Dennis' Weblog

Merry Christmas!

Afgelopen week was er weer weinig tijd om een blog te schrijven. Ik zat van zondag tot en met vrijdag in Cleveland, Ohio (nou ja, even erbuiten) voor mijn werk; ik zal mijn best doen om weer wat regelmatiger wat te schrijven!

Wat ik van Cleveland gezien heb, is het niet echt de mooiste stad. Het is een stad met zware staalindustrie, en dat is ook te merken als je over de bruggen over de rivier heen rijdt: langs de rivier zie je alleen maar industrie.

Er staan wel een aantal prachtige gebouwen her en der in en rondom Cleveland, waarvan er enkele haast Europees aandoen, maar in het algemeen ziet het er een beetje vuil en verwaarloosd uit. In het begin van de twintigste eeuw heeft Cleveland ook veel last gehad van vervuiling door deze industrie. Langzaam maar zeker werkt men nu blijkbaar aan het oppoetsen van de stad en haar imago.

Zoals in elke stad is er altijd wel een gebied waar de meer fortuinlijken wonen, en één avond – op zoek naar een restaurant – zijn we door dit gebied heen gereden: werkelijk prachtige huizen, de een nog groter en mooier dan de ander, met verkoopprijzen die beginnen bij $1.000.000 voor de kleinste exemplaren met “maar” vijf slaapkamers.
Heel optimistisch waren we gestopt bij een restaurant niet al te ver van deze mooie buurt vandaan, maar helaas paste zelfs één drankje en een voorgerecht niet binnen de per diem van onze “expense account” – toch maar even verder zoeken naar een leuk – en betaalbaar – restaurantje. Misschien dat het aantal BMW’s voor de deur al een aanwijzing had moeten zijn…

Eén avond zijn we naar het beroemde “Little Italy” geweest, en het gebied doet zijn naam eer aan: niet alleen vanwege de Italiaanse restaurantjes, bistro’s en bakkerijtjes, maar vooral ook omdat het echt klein is. Little Italy beslaat misschien honderdvijftig meter van één straat, een kruispunt, en dan nog een deel van een andere straat waar her en der wat restaurants verspreid liggen. Wel heerst er een leuke sfeer – zelfs in hartje winter, met een ijzig koude wind. Ik kan me voorstellen dat het er ’s zomers best wel gezellig kan zijn.

Qua werk was het wel een leerzame week: mijn eerste trip (naar Memphis) vond zo kort plaats nadat ik in de nieuwe baan was begonnen, dat ik nog geen idee had hoe onze producten werkten. Meer dan op het knopje drukken waarop mijn collega zei dat ik moest drukken kon ik toen eigenlijk niet. Gelukkig is dat in de tussentijd wel veranderd en had ik dit keer het gevoel dat ik ook echt iets kon bijdragen. Het is toch wel een ongemakkelijk gevoel als de klanten meer weten over jouw product dan jijzelf…

Al met al was het wel weer een leuke week vol nieuwe ervaringen: een nieuwe staat aan het “bezochte staten”-lijstje kunnen toevoegen, leuke lokale restaurantjes waar we lekker hebben gegeten, en een heel klein beetje “sight seeing”, waardoor zo’n weekje weg voor het werk eigenlijk meer als een door het bedrijf betaalde vakantie aanvoelt dan echt als werken.

Het was ontzettend fijn om nu van de reis thuis te komen in ons eigen huis: het was echt “thuiskomen”!
Ik had al langer de intentie om wat foto’s van de kerstversieringen in ons huis te plaatsen in mijn blog. Dit heeft even op zich moeten laten wachten vanwege de trip naar Ohio, en vanwege het feit dat de accu’s van de spiegelreflex op de een of andere manier niet meer goed opladen: de lader geeft aan dat de accu vol is, maar na een aantal foto’s is deze alweer leeg. Fotograferen met hindernissen, dus… Maar goed: bij deze dan toch een paar foto’s van binnen (en de boom lijkt misschien niet zo groot: hij is iets meer dan 2 meter 10 hoog…):

In deze laatste foto zie je (een deel van) onze verzameling kerstelanden en -rendieren achter de tweezitsbank. De ouders van Anna spraken onze achternaam (Reijnders) uit als “reindeers” (en doen dat eigenlijk nog wel), en door de jaren heen is dit blijven hangen, en heeft geleid tot een verzameling van alles wat met elanden, rendieren en herten en kerstmis heeft te maken.

Het is vreemd om te realiseren dat het later deze week alweer kerstmis is. Ondanks dat we alles versierd hebben, er de hele tijd kerstliedjes op de radio zijn, en de kerstboom al een tijdje op staat, heb ik nog steeds niet echt het idee dat het kerstmis is – vreemd. Ach ja, misschien verandert dat de komende dagen nog wel.

Met een beetje geluk krijgen we toch nog een witte kerst dit jaar; de ene weerman zegt van wel, de andere niet. Het is hier in Denver met de invloed van de Rocky Mountains zeer moeilijk om het weer verder vooruit te voorspellen, en het kan allemaal zeer snel veranderen. De weersverwachting spreekt op dit moment over 70% kans op sneeuw op woensdag, en 30% kans op sneeuw op donderdag:

Op het moment dat ik dit schrijf sneeuwt het een beetje, dus wie weet… I’m dreaming of a white Christmas?

Ik weet ‘t, ik weet ‘t: ik had gezegd dat ik zou proberen om iets te schrijven, maar het is er helaas niet van gekomen gedurende de afgelopen twee weken. Ik wilde gewoon niet de tijd besteden aan het schrijven van een blog als we die tijd ook samen konden besteden.

Dus bij deze een kleine (nou ja…) beschrijving van hetgeen we hebben gedaan.

Zoals in mijn laatste post al beschreven was het geweldig om de avond van hun aankomst ons huis te kunnen laten zien. De volgende dagen moesten Anna en ik allebei gewoon werken, en op die dagen hebben we lekker thuis gekookt en gewoon samen gepraat en televisie gekeken met een drankje erbij (goed dan, meer dan één drankje).

Op donderdag was het Thanksgiving, en na eerst eens lekker te hebben uitgeslapen zijn we tegen 12:00 uur richting het huis van Anna’s ouders gegaan waar we in totaal met z’n vijftienen heerlijk hebben gegeten. Kalkoen, stuffing, spruitjes in witte wijn-roomsaus, cranberries, mashed potatoes, en meer – erg lekker. Het was voor mijn ouders de eerste keer Thanksgiving in Amerika, en volgens mij vonden ze het wel leuk om eens mee te maken. Heel anders in ieder geval dan hoe wij met ons viertjes Thanksgiving vierden in Nederland (één jaar hebben we zelfs geen kalkoen kunnen vinden, en hebben we twee kippen in de oven moeten duwen…). Anna had weer heerlijke “pies” gebakken: pumpkin pie, apple pie, en pecan pie. Niet alleen smaakten ze heerlijk, ze zagen er ook erg lekker uit:

De vrijdag na Thanksgiving moest Anna al vroeg werken. Deze vrijdag staat bekend als Black Friday (behalve bij Toys-R-Us waar het Green Friday heet) en is de dag waarop de winkels de meeste omzet van het jaar draaien. Het is ook de dag van de goede deals in de uitverkopen, en de dagen waarop winkels om middernacht of wat later (vroeger?) open gaan. Ook Toys-R-Us ging om 5:00 uur ’s ochtends open, maar gelukkig hoefde Anna niet zó vroeg te beginnen.

Zo rond 11:00 uur zijn mijn ouders en ik richting Fort Collins gereden, en bij Anna op het werk langsgeweest om te zien of het nog steeds zo’n gekkenhuis was, maar het viel nog mee. Eerder die ochtend was het echter ongelofelijk druk geweest: er stonden rijen voor de deur te wachten, en er waren die ochtend 1500(! klanten in de winkel geweest.

Na nog wat te hebben gekocht in Anna’s winkel hadden we eigenlijk wel zin in koffie. Nu kun je natuurlijk naar de eerste de beste Starbucks rijden in Fort Collins, maar ik had een beter idee: het weer was geweldig (koud maar zonnig), er lag een beetje sneeuw op de grond, én we zaten al in Fort Collins wat betekende dat het Stanley hotel in Estes Park maar een minuut of veertig rijden was. De eerste keer dat mijn ouders ons kwamen bezoeken (in Fort Collins nog) zijn we een middag naar Estes gereden en hebben we naast alle winkeltjes ook het Stanley hotel bezocht, en daar op de porch lekker koffie (Starbucks!) gedronken. Dat was destijds zo goed bevallen, dat het voor herhaling vatbaar was – en het was weer geweldig: een lekker warme kop koffie in de kou, genietend van het schitterende uitzicht op de besneeuwde bergtoppen.

De dag erna, op zaterdag, had Anna vrij. ’s Ochtends hebben we het rustig aan gedaan, en ’s middags zijn we langs mijn werk gereden zodat mijn ouders dat ook eens hadden gezien, waarna we bij Colorado Mills zijn gaan winkelen (aangezien dat vrijwel naast mijn werk ligt). ’s Avonds zijn we gaan uiteten bij een Mexicaans restaurant met de geweldige naam “Jose O’Shea” en een ontzettend leuke sfeer en inrichting – en ‘t is er nog lekker ook!

Op zondag moest Anna jammer genoeg alweer werken, en ben ik met mijn ouders een dagje naar Breckenridge gegaan. Het weer was nog prachtig – zonnig en koud, maar warm genoeg om alleen een een dikke trui aan te hoeven en geen dikke jas nog eroverheen – en in minder dan anderhalf uur ben je er. We hebben er wat gewinkeld en geslenterd, een lekkere lunch gegeten, en daarna op ons gemak weer huiswaarts gekeerd. In Breckenridge was men al helemaal voorbereid op het flink pak sneeuw dat eraan zat te komen. Nu zijn de “fire hydrants” al extra hoog in verband met de sneeuw, maar nu had men ook op elke brandkraan nog een vlaggetje geplaatst zodat ze in de hoge sneeuw makkelijk konden worden gevonden:

Met het Thanksgivingweekend voorbij hadden we weer een volledige werkweek voor de boeg. Op woensdag zijn mijn ouders met Murphy naar de dierenarts geweest voor zijn griepspuit. Griepspuit, zeg je? Jawel, er is een “canine flu” die dodelijk kan zijn voor honden, en praktisch elke hond die eraan wordt blootgesteld krijgt die griep – en als je pech hebt kan de hond eraan dood gaan. Aangezien Murphy voor een week later een afspraak had voor een plukbeurt wilden we het zekere voor het onzekere nemen en hem laten inenten.

De dierenarts was een bekende van de familie van Anna, en hij vond het blijkbaar geweldig dat mijn ouders met de “kleinhond” naar de dierenarts gingen. Murphy hoefde alleen maar een spuit te krijgen, maar ze hebben weet ik hoe lang binnen gezeten bij hem en met hem verteld over vanalles en nog wat. Bij het vertrek bleek dat ze alleen maar de spuit hoefden te betalen, en niet het consult – de dierenarts had hen een “Wonderful Conversation Credit” gegeven.

De hele week hebben we ’s avonds eigenlijk gewoon lekker rustig aan gedaan: wat boodschappen gaan doen, meestal koken maar een keer of twee gaan uiteten: niks sjieks, maar wel lekker. Wat wel bijzonder was die week was de “Parade of Lights” in downtown Denver op vrijdagavond: een optocht door de straten van downtown met verlichte wagens, ‘marching bands’ die kerstliedjes speelden met lichtjes op hun kleding, en reusachtige ballonnen. Uiteraard mocht ook de kerstman niet ontbreken. Ondanks de bittere kou die avond was het toch wel erg leuk om te zien. Jammer genoeg zijn de foto’s niet van een geweldige kwaliteit, maar het geeft wel een idee:

Al heel snel stond daarmee het laatste weekend alweer voor de deur – het Sinterklaasweekend. Anna had – heel ongebruikelijk – het hele weekend vrij, en daar hebben we dankbaar gebruik van gemaakt.

Zaterdagmorgen zijn we eerst gaan ontbijten bij Krameria Cafe, een kleine diner bij ons in de buurt. Hierna zijn we onze kerstboom gaan uitzoeken, iets wat toch wel bijzonder was: onze eerste eigen kerstboom in de VS. Heel leuk ook om dat met mijn ouders te kunnen delen. Op z’n Amerikaans werd de boom op het dak van de (huur)auto gebonden en zo naar huis gereden.

Nadat we de boom in de woonkamer hadden gezet zijn we richting Georgetown vertrokken. Georgetown, gesticht in 1859, is een voormalig (zilver)mijnstadje met zo’n 1300 inwoners, dat op 2600 meter hoogte in de Rocky Mountains ligt. Elk jaar in begin december wordt er in Georgetown een kerstmarkt gehouden, en het dorpje zou dan heel goed in een Charles Dickens verhaal passen, of in een Anton Pieck prent.

Het was koud, die zaterdag, maar het was wel heel gezellig. We hebben een aantal dingen gekocht, en zo’n twee uurtjes rondgelopen. Na Georgetown zijn we naar Walmart gegaan om de kerstverlichting te gaan kopen, voor zowel buiten als binnen. Rond half vijf waren we weer terug in Denver, en om vijf uur zijn mijn vader en ik begonnen met het aanbrengen van de kerstverlichting buiten.

In het begin verliep het allemaal lekker vlotjes: binnen een uur hadden we al de helft van de “icicle lights” ophangen. Daarna begon het echter allemaal wat langer te duren: de lampjes goed verdeeld in de denneboom en de andere boom krijgen bleek iets lastiger dan verwacht. Uiteindelijk zijn we er bijna vier uur mee bezig geweest (inclusief nog een ritje naar Walmart om nog twee verlengsnoeren te halen). Het heeft dan wel even geduurd, maar het resultaat mag er zijn (al zeggen we het zelf!):

Nadat we met de lampjes klaar waren, was het tijd om Sinterklaas te gaan vieren. Het was heel gezellig in de family room in de kelder: comfortabele stoelen, de open haard aan, een lekkere pizza erbij (Papa Murphy’s, versgemaakte pizza’s die je afhaalt en thuis afbakt), en dan leuk cadeautjes uitpakken! Het was rond een uur of half een dat we uiteindelijk naar bed gingen.

Zondagochtend heeft Anna een heerlijk ontbijt gemaakt: pancakes met bacon en maple syrup, koffie en jus d’orange erbij, en een ‘raspberry roll’, een zoet brood met frambozen erin dat we in Georgetown op de kerstmarkt hadden gekocht – erg lekker allemaal!

Na het ontbijt was het tijd om de kerstboom te gaan optuigen. Het was ontzettend fijn om onze eigen kerstspullen weer eens te zien na twee jaar. Aangezien onze boom bestaat uit ornamenten van overal waar we geweest zijn (van een ‘cable car’ uit San Francisco, tot een klein klokje met zilveren filigraaninleg uit Tunesië, tot een handgeblazen glazen kerstbal uit Praag, tot een verzilverd ornamentje met harpjes en klavertjes uit Dublin) bracht dit weer allerlei goede herinneringen naar boven van al onze reizen. Uiteindelijk is de boom heel mooi geworden; ik zal binnenkort nog wat foto’s plaatsen.

’s Middags was het tijd voor het nemen van de jaarlijkse foto voor de kerstkaart van Anna’s ouders. Dit jaar was besloten om de foto in onze voortuin te nemen bij de grote den. Na enkele testfoto’s was het dan zo ver: eindelijk was er een goedgekeurde foto voor de kerstkaart. Na wat serieuze pogingen is er uiteindelijk gekozen voor een wat minder serieuze variant, en dit is ‘m geworden:

De rest van de dag is nog besteed aan de kerstversieringen, gezellig samen eten en een film kijken.

Op maandag was de laatste dag van het bezoek alweer aangebroken. Anna en ik moesten allebei werken, en mijn ouders zouden Murphy voor een plukbeurt naar de hondentrimsalon brengen. Helaas kon ik niet zo vroeg thuis zijn als ik had gehoopt, maar ja – daar was niets aan te doen omdat we druk bezig waren met de voorbereidingen voor de implementatie in Cleveland, Ohio, volgende week.

Die laatste avond zijn we bij The Elm, een leuke pub niet al te ver bij ons vandaan, gaan eten en wat gaan drinken. Omdat we alweer vroeg op moesten, hebben we het niet al te laat gemaakt: om zes uur ’s ochtends zou de wekker alweer gaan.

En zo was op dinsdag 8 december de dag van het vertrek alweer aangebroken. Na een goede twee weken waarin we het heel gezellig hebben gehad, kwam daar dan toch weer dat moeilijke afscheid. Het klopt toch wat ze zeggen: het wordt niet makkelijker naarmate je het meer meemaakt – het blijft gewoon niet leuk….

Maar er is toch altijd weer dat lichtpuntje: over een goede drie maanden komen ze alweer!