Dennis' Weblog

Door een berichtje op mijn facebook van Monique realiseerde ik me dat het alweer een tijdje geleden is dat ik nog eens iets op mijn blog heb geschreven: de laatste keer was op de 15e, dus al 10 dagen geleden. Tijd om eindelijk weer eens wat te plaatsen.

De reden voor het gebrek aan blogs is dat we het ontzettend druk hebben gehad: we zijn definitief nu met alles in ons nieuwe huis ingetrokken.

Het heeft nog heel wat ritjes heen en weer gekost om kleren, etenswaren, koffers en dozen achterin de Explorer richting ons huis te vervoeren, maar uiteindelijk is alles toch overgekomen. Al het inpakken, sjouwen, verhuizen en poetsen moest allemaal na werktijd gebeuren, en aangezien Toys-R-Us nu in het drukste seizoen zit, heeft Anna de laatste twee weken bijzonder veel gewerkt – vorige week maar liefst 53 uur – om al het benodigde personeel tijdig aangenomen te krijgen. Dat betekende helaas wel dat zij niet zo heel veel tijd had om in huis te werken: ’s ochtends om 7:30 uur de deur uit, ’s avonds na 20:00 uur pas thuis, dan heb je weinig zin om ook nog eens een badkamer te gaan schrobben.

Daarnaast hadden we ook een (zachte) deadline om zoveel mogelijk af te krijgen in huis: alles wassen en strijken, poetsen, schilderijen en foto’s ophangen, meubels in elkaar zetten, enz. enz., want op 22 november kwamen mijn ouders aan voor hun derde bezoek dit jaar.

Op de een of andere manier had ik altijd in mijn hoofd dat ze op een dinsdag (dus gisteren) aan zouden komen, en in mijn hoofd had ik ook de planning daarop aangepast. Afgelopen vrijdag herinnerde Anna me eraan dat ze over twee dagen al zouden komen, en lichtjes sloeg de paniek toe.

Nu zouden mijn ouders het niet erg hebben gevonden als het hele huis nog vol met dozen stond, maar ik wel: ik wilde gewoon alles klaar hebben. Je bent trots op je huis, en dan wil je dat de eerste indruk ook écht indruk maakt.

Na zaterdag en zondag van ochtends tot ’s avonds aan één stuk door te hebben gewerkt (badkamers poetsen, televisie beneden aansluiten, nog zelf een stuk vloerbedekking leggen, nog wat verf bijstippen hier en daar, de garage toonbaar maken, handdoeken wassen, het beddegoed opleggen, boodschappen doen, en nog véél meer) was alles om 19:50 uur klaar op zondagavond. Dat betekende dat we nog minder dan een uur over hadden om nog snel even te gaan douchen, want om 20:45 uur zouden mijn ouders in Denver landen.

Met enige vertraging zijn we richting DIA gereden, waar – heel toevallig – mijn ouders net naar buiten kwamen lopen op het moment dat wij aan kwamen rijden.

Na eerst nog snel even wat te hebben gegeten (wij hadden zelfs nog geen tijd gehad voor avondeten) bij “Onder Den Gouden Bogen” – oftewel McDonald’s, maar zo klinkt het indrukwekkender – was het tijd om naar huis te gaan. En de eerste indruk maakte gelukkig écht indruk: er kwamen heel veel “Ooooh!”’s en “Aaaah!”’s, dus al ons werk was zeker niet voor niets geweest!

Het is geweldig om mijn ouders nu in ons eigen huis te hebben logeren: niet meer in een hotel, niet meer bij Anna’s ouders thuis, maar in ons eigen knusse, gezellige huis!

Ik zal binnenkort wat foto’s maken (als ik tijd heb), en zal deze dan hier op mijn blog plaatsen. Met meubels en andere “aankleding” heeft het huis toch meer sfeer – zeker met de feestdagen voor de deur.

Ook zal ik proberen af en toe snel even wat te schrijven, maar het zal niet vaak en ook niet veel zijn.

Maar iets is nog altijd beter dan niets, toch?

Je komt binnen, gaat de trap af de kelder in, nietsvermoedend, en loopt de kamer binnen. Er lijkt iets niet helemaal in orde te zijn, maar je weet niet direct wat het is.

Dan valt je oog op het open keukenkastje – het keukenkastje dat misschien eerst een beetje openstond, maar niet zo ver. Ook weet je zeker dat niet alle etenswaren uit het keukenkastje lagen.

Je komt dichterbij, en je ziet het gat in de hor voor het keukenraam dat op een kier stond, en de omgegooide en beschadigde dingetjes die voor het raam stonden.

Eén van de magneetjes die we van Albert en Monique hadden gekregen – een vrouwtje in Nederlandse klederdracht – dreef in een beker waar nog wat water in zat, het andere magneetje nergens te vinden. Verschillende dingen zijn van het aanrecht gegooid en liggen op de grond, of flink verschoven – nu op een heel andere plaats dan voorheen.

Je kijkt nog eens naar de ravage, en naar het gat in de hor voor het raam, en je beseft dat de insluiper langs dezelfde weg weer naar buiten is gegaan.

En dan valt je oog op het allerergste: de insluiper heeft zich te goed gedaan aan je hagelslag. De hagelslag, nota bene!

Bewijsstuk 1

Van alle etenswaren die in het keukenkastje lagen en die zijn aangevreten, is de hagelslag toch wel het ergste… The nerve!

De insluiper is natuurlijk al lang verdwenen: door het gat weer naar buiten.

Het is maar goed dat we niet meer in de kelder hoeven te wonen, want ik zou me er nu toch een stuk minder veilig voelen. Stel die eekhoorn komt weer terug…

Uhm… eekhoorn?

Jawel: de insluiper was met een eekhoorn. Nu wij niet meer in het kelderappartement wonen, maar het nog niet helemaal leeg hebben gehaald – en Murphy er ook niet meer is – heeft een toch wel heel brutale eekhoorn een gat geknaagd in de hor, en is door de kier naar binnen gekomen.

Een tijdje terug – tijdens de vorige sneeuwbui – heb ik al een keer een eekhoorn bij dat raam aan de hor zien krabben, en waarschijnlijk is het dezelfde durfal geweest die zich nu dan toch een weg naar binnen heeft weten te verschaffen.

Gisteren, terwijl in ons nieuwe huis het tapijt in de family room werd gelegd, is Anna nog wat spul gaan inpakken in het kelderappartement, en plotseling hoorde ze wat bij het keukenraam (wat nu dicht blijft). Ze ging kijken en ja hoor, daar was de eekhoorn: voorpoten tegen het raam duwend, alsof hij niet begreep waarom hij nu niet meer naar binnenkon.

Anna zei dat hij heel brutaal naar binnen keek, en ik zag het al voor me: de eekhoorn, rechtop op zijn achterpoten staand, met zijn voorpoten in zijn zij, en dan maar kwaad naar binnen kijken – “Tsk tsk tsk” – en ondertussen heel verontwaardigd zijn hoofd schuddend…

Hoe dan ook, de dader is op heterdaad betrapt, en de zaak is opgelost. Nu nog de “crime scene” opruimen…

Tijdens ons verblijf in Nederland heb ik lijstjes bijgehouden van de dingen die ik heb/we hebben gemist en niet hebben gemist. Het idee was om dit lijstje op mijn blog te plaatsen, maar omdat we zo druk bezig zijn geweest in ons huis is het er tot nu toe nog niet van gekomen.

Bij deze alsnog (in willekeurige volgorde):

Dingen die ik gemist heb:
- Brand Bier, met name Dubbelbock
- frikandel speciaal
- automobilisten die weten hoe ze een rotonde dienen te nemen
- Limburgse vlaaien
- vrienden en familie, natuurlijk
- goedkope maar oh zo lekkere wijn
- lekkere pannekoeken
- meer vakantiedagen
- Limburgers
- brood dat niet zoet is
- lekker boterhamvlees en Filet Americain
- het Limburgse landschap
- vijf tot vijftien minuten van twee landen vandaan: vijf minuten rijden en je in een ander land en andere cultuur bevinden
- witte asperges
- het geluid van kerkklokken dat over de heuvels rolt

Dingen die ik NIET gemist heb:
- Frans Bauer (eigenlijk alle Nederlandse muziek)
- kleine parkeerplaatsen – correctie: ZEER kleine parkeerplaatsen, vooral in parkeergarages (en dan vooral in Aken!)
- flitspalen
- de hoge luchtvochtigheid
- € 1,34 per liter benzine (oftewel $7.65 per gallon benzine)
- Paul de Leeuw
- niet rechtsaf mogen slaan bij rood licht
- betaald parkeren
- je “opdirken” voordat je de straat op durft te gaan
- betalen voor je winkelwagen, altijd op momenten dat je net geen €0,50 of €1,- munt hebt
- de autopapieren apart mee nemen naast je rijbewijs, in plaats van de autopapieren altijd in de auto hebben liggen
- klagende Nederlandse toeristen (zoals op maandag in Valkenburg)

Dit is geen uitputtende lijst; er zijn vast nog wel meer dingen die ons al dan niet bewust zijn opgevallen, maar die we niet hebben bijgehouden.

Zoals je ziet staan er in het lijstje – naast de dingen die je gewoon mist omdat je ze hier niet hebt (zoals frikandellen) – ook alledaagse dingen die je nu eigenlijk pas opvallen (zoals bijvoorbeeld hoe smal de parkeerplaatsen in Nederland zijn) of verschillen waar je in eerste instantie niet bij stil staat (zoals het punt betreffende de autopapieren).

Sommige dingen had ik wel verwacht, andere in het geheel niet.

Verrassend!