Druk, druk, druk…
Zo, net terug van vakantie, en ik ben dringend aan vakantie toe…
Ons bezoek aan Nederland was, zoals te verwachten viel, geweldig.
Ontzettend fijn om iedereen weer eens te zien en te spreken, in plaats van email en Hyves en Facebook status updates. Dat is ook wel leuk om van elkaars wel en wee op de hoogte te blijven, maar er gaat toch niets boven gezellig samen wat drinken en eten.
En wat dat laaste aangaat: dat hebben we gedaan, en hoe! Al die dingen waar we al een jaar naar verlangden, hebben ons heerlijk gesmaakt (de in Amerika wonende Nederlanders kunnen het volgende stukje wellicht beter overslaan): een frietje speciaal met frikandel speciaal en een spoetnik met satésaus, heerlijke mosselen, nog een frikandel speciaal, witte(!) asperges, een lekker ordinaire hamlap met gekookte aardappelen en sla, weer een frikandel speciaal, een Chinese rijsttafel, appelpannekoeken… om van te watertanden. En om van bij te komen, helaas. Het is maar goed dat men nog niet kijkt naar het verschil in je gewicht tussen heenreis en terugreis, want anders hadden we kunnen bijbetalen!
Was ik zo mooi wat kilootjes kwijtgeraakt door het werken bij Walmart en Road Bear, nu ik weer een kantoorbaan heb en 10 dagen in Nederland ben geweest heb ik ze weer gevonden…
Jammer genoeg was het bezoek wat aan de korte kant. Er waren momenten waarbij we net één of anderhalf uur hadden om vrienden te bezoeken, omdat we daarna alweer door moesten naar de volgende afspraak.
Het probleem zit ‘m eigenlijk in het feit dat jij wel vakantie hebt, maar dat voor de rest iedereen die je wilt bezoeken gewoon moet werken. Dat beperkt je dus tot de avonden en de weekenden.
Al met al hebben we het natuurlijk wel enorm naar onze zin gehad: familie en vrienden bezoeken, en lekker de toerist uithangen, zoals pannekoeken eten bij de kasteelruïne in Valkenburg, toeren door het Limburgse heuvellandschap, en een rondleiding door de Brand bierbrouwerij in Wijlre (uitgesproken als ‘Wielree’, voor de niet-geïnitieerden onder ons…).
Veel te snel brak de donderdagavond alweer aan, wat betekende dat we moesten gaan inpakken: vrijdagochtend zouden we om kwart voor zes al vertrekken richting Brussel.
Dat inpakken had nog heel wat voeten in de aarde. We hadden één hardschalen koffer meegenomen (om ook de meer breekbare dingen te kunnen inchecken), en één grote “duffel bag”. Daarnaast hadden we nog een kleine airporter voor de handbagage, waarin de meer delicate “terugbrengsels” vervoerd konden worden (alhoewel, we hebben er ook een gietijzeren poffertjespan in mee teruggenomen, en dat is toch moeilijk als delicaat aan te merken…).
Hadden we op de heenweg gezamenlijk 24 kilo aan bagage bij ons (we hadden met opzet weinig meegenomen), op de terugweg was dat toegenomen tot 42 kilo.
De reden voor die gewichtstoename (van de bagage dan, niet van onszelf – dat is hierboven al verklaard): ingepakte Sinterklaascadeautjes van mijn ouders (zoals ze bij de security check in Brussel vroegen: “Heeft iemand u iets meegegeven om mee te nemen naar Amerika waarvan u niet weet wat het is?” – “Nee hoor!”), aangezien ze op 5 december hier bij ons zullen zijn, en in hun eigen koffers ook al het beschikbare gewicht kunnen gebruiken; twee grote flessen curry; drop; een flesje jonge jenever; stroopwafels; een “Neerlands’ Melkmeisje” kostuum voor Anna voor Halloween compleet met echte houten klompen (met Halloween mag het Toys-R-Us personeel verkleed komen); nog meer stroopwafels; en – lekker illegaal omdat je officieel geen vleesproducten het land in magbrengen – afbaksaucijzenbroodjes. Hmmmm!
Je ziet: 18 extra kilo’s zijn niet zo moeilijk bij elkaar te sprokkelen. En vanwege de gietijzeren poffertjespan in de airporter woog zelfs onze handbagage 12 kilo…
Gelukkig is alles heelhuids aangekomen, en is niets in beslag genomen. Op het U.S. Customs formulier had Anna bij voedsel “Yes” aangekruisd, met de uitleg “Cookies” erbij, verwijzend naar de (driehonderdnegenenzestig zakjes) stroopwafels.
De Customs Officer vroeg naar wat voor een voedsel we bij ons hadden, en Anna antwoordde “Just cookies”.
“Just cookies? Nothing healthy?” vroeg de officer.
“Nope, just cookies.”
“Good girl, that’s the way to do it – don’t let me catch you bringing something healthy! You are good to go! Welcome home!”
Duidelijk iemand die plezier had in zijn werk. Hij moest eens weten…
Op het vliegveld van Chicago zouden we 5 uur de tijd hebben voordat we weer in het vliegtuig richting Denver zouden stappen. We zagen al enorm op tegen deze lange overstaptijd, maar er is nu eenmaal weinig aan te doen. Het werd wel extra vervelend toen onze vlucht vertraging kreeg: eerst van 17:55 uur naar 18:45 uur, toen naar 18:55 uur, dan naar 19:00 uur, en tot slot naar 19:15 uur. Uiteindelijk zijn we tegen 20:00 uur plaatselijke tijd daadwerkelijk opgestegen, waardoor we pas om 22:00 uur weer thuis waren in Denver.
Eenmaal thuis was het tijd om heerlijk te douchen en het bed in te rollen na meer dan 25 uur op te zijn geweest zonder te slapen, en dat na een nacht van vier uurtjes slaap en een inspannende, vermoeiende week in Nederland.
Zaterdagochtend was er echter geen tijd om uit te slapen (niet dat dat zo moeilijk was aangezien we al om 5:00 uur wakker waren – jetlag?) want we hadden voor 8:00 uur een U-Haul vrachtwagen gehuurd om onze opslagruimte leeg te gaan halen. Aangezien we nu een grote garage hebben waarin we onze spullen zolang kwijt kunnen totdat we daadwerkelijk alles ingeruimd hebben, is het zonde om nog langer de opslagruimte aan te houden – tijd om voor het eind van de maand de opslagruimte dus op te zeggen.
Na wat vertraging bij U-Haul, veroorzaakt doordat de manager de deuren van “onze” U-Haul dichtgooide terwijl de sleutels – met lopende motor – erin zaten, en we een nieuwe vrachtauto kregen toegewezen, was het tijd om te gaan sjouwen. Met de dozen ging het op een steekwagentje nog redelijk snel. Ik begon wel meer en meer last te krijgen van mijn rechterknie. Met wat extra hulp die rond 11:00 uur arriveerde, en waar we uiterst dankbaar voor waren, was het vervolgens tijd om het zware meubilair te gaan versjouwen. Mijn knie wilde tegen die tijd helemaal niet meer, maar ik wilde doorgaan – misschien wel tegen beter weten in; nu, een paar dagen later, functioneert mijn knie nog steeds niet zoals het hoort.
Met – letterlijk – heel veel pijn en moeite is het ons gelukt om alles uit de opslagruimte te krijgen, en ons loodzware meubilair het huis in te krijgen. Wat het zo lastig maakte was dat de kasten nog allemaal flink in karton zaten ingepakt van de verhuizing vorig jaar, waardoor je nauwelijks grip kon krijgen. Zo voelde een toch al loodzware kast na een tijdje alsof hij een paar honderd kilo woog. Tel daarbij op dat het meubilair voor het huis twee trappetjes van een paar treden op moest worden getild, en je kunt je voorstellen hoe lastig dat was – en hoe fijn mijn knie dat vond…
Hoe dan ook, ons meubilair staat prachtig in het huis, en het was zeker alle pijn en moeite waard. Zodra we echt verhuisd zijn, en alles staat en hangt, zal ik wat foto’s plaatsen.
De rest van deze week zal worden besteed aan het verven van de ‘family room’ en de logeerkamer, en het poetsen van de keuken. Deze laatste kon, om het zacht uit te drukken, echt wel een schuursponsje of twee, drie, gebruiken. Vreemd, aangezien de rest van het huis, inclusief badkamers, brandschoon was (al poetsen we natuurlijk alles grondig). Ik heb wat foto’s gemaakt van vieze plekken, en deze naar Jennifer, de eigenaresse, doorgemaild, met de vraag wat ze eraan wilde doen. Ze stelde voor om iemand te laten komen schoonmaken, maar dat zou op zijn vroegst pas volgende week worden. Tja, totdat de keuken echt schoon is, en daarmee het hele huis gebruiksklaar is, wil ik nog niet verhuizen.
Aangezien we toch al huur betalen, wil ik niet wachten op iemand die komt schoonmaken, aangezien de kans toch groot is dat ik het nog een keertje zelf over wil doen. Ik heb daarom bij Jennifer voorgesteld dat we het zelf dan toch maar doen omdat we gewoonweg er niet zo lang op willen wachten, maar dat het wel mooi zou zijn om dan voor de volgende maand een korting op de huur te krijgen vanwege de tijd, moeite en schoonmaakspullen die we erin moeten steken. Gelukkig vond ze dat een redelijk voorstel, en zal de huur de volgende maand $100 lager zijn.
Langzaam maar zeker vallen alle stukjes op zijn plaats. Stroom en gas zijn geregeld, de opslagruimte is opgezegd, de keuken wordt gepoetst, de ‘family room’ wordt geverfd, en aan het eind van de week komt de nieuwe vloerbedekking voor de ‘family room’ en de logeerkamer.
Nog even de tanden op elkaar, en alle spier- en andere pijn negeren, en dan hebben we een geweldig huis waar we heerlijk van gaan genieten!
