurd naar de manager, compleet met mededeling dat het personeel over hem aan het klagen was. Ik zag alweer iemand ontslagen worden naar aanleiding van mijn klacht… dat was nu ook weer niet de bedoeling! Maar goed, even afwachten maar weer.

Vanmiddag kwam er een mailtje van Domino’s met als onderwerp “Your recent Domino’s pizza order”:

Hi my name is shane, as of today I was transferred over to this store to become the new general manager. I have looked into what happened with your order the other day and let me begin by saying I do sincerely apologize for the extreme delay of your delivery. The business had been much more than was expected and as a result the pizzas were taking a lot longer to be delivered. As far as your order I feel obligated to present you guys a free pizza with unlimited toppings and side on the house. I want to show you how dominos pizza is supposed to taste and the time in which it should arrive which we strive to make around 30 minutes. Please follow up with me to let me know that you have received this email and we will take care of you. Please feel free to contact me on my personal number 720-XXX-XXXX. I hope to hear from you soon.
Shane Johnston General Manager

Dat is toch wel netjes, nietwaar? Heel mooi opgelost door Shane.

Domino’s heeft meteen huisgehouden in die zaak en meteen maar een nieuwe manager aangesteld. Was ik bang dat een van de personeelsleden ontslagen zou worden, blijken ze de manager eruit geknikkerd te hebben…

Maar wat nu het ergste is: hij weet waar ik woon…

Een jaar geleden schreef ik een blog met de titel “Terugblik op een bewogen jaar“. Het was een terugblik op 2008, het jaar waarin we naar de VS verhuisd zijn – en dat wás ook een bewogen jaar.

Terugkijkend op 2009 kan ik alleen maar concluderen dat dit jaar minstens even bewogen was. Een korte terugblik.

Begin januari 2009, nog steeds werkend bij Walmart, was ik niet langer meer een tijdelijke kracht, maar werd ik min of meer voor vast aangenomen. Later die maand werd ik gepromoveerd tot Department Manager. Dat was baan nummer twee in enkele maanden tijd. Anna werkte nog steeds bij Toys-R-Us, en er waren tekenen dat men haar graag een betere functie zou geven. Het idee ontstond langzaam om voor een eigen appartement te gaan kijken. Uiteindelijk besloten we het vanwege het financiële risico nog maar even uit te stellen.

Februari was een rustige maand, met als hoogtepunt het eerste bezoek van mijn ouders. Twee ontzettend leuke weken waarin we vol trots onze omgeving en ons nieuwe leven hebben kunnen laten zien.

Maart werd gekenmerkt door een behoorlijke hoeveelheid sneeuw. Daarnaast was het ook een maand van veel leren op het werk, en vooral ook veel plezier beleven aan onze omgeving. Voor Anna betekende het ook een promotie: ze kreeg als één van slechts drie mensen in de winkel de gedeelde verantwoordelijkheid voor het ‘cash office’.

In april is veel gebeurd in 2009. Op 1 april was er de “bomb scare” in onze Walmart. Later bleek dat het geen bom was, maar een achteloos geplaatst blik met verfverdunner dat iemand kwijt moest. Ook zijn we in april gaan kijken naar het nieuwe huis in Denver waar Anna’s ouders zouden gaan wonen – en waar wij later ook heen zouden gaan: ons eigen kelderapartement: niet ideaal, maar we hadden tenminste ons eigen plekje. Niet lang nadat Anna’s ouders aankondigden dat zij naar Denver zouden gaan verhuizen, en dat wij besloten ook die kant op te gaan wat betekende dat we nieuw werk in Denver moesten zoeken, kreeg ik zowat een baan in mijn schoot geworpen: Rental Agent bij Road Bear. “De aanhouder wint” bleek zeer zeker nog steeds op te gaan – elke twee, drie maanden een mailtje richting Road Bear met de vraag of men niet toevallig een baan voor me had, had zijn vruchten afgeworpen.
Een ander hoogtepunt in de maand april was de aanschaf van onze nieuwe – tweede – auto, Anna’s droomauto: een New Beetle Convertible.

Onze verhuizing naar Denver vond plaats in mei. Het was geweldig om ons eigen stekje te hebben, al liepen er af en toe wat ongenode gasten door de kelder in de vorm van vreemde, haast angstaanjagende insecten. Ook ben ik in mei begonnen bij Road Bear – mijn derde baan bij de tweede werkgever in minder dan een jaar tijd. In het begin was het allemaal wennen, en was mijn Duits nogal roestig, maar al snel begon ik mijn draai te vinden en bleken het werk en de collega’s ontzettend leuk. Het was het begin van een ontzettend leuke periode.

Juni stond in het teken van heel veel leren over campers, de camperindustrie, campertoerisme, en campertoeristen van allerlei pluimage. Het weer was fantastisch, het werk leuk, en het hoogtepunt kwam toen mijn ouders ons voor de tweede keer bezochten.

In juli heb ik mijn eerste 4th of July in Amerika meegemaakt, en nog wel bij de Denver Country Club, wat een leuke belevenis was. Ook hoorde Anna in juli dat ze kans maakt op een promotie: de huidige HR Department Supervisor had aangegeven te vertrekken, en Anna maakte een goede kans zijn opvolger te worden.

Augustus bracht een grote verrassing, of liever twee: Anna kreeg een nieuwe baan als HR Department Supervisor bij Toys-R-Us/Babies-R-Us, en ikzelf kreeg ook een nieuwe baan, Implementations Specialist bij ACS TripPak Services. Voor mij was het baan nummer vier bij werkgever nummer drie binnen een jaar, voor Anna baan nummer drie bij dezelfde werkgever binnen een jaar. Het betekende afscheid van Road Bear – wat best moeilijk was, ook al had ik er maar drie maanden gewerkt – maar het betekende voor ons heel veel: financiele onafhankelijkheid, geen zorgen meer, en het meest belangrijk: we konden uit gaan kijken naar een eigen plekje. Niet langer hoefden we naar een klein appartement, maar we konden een echt huis gaan zoeken. Eind augustus ben ik begonnen bij ACS, en het beviel – en bevalt! – prima.

September stond in het teken van leuke festivallen in Denver: “A Taste of Colorado” en “Brew At The Zoo”. In september ben ik ook op mijn eerste zakenreis gegaan, en aan het eind van de maand vonden we na lang zoeken het perfecte huis. Na de bezichtiging en het invullen van de ‘rental application’ was het gespannen afwachten: zouden we het huis krijgen?

In oktober zijn we voor de eerste keer in bijna een jaar teruggegaan naar Nederland, en het was geweldig om iedereen weer eens te zien. Ook kwam die maand het verlossende woord: het huis was voor ons! Op 24 oktober kregen we de sleutel. Het doel wat we onszelf gesteld hadden – binnen een jaar na aankomst in de VS zouden we een goede baan en een eigen huis hebben – was bereikt. Op 28 oktober 2008 zijn we in Amerika aangekomen, en op 24 oktober 2009 hadden we die goede banen en ons eigen huis – met nog vier dagen over!

Onze tweede verhuizing in 2009 kwam in november, maar dit keer was het een verhuizing naar ons eigen huis. Er moest hard worden gewerkt, in de weekenden en na het werk, want op 22 november moest alles in toonbare staat zijn: mijn ouders’ derde bezoek stond voor die datum gepland. Het was geweldig dat ze tijdens hun derde bezoek in ons eigen huis konden logeren! Ook was het leuk om mijn ouders tijdens Thanksgiving op bezoek te hebben.

De eerste week van december was de laatste week van het bezoek van mijn ouders, en een week vol hoogtepunten: het uitzoeken en opzetten van onze eerste kerstboom in Amerika, het ophangen van de kerstverlichting samen met mijn vader, en gewoon genieten van ons gezellige huis. Ook ben ik in December op mijn tweede zakenreis geweest, en het is nog steeds leuk om te doen. En natuurlijk was het Kerstmis: dit keer was het een geweldige kerst, in tegenstelling tot vorig jaar; toen was het nog allemaal nieuw, was er nauwelijks kerstsfeer, en hadden we ons eigen plekje en onze eigen versieringen niet. Dit keer hadden we dat alles wel – het was écht Kerst! 2009 werd tot slot gezellig met vrienden afgesloten – bij ons thuis. Een ontzettend leuk einde van een ontzettend succesvol jaar!

Terugkijkend kan ik wel concluderen dat 2009 een fantastisch jaar voor ons was. Met hard werken en een portie geluk zijn we in een jaar tijd ver gekomen.

Ik hoop dat 2010 net zo succesvol en positief afwisselend wordt als 2009. Mijn goede voornemen voor dit jaar is om wat regelmatiger een blog te schrijven. Ik blijf het geweldig vinden dat mensen meelezen en meeleven, en de reacties zijn altijd ontzettend leuk om te lezen, en het werkt inspirerend. Het helpt enorm op de moeilijkere momenten, en het is fijn om de positieve momenten te kunnen delen. Dank jullie wel daarvoor!

Tot slot wil ik iedereen graag een ontzettend gelukkig nieuwjaar toewensen – dat 2010 een geweldig jaar voor ons allemaal mag worden!