Dennis' Weblog

Je kunt je misschien nog herinneren dat we een tijdje terug naar een “house showing” zijn geweest, in Louisville. Dat huis had die aparte rode keuken, en was mooi groot volgens de beschrijving.

Het huis wás ook mooi, en redelijk groot, behalve de keuken: deze was ongeveer anderhalve meter breed, en ongeveer net zo diep. Het had dan wel een mooie vloer en stainless steel appliances, maar toch: dit was wel erg klein. Ons eerste apartement in Nederland had een keukentje dat ongeveer net zo groot was.
De woon-/eetkamer was ook enigszins aan de kleine, of liever smalle, kant, en dat viel wel tegen.

De benedenverdieping van dit huis was wel geweldig groot: er kwam geen einde aan de kelder. Deze kelder was vroeger een kantoor geweest, en dat was wel te zien: veel TL-buizen, en echt een kantoor-vloerbedekking – kortom, niet erg gezellig.

De tuin was wel weer heel erg mooi: groot, gezellig, schaduw en veel privacy.

Toch twijfelden we over het huis, juist vanwege de indeling die boven nogal klein was, en onder bijzonder groot, maar ongezellig. We mochten dan wel – als we wilden – de muurkleur en de vloerbedekking vervangen, maar toch: dat zijn dan weer extra kosten voor onze rekening.

Uiteindelijk hebben we besloten om het niet te doen, mede omdat het destijds toch nog net iets te vroeg voor ons was.

De afgelopen weken hebben we zo nu en dan op craigslist gekeken of er misschien nog huizen tussen zaten welke echt iets voor ons zouden zijn. Nu zijn we redelijk kritisch en kieskeurig bij dit soort dingen, waardoor heel veel huizen gelijk al afvielen: te klein, te lelijk, te ouderwets van binnen, te roze van buiten (jawel, er zat één huis tussen dat knalroze was aan de buitenkant). Al met al viel het behoorlijk tegen, maar één huis sprong er tussen uit.

Vorige week zondag zagen we dit huis online, en we hebben meteen een afspraak gemaakt voor de bezichtiging. Het huis werd verhuurd via een verhuurmakelaar, wat het ietsje lastiger maakte om de bezichtiging te regelen: het moest via de makelaar eerst weer worden overlegd met de huurder.
Uiteindelijk werd een afspraak gemaakt voor afgelopen zaterdagochtend.

Om 9:00 uur zouden we Bixby, van het makelaarskantoor, treffen, om vervolgens samen naar het huis te rijden.

Zo tegen half tien kwamen we bij het huis aan, en het was prachtig: een geweldige bouwstijl (Craftsman style, uit 1930), een grote tuin, een mooi hek om de voortuin, en een enorme front porch waar de haken voor een porch swing (iets wat ik altijd heb willen hebben) nog hingen.

Ook van binnen was het geweldig: veel originele stijlelementen waren bewaard gebleven: de verwarmingsroosters, het houtwerk, de gordijnrails – alles was even mooi onderhouden.

De keuken was enorm, en van alles voorzien wat wij graag zouden hebben: granieten aanrechtblad, veel opbergruimte, stainless steel appliances, en een mooie bijna Art Deco-stijl die perfect bij het huis paste. Ook de wastafel was apart: deze was van koper gemaakt.

Boven had het een hele grote master bedroom, met een droom van een badkamer: deels originele mozaïeken tegelvloer, een vrijstaand bad met leeuwenpoten – echt prachtig.

De tuin was ook heel mooi: enorm groot, veel privacy, en oude bomen die voldoende schaduw leverden.

Kortom: dit huis had vrijwel alles wat wij mooi vinden.

We waren meteen verliefd erop, en hebben alle papieren ingevuld en meegegeven met Bixby. Wij zouden geld gaan afhalen voor de borgsom, en we zouden haar later dan op kantoor weer treffen voor de laatste administratieve handelingen.

We stapten in de auto, keken nog een keer om naar het huis, en reden langzaam weg, de buurt een in ons opnemend – en toen ik daar redelijk veel “chainlink fencing” (zeg maar een Heras hekwerk) zag, plus een aantal stacaravans (oftewel een klein “trailer park” nog geen 100 meter bij het huis vandaan) sloeg bij mij de twijfel toe. En niet zo’n beetje.

Omdat Anna en ik allebei het huis zo geweldig vonden, hebben we in eerste instantie datgene wat tegenviel min of meer verdrongen. Pas toen we die trailers zagen staan, realiseerden we ons dat het huis misschien wel perfect was, maar dat de ligging verre van perfect was.

Tussen “ons” huis en het huis van de buren stond ook een chainlink fence, en direct achter dat hek stonden oude bestelbusjes en pick up trucks. In het huis achter het onze stonden oude campers en andere autowrakken en -onderdelen, en het zag er allemaal niet al te best onderhouden uit.

Tel daar de trailers iets verderop bij op, evenals het feit dat het huis geen airconditioning had (maar wel ’s zomers in de slaapkamer boven aan de warme kant kon worden, ondanks de plafondventilators, en ik vind airco toch wel belangrijk als het buiten tegen de 40 graden loopt), en de twijfel was gezaaid.

Misschien dat de mensen in de buurt wel ontzettend vriendelijk zijn, en dat het allemaal niet zo erg is als wij ons indenken, maar toch: als je je er niet 100% op je gemak voelt, dan is het wellicht beter om er niet mee door te gaan. Je zult er immers toch een jaar zitten…

Ik heb Bixby gelijk gebeld en haar verteld dat we eigenlijk toch aan het twijfelen waren geslagen, en niet zeker weten of we nog wel door willen gaan met dit huis. Bixby zei dat het geen probleem was, en dat ze me maandagochtend zou bellen voor een definitief antwoord.
Al vrij snel hadden we echter besloten dat het antwoord “nee” zou zijn: we bleven toch liever maar even door zoeken, ondanks dat we ontzettend teleurgesteld waren dat we dit huis niet zouden krijgen… had het huis maar ergens anders gelegen…

De teleurstelling verdween die middag echter snel tijdens het verjaardagsfeestje voor Anna: familie, vrienden en alcohol kunnen je dat snel laten vergeten…

Zondagmiddag zijn we in de buurt gaan rondrijden op zoek naar “For Rent”-bordjes in voortuinen, omdat niet alle huizen die te huur staan ergens op internet zijn te vinden.

We hadden er een aantal gevonden, maar bij thuiskomst opzoeken op internet leerde dat deze huizen allemaal te duur waren.
Ik had wel nog een ander huis gevonden online, en voordat we naar een film zouden gaan om twintig over vijf, besloten we nog even langs dat huis te rijden.

Zo gezegd, zo gedaan, maar het viel tegen: het zag er allemaal niet zo heel geweldig uit, dus dit huis viel af. Jammer, want het lag op zich in een goede buurt, een paar straten verwijderd van waar Anna’s broer woont.

We besloten om nog wat verder door deze buurt te rijden, en kwamen zo ook door de straat waar Anna’s broer woont.
Tot onze verrassing stond er een aantal huizen bij hen vandaan een “For Rent” bordje in de voortuin: en dit huis zag er geweldig uit. Volgens het bordje had het huis drie slaapkamers en twee badkamers, dus precies wat wij zochten, en (zoals we later ontdekten) het was gebouwd in 1930 en zou nog veel van de originele stijlelementen hebben.

Anna heeft meteen gebeld om een afspraak te maken, en liet terloops vallen dat haar broer ietsje verderop woonde. Wat bleek: de eigenaresse bleek Anna’s broer en zijn vrouw te kennen, en de zus van de eigenaresse bleek hun buurvrouw te zijn.
“It’s a small world after all…”

De eigenaresse gaf aan dat ze op zoek was naar de beste huurder, niet naar de eerste de beste huurder, en dat we niet bang hoefden te zijn dat het huis verhuurd zou worden zonder dat wij een kans hadden gehad om naar het huis te komen kijken.

Wel, dat laatste gaan we vanavond doen: om half zeven hebben we een afspraak voor een bezichtiging van dit huis. Gisteravond zijn we in het donker langs het huis gereden om een idee te krijgen van hoe het er ’s avonds uit ziet: het ziet er gezellig uit.
Als het nu van binnen net zo goed onderhouden is en net zo veel karakter heeft als van buiten, dan zou dit een perfect huis zijn in een goede buurt.

Het enige wat wij dan nog moeten doen, is de eigenaresse ervan overtuigen dat wij niet de eerste de beste, maar de beste huurders zijn…

Afgelopen vrijdagmiddag kregen we van onze manager, Christian, een uitnodiging om op maandagochtend om half tien met het team ergens off-site te gaan ontbijten.
Christian wilde graag enkele initiatieven met ons bespreken, en dacht dat het wel fijn zou zijn om dit niet op kantoor te doen. Een leuk idee, nietwaar?

Gisteren was het dan zo ver. Om half tien zijn we de deur uitgelopen, en richting Colorado Mills Mall gereden, waar we naar Einstein Brothers Bagels zijn gegaan.

Het was voor mij de eerste keer bij Einstein, maar zeker niet de laatste: heerlijk! Ik heb een Six Cheese Bagel, toasted, met Chives & Onions Cream Cheese gehad – echt een aanrader… Maar goed, dat terzijde.

Met een kop koffie nog nagenietend van de bagel was het tijd voor Christian om te vertellen over de initiatieven, en toen bleek dat het niet zo maar was dat we niet op kantoor waren.

Vandaag werden er namelijk enkele veranderingen doorgevoerd, die voor sommigen een behoorlijke impact zouden hebben. Terwijl wij bij Einstein zaten, kregen vijf mensen te horen dat hun functie met onmiddellijke ingang werd opgeheven.

Vandaar dat wij even ergens anders naar toe waren gegaan: het is nooit fijn om mensen hun bureau te moeten zien leegruimen, om vervolgens met een doos onder de arm het kantoor te moeten zien verlaten.

Mijn eerste gedachte was dat mijn eerste pay check van ACS misschien ook al gelijk de laatste zou zijn, en bij iedereen heerste een beetje het idee van “Who’s next?”

Gelukkig hoeven we ons daar geen zorgen over te maken, zo zei Christian; ik ook niet.

Deze “bezuinigingen” zaten er al een tijdje aan te komen, en hebben te maken met een stroomlijning van de organisatie, en het consolideren van diverse functies en afdelingen. Alles uiteraard met het oog op kostenbesparing, en een efficienter gebruik van de beschikbare resources.

Het was destijds een bewuste keuze om mij aan te nemen, ondanks de bezuinigingen die er aan zaten te komen, omdat met de stroomlijning van de organisatie die men voor ogen had er meer werk zou komen te liggen bij ons team, Implementations. Vanwege deze toename in werkvoorraad was een uitbreiding van het Implementations team nodig: ikke dus.

Dezelfde Division Vice President die uiteindelijk akkoord heeft gegeven voor de “bezuinigingen”, is dezelfde VP die tegelijkertijd akkoord heeft gegeven om mij aan te nemen.

Terugkijkend is dit zeer waarschijnlijk de herstructurering geweest die de vertraging heeft opgeleverd bij het verkrijgen van het definitieve akkoord om mij aan te nemen.

Rond half twaalf waren we weer terug op kantoor, en twee cubicles verderop was het nu leeg – dat was de (of is ‘t “het”?) cubicle van één van degenen wiens functie “eliminated” was. Heel vreemd; ik kende de beste man niet, maar het blijft vreemd. Deze man was – zo schat ik – toch zeker wel al achterin de vijftig, begin zestig, en begin dan in deze tijden nog maar eens een nieuwe baan te zoeken…

Om twaalf uur kreeg ons team verdere uitleg door Chad, onze VP. Hier werd nogmaals duidelijk gemaakt dat het een onprettige, maar voor de benodigde groei van ons onderdeel een noodzakelijke – en goede – zet was. Ons team zou hierdoor meer werk en meer diversiteit in het werk krijgen, en nauwer betrokken worden bij meer aspecten van het verkopen, leveren en ondersteunen van onze producten en diensten. Wij hoefden ons echt geen zorgen te maken: de kant van het bedrijf waar wij zaten, was de beste en veiligste kant om te zitten.

Wat later die dag kwam ik Chad nog tegen op kantoor (nou ja, op het herentoilet, om precies te zijn), en hij vroeg me hoe ik me voelde.
Het eerste wat hij ’s ochtends nadat we het te horen hadden gekregen aan Christian had gevraagd was hoe ik het nieuws verwerkt had. Hij zei dat het voor mij toch wel moeilijk moest zijn: net begonnen in een nieuwe baan, en dan te horen krijgen dat er mensen uit moeten. Dan ga je toch nadenken over je eigen hachje, zo zei hij, en dat kan nooit prettig zijn.
Hij wilde in ieder geval benadrukken dat ik me geen enkele zorgen hoefde te maken.

“This definitely was not one of my best days”, zo zei hij, “but: nothing that a few drinks won’t be able to cure…”

Tja, hier kan dat dus: je gaat naar huis met een baan, en de volgende ochtend kom je op je werk om vervolgens te horen te krijgen dat je kunt gaan inpakken en geen baan meer hebt.

Welcome to Corporate America…

Afgelopen vrijdagavond werd het jaarlijks terugkerende “Brew At The Zoo” gehouden in de Denver Zoo.

“Brew At The Zoo” is een fundraiser, waarbij het geld gaat naar het “Red Apple Fund for Life-Long Learning”:

Raise your glass to conservation education!
All proceeds from Brew At The Zoo will benefit Denver Zoo’s Red Apple Fund for Life-Long Learning, which makes it possible for all individuals- no matter their economic circumstances – to discover the wonders of animals through participation in Denver Zoo education programs.

Tickets voor “Brew At The Zoo” kosten normaal $55 per persoon. Bij deze entreeprijs zit het volgende inbegrepen:

• Souvenir tasting mug
• Complimentary food from local restaurants
• Unlimited beer and specialty beverage tasting from more than 40 of the region’s top breweries and beverage providers
• Live Music featuring some of Denver’s best bands

Omdat Josie, mijn schoonzusje, bij de Denver Zoo werkt, kregen wij één kaartje gratis, en het andere kaartje tegen de gereduceerde prijs van maar $25. Voor niets, dus, voor een avondje uit!

The Zoo zou om 19:00 uur opengaan, en het zou druk worden: “Brew At The Zoo 2009″ was volledig uitverkocht. Van Josie hoorden we naderhand dat alle 2500 kaarten waren verkocht.

Om 18:40 uur kwamen we aan bij Guest Services, waar we onze kaartjes zouden kunnen ophalen. Josie zat achter de balie op dat moment, dus dat was mooi meegenomen. Ze kwam direct naar ons toe, en gaf ons de kaartjes.

De rij voor de ingang was op dat moment al enorm lang:

Het zou dus nog wel even kunnen duren voordat we binnen waren…

Maar geen nood: Josie wist raad. Onze kaartjes werden bij Guest Services ingescand, waarna we met Josie via de kantoren van de Zoo naar binnen werden gelaten. Mooi, dat scheelde zeker een half uur in de rij staan!

Omdat Josie nog even moest werken, gingen Anna en ik alleen verder; Josie zou zich rond 20:30 uur bij ons voegen.

Als eerste moesten we onze “Souvenir tasting mug” op gaan halen. De foto is wat later op de avond gemaakt, toen er al wat bier de “tasting mug” in en uit was gegaan:

Het zijn leuke glazen, met op de ene kant het logo van “Brew At The Zoo”, en op de andere kant het logo van de Denver Zoo, met zebrastrepen eromheen.

Ik had gedacht dat voor het proeven van de bieren je een klein glaasje of een klein plastic bekertje zou krijgen, maar niets bleek minder waar. De “tasting mug” diende je te gebruiken: zo’n 15 centimeter hoog, en zo’n 7 centimeter in doorsnede – er kan dus redelijk wat bier in!

Bij de ene stand kreeg je een half glas ingeschonken, bij de andere kreeg je gewoon je glas tot bovenaan gevuld! Ze deden tenminste niet kinderachtig over het schenken!

In het begin waren de rijen nog niet zo lang, zoals hier bij de stand van Anheuser-Busch:

Op het moment dat de foto werd genomen, was het net even na 19:00 uur, en waren nog niet alle mensen binnen, wat dan ook verklaarde dat de rijen nog kort waren.

Ook bij de Cherry Cricket, een instituut in Denver, en bekend om zijn ontzettend lekkere hamburgers, was het nog niet druk:

Bij de stand van Cherry Cricket kon je heerlijke halve cheeseburgers krijgen, en hot wings. Het was mijn eerste kennismaking met de burgers van de Cherry Cricket – de hele familie van Anna is al maanden erover bezig dat we er nog steeds niet geweest zijn (”You don’t know what you’re missing, I can’t believe you haven’t been there yet!”), en ik moet zeggen: zijn inderdaad ontzettend lekker! Binnenkort dus toch maar een keertje erheen gaan, nu ik ze in ieder geval al eens heb geproefd!

Na de (halve) cheeseburger was het tijd om verder te lopen. Door de hele dierentuin verspreid stonden tentjes waar je hapjes kon eten, en bieren kon proeven.

In december wordt er in de Denver Zoo elk jaar “Zoo Lights” gehouden, waarbij de hele Zoo wordt opgefleurd met (kerst)verlichting in alle soorten en maten. Het is ontzettend leuk om eens te zien; vorig jaar zijn we er ook heen geweest.
Nu, bij “Brew At The Zoo”, was een gedeelte van de verlichting al opgehangen, wat het geheel nog eens extra feestelijk maakte:

In deze laatste foto zie je ook heel goed dat de rijen voor de stands flink waren gegroeid: bij sommige stands moest je wel vijf minuten of langer in de rij staan. Omdat iedereen echter in een goede bui was (bier helpt!) was het helemaal niet onaangenaam om te moeten wachten.

De enige keer dat het wachten minder aangenaam was, was toen de tijd kwam voor een toiletbezoek. Op verschillende plaatsen in de zoo waren er “porta-potti’s” geplaatst, en ik heb er een dikke tien minuten moeten wachten totdat het mijn beurt was – een erg lange rij, en als de nood al hoog is na al dat bier, dan duren die tien minuten érg lang…

Gedurende de avond speelden er op een groot podium goede bands, wat de sfeer nog leuker maakte:

Er waren ook stands van bierbrouwerijen en restaurants waar de live muziek net iets te ver vandaan zat, maar daar hadden ze iets op gevonden: eigen speakers! Vooral de stand van de Golden Toad sprong er wat dat betreft bovenuit – hier heb ik, denk ik, tegen het eind van de avond bijna een kwartier in de rij gestaan, maar het was één groot feest:

Al met al was het een ontzettend leuke en lekkere avond. Ik heb heerlijke dingen kunnen eten, en heel wat aparte, stuk voor stuk in Colorado gebrouwen bieren kunnen proeven, zoals bijvoorbeeld een “Passion fruit/mango wheat beer” – heel bijzonder, en heel lekker – of een rijstbier en een pompoenbier.

Ter herinnering aan “Brew At The Zoo 2009″, en ter ondersteuning van het goede doel, hebben we ook nog t-shirts gekocht:

“Brew At The Zoo” is zeer zeker voor herhaling vatbaar – volgend jaar weer!

Even een – triest – vervolg op het ongeluk.

Het blijkt dat ik in mijn post van gisteren de feiten omgedraaid had; waarschijnlijk hebben we het verkeerd begrepen van de agent, of de feiten zijn pas naderhand echt duidelijk geworden.

Niet de vrouwelijke bestuurder, maar de bestuurder van de pickup truck blijkt de dronken veroorzaker te zijn geweest van het ongeluk.

Het ongeluk is in ieder geval zo ernstig geweest dat het om 21:00 uur het nieuws hier in Denver heeft bereikt, met videobeelden en al.

Vandaag is bekend geworden dat de vrouwelijke bestuurder – het slachtoffer dus – helaas is overleden. De veroorzaker ligt nog in kritieke toestand in het ziekenhuis.

Hieronder de tekst van een artikel van de Denver Post van vandaag:

Denver law staffer killed in crash

Leah Rochelle Miller, 45, of Denver died this morning from injuries she suffered in a car crash Wednesday evening, devastating the staff of the large Denver law firm where she worked.

She was a legal secretary at Holme, Roberts & Owen since 2006, after it merged with the law firm of Musgrave & Theis, where she was employed for many years.

The firm issued a statement this afternoon: “This is a tragedy for our firm, and we are devastated. Leah was a much-loved member of the HRO family and will be greatly missed.”

Daniel Quillen, a spokesman for the firm, said she is survived by a teenage son, a large extended family and many close friends.

Miller was fatally injured when the driver of a GMC Sonoma rolled through a stop sign at East 26th Avenue and Magnolia Street at about 7:30 p.m. Wednesday, police said. Miller’s Toyota Camry was going west on East 26th.

After the accident, the GMC came to rest against a lightpole, and the Camry hit a tree, said Denver police spokeswoman Leslie Branch-Wise.

The driver of the GMC, a man in his 30s, has not been named by police. He was taken to a hospital after the crash, but the extent of his injuries and whether he has been charged was not released today.

Both drivers were traveling alone at the time of the crash, police said.

Bron: Denver Post

Vanmiddag lagen er al bloemen bij de boom waartegen de auto van de vrouw tot stilstand is gekomen. De boom zelf heeft een missend stuk boomschors; een treurig symbool van het verlies.

Triest.

Anna had vandaag training in de Toys-R-Us in Aurora, dus dat was lekker in de buurt.

Om 20:00 uur belde ze dat ze klaar was. Ik zou richting Aurora rijden, waar we naar een all-you-can-eat pizza buffet zouden gaan. We hadden er een kortingsbon van, waarmee een van ons tweetjes voor $1 onbeperkt kon eten. We waren er al eens geweest, en het was best wel lekker; ze hebben er salade, soep, tig verschillende soorten pizza, en dessert. In totaal konden we er nu met z’n tweetjes voor iets meer dan $8 onbeperkt eten.

Ik ben meteen de auto in gesprongen om richting Aurora te gaan. Ik draaide de oprit uit, en ik zag twee politieauto’s staan op de hoek aan het andere eind van onze ‘block’. Ik kon niet zien wat er aan de hand was, daar was ik te ver weg voor.

Eerder vanavond had ik al heel veel sirenes langs horen komen, maar daarmee weet je nog niet waar er iets aan de hand is. Je hoorde ook niet dat – wat er ook aan de hand was – hier vlakbij was.

Ik draaide Monaco Parkway op (de grote doorgaande weg), en zag nog veel meer politieauto’s; ik telde er minimaal acht. Het hele kruispunt was afgezet met het gele “Police line – do not cross”-lint, en het stikte er van de politie.

Het stoplicht werd net rood toen ik bij het kruispunt aankwam. Ik probeerde wat te zien, en ik meende vaag een auto te kunnen zien staan, maar ik kon verder er niets uit op maken. Het werd al snel weer groen, en dus kon ik niet langer blijven kijken.

Toen we om half tien weer thuis kwamen, was nog steeds alles afgezet, en alle politieauto’s stonden er nog steeds. We hebben de auto’s geparkeerd, en zijn richting het kruispunt gelopen. Daar aangekomen zag ik dat ik gelijk had: er stond inderdaad een auto op dat kruispunt, maar hoe…

Het was een ouder (jaren ‘80) model Chevy pickup truck, die aan de overkant van de weg stond, met de neus richting het midden van het kruispunt, en met de achterkant richting de tuin op de hoek. De auto stond niet meer op de weg, maar direct achter een dikke houten paal van de stroomkabels. Het stopbord stond ook volledig scheef gedrukt.

Op de foto (klik op de thumbnail voor een groter exemplaar) zie je hoe de auto al de sleepwagen op wordt getrokken. De kwaliteit is slecht, want het is in het donker gemaakt met de mobiele telefoon, maar je ziet wel een klein beetje hoe de auto eruit ziet.

De hele voorkant was ingedeukt, en de passagiersdeur stond half open, totaal vervormd. De voorruit was ook helemaal aan diggelen, de neus was gedeukt en zwartgeblakerd, en de hele passagierskant van de cabine was een grote puinhoop.

Als je goed keek, dan werd duidelijk dat de zijkant van de auto met een enorme vaart tegen die stroompaal aan was geklapt, en er min of meer half om heen gevouwen was. Daarna was de auto doorgedraaid, en vrijwel achterstevoren stil komen te staan naast de weg.

Ik heb zo goed als het ging met de telefoon foto’s gemaakt, en als je goed kijkt dan zie je hoe ernstig de schade was.
In de eerste foto hierboven zie je zo’n beetje waar de auto stond; hij is net van die straathoek afgesleept. Je ziet de hoek waarin de auto stond, en je ziet de houten paal waar hij tegenop is geklapt. Ook zie je het stopbord dat helemaal verbogen is. Als je goed kijkt, kun je al een beetje de schade aan de auto zien.

In de tweede foto heb ik ingezoomd op het wrak, en het een beetje proberen te verbeteren, en dan kun je al beter zien hoe erg dit ongeluk is geweest. De voorkant is helemaal zwart; lampen zijn weg, grill is weg, en het zag er uit alsof er brand was geweest.

Toen de sleepwagen met het wrak erop wegreed, kwam een van de agenten die je in de eerste foto ziet staan het gele lint oprollen, en liep daarna naar de politieauto die vlakbij ons stond. In de foto hieronder zie je die politieauto staan, en zie je ook rechts op de foto nog een politieauto staan die het volgende kruispunt had afgezet.

Ik had met Anna al geprobeerd om uit te dokteren hoe die auto zo was komen te staan, en we kwamen er niet uit. We hadden het idee dat er wel een tweede auto bij betrokken moest zijn geweest, maar die zagen we niet staan.

Omdat we vlakbij de politieauto stonden, en we de enigen waren daar, vroeg ik de agent (die al wat ouder en wat hoger in rang was) of het een eenzijdig ongeluk was of niet.

Ik had eigenlijk min of meer een kortaf antwoord verwacht, zo van, “daar kan en mag ik niks over zeggen”, of “je leest het wel in de krant”, of zo… maar nee hoor, hij was ontzettend vriendelijk en begon te vertellen wat er gebeurd was.

Hij zei “no, there was another car involved, which is standing over there”, en hij wees naar de andere kant van de kruising, dus achter waar de pickup had gestaan. Het was moeilijk te zien, en hup, daar kwam de zaklamp tevoorschijn, en hij richtte die naar de overkant van de straat, zodat we de andere auto konden zien.

Ik vroeg hem hoe het nu precies gebeurd was, want de klap moet enorm zijn geweest. Ja, zei hij, de klap was ook enorm. Beide bestuurders waren zeer zwaar gewond, en de kans was zeer groot dat de vrouwelijke bestuurder van de andere auto (dus niet de pickup) het niet zou overleven.

De vrouwelijke bestuurder was ook degene die het ongeluk veroorzaakt had. Zij was met een enorme vaart vanuit de straat achter ons huis gekomen, had daar het stopbord genegeerd, wilde de straat oversteken maar knalde daar met volle vaart op de pickup truck die je in de foto’s ziet.

De officer zei dat ze waarschijnlijk met 70 mijl per uur, dus een goede 112 km/uur de kruising opschoot en tegen de pickup truck aan is geknald. De snelheidsmeter van haar auto stond nog op 70, waar ze uit afgeleid hadden wat haar snelheid was geweest. Tel daarbij op dat de pickup waarschijnlijk een vaartje van zo’n 20 mijl per uur had (zo’n 30 km/uur), en je kunt je voorstellen hoe enorm de klap moet zijn geweest.

De officer zei vervolgens nog dat de vrouw flink gedronken had, en zo snel reed omdat ze een paar straten verderop ook een ongeluk had veroorzaakt, en daarvan aan het wegvluchten was.

We hebben helaas de voorkant van de andere auto niet gezien, maar die moet toch ook vies in de prak hebben gezeten. De officer zei dat de brandweer beide bestuurders uit hun auto’s heeft moeten knippen, zo erg was het met beide voertuigen gesteld. Het was dus echt een behoorlijk ernstig ongeluk; geen wonder dus dat alles zo werd afgezet.

Ik vond het overigens wel ontzettend leuk hoe de officer reageerde op onze vraag wat er gebeurd was, en het verbaasde me hoeveel informatie hij zomaar gaf zonder dat we er specifiek om vroegen. Ook dat hij zijn zaklamp erbij haalde om ons de andere auto te laten zien was erg leuk. Ik bedoel, hij had niets van dat alles hoeven zeggen en doen.

Ik ben al met al positief verrast door “Denver’s Finest”!

“Just avoid the bumps, please, or baby go bye bye!”

Een dag na “A Taste Of Colorado” alweer een nieuw stukje – ongebruikelijk snel voor mij, maar ik wilde jullie het onderstaande niet onthouden.

En nee, voordat jullie dat denken: we zijn niet zwanger – spaar me – maar het heeft wel met een baby te maken…

Onderweg naar huis eerder vandaag zag ik iets verderop een donkergroene pickup truck rijden. Op zich niets bijzonders, want die zie je wel vaker, natuurlijk. Zowel de pickup truck, als de groene kleur.

Deze pickup truck viel echter op, omdat er mensen achterin de laadbak zaten. Nu is dat op zich ook niet zo heel erg bijzonder, maar deze pickup had geen achterklep meer. Hoezo, lekker veilig?
Ik zag het al helemaal voor me: ik rijd achter de truck, er komt een flinke hobbel in de weg, de mensen in de laadbak stuiteren zo de bak uit, en dan is er met 70 mijl per uur geen ontwijken meer aan…

Stel je voor…

Mijn verbazing werd vele malen groter toen ik dichterbij kwam, en uiteindelijk naast hen kwam te rijden.

In de laadbak zaten niet alleen een man en een vrouw, maar er stond ook een kinderwagen, compleet met baby erin!

De vrouw had haar hand op de rand van de kinderwagen, en de man had zijn been gestrekt over de breedte van de laadbak, net achter de kinderwagen.

Snel heb ik mijn telefoon uit mijn zak gevist (wat niet zo makkelijk is als je je gordel omhebt), want ik wilde per se proberen dit vast te leggen. Dat is overigens nog niet eenvoudig, onder het rijden, maar het is gelukt – al is de kwaliteit maar matig.

In de eerste foto is (ongeveer) te zien hoe de pickup me voor het eerst opviel: je ziet heel vaag, heel ver weg iemand zitten in de laadbak, maar meer ook niet.

De tweede foto is dezelfde als de eerste, alleen met een foto editor ingezoomd (vandaar de korrelige kwaliteit en de smerige voorruit):

In deze foto zijn duidelijk het been van de man en de arm van de vrouw te zien, die de kinderwagen vasthouden.

In het voorbij gaan heb ik ook nog snel een foto proberen te maken. Helaas zie je in de originele foto vooral veel dashboard, dus ik heb even ingezoomd.

Hier zie je duidelijk nog eens het ontbreken van de achterklep, en hoe ze met z’n tweetjes (of drietjes, zo je wilt) in de bak zitten:

Als je nog verder inzoomt, dan is de kinderwagen duidelijk herkenbaar:

Tja, het is de enige manier om vier volwassenen, een baby én een kinderwagen te vervoeren in een kleine truck die in de cabine slechts plaats biedt aan twee personen, waarbij de baby lekker in zijn eigen kinderwagen kan blijven liggen.

Maar of het ook veilig is? Daar heeft iedereen blijkbaar zo zijn/haar eigen idee over…

Dit weekend, Labor Day Weekend, werd in het Civic Center Park in Denver (bij het Colorado State Capitol building) de 26e editie van het jaarlijkse festival “A Taste Of Colorado” gehouden.

A Taste Of Colorado - deze foto is genomen toen we weggingen; in de verte kwamen donkere wolken aan

De website omschrijft het als volgt:

Festival of Mountain and Plain … A Taste of Colorado stands proud as the end-of-summer celebration of community pride and spirit in the Denver region. Over 500,000 people make the four-day Festival their Labor Day Weekend celebration and enjoy the offerings of over 50 area food establishments, 250 marketplace artisans and vendors, six entertainment stages, and educational programs promoting the diverse cultural and western heritage of the region — all for no admission fee.

Originally named Festival of Mountain and Plain and established in 1895 as a carnival similar to New Orleans’ Mardi Gras, the Festival was created to boost the city’s morale and vitality following the silver panic. The event, unsuccessful in ending Denver’s depression and declining in attendance, folded in 1902 when organizers were unable to obtain financial support. In 1983, the Downtown Denver Partnership decided to bring back the spirit of the original Festival to commemorate the opening of the 16th Street Mall. The following year, A Taste of Colorado was added to the Festival of Mountain and Plain name and concept and moved back to Civic Center Park in Downtown Denver, where the event first began.

The Festival is an opportunity for people throughout the region to come together to experience and appreciate our diverse cultural traditions, and to learn more about our state’s Western heritage. The Festival highlights visual and performing arts in addition to featuring educational programs and culinary demonstrations.

Anna moest zaterdag en zondag werken, maar gelukkig had zij vandaag vrij. Dat kwam goed uit, want vandaag trad er om 13:00 uur een band op die we graag wilden zien: Love and Theft.

Love and Theft is een relatief nieuwe, nog niet zo heel bekende country band, met een sound waarin de country niet altijd even nadrukkelijk aanwezig is. Momenteel hebben ze een hit met het nummer “Runaway”:

Op 25 augustus is hun eerste album uitgekomen, en op 26 augustus heb ik de CD gekocht. Het was een aangename verrassing dat ze op Labor Day zouden optreden bij A Taste Of Colorado.

Om 12:40 uur kwamen we in downtown aan. Omdat het een “official holiday” was, kon je gewoon langs de straat parkeren, waarna het maar een paar minuutjes lopen was tot de ingang bij het Civic Center Park.
De zon scheen, er waren een paar wolkjes te zien, er ging een warme bries door de straten, en de temperatuur was een aangename 30 graden. Ideaal weer voor een concert, wat te eten en drinken, en rustig langs alle marktkraampjes wandelen in het mooie park.

Het optreden van Love and Theft zou om 13:00 uur beginnen. We waren benieuwd naar hun live optreden, benieuwd of ze “in het echt” net zo goed zijn.

We vonden een mooi plekje in de schaduw onder een boom, vanwaar we een goed uitzicht hadden op de Main Stage en de gebouwen van downtown. Met een Coors Light in de hand was het goed vertoeven onder die boom!

Love and Theft stelde niet teleur: ze waren geweldig live!

Na het optreden, dat een uur duurde, was het tijd om wat te gaan eten. Om wat te eten en drinken te kunnen kopen, waren tickets nodig. Voor $5 kreeg je 8 tickets:

Verspreid over het terrein stonden tientallen eet- en drinktentjes. Naast frisdrank (Pepsi producten) kon je er ook verschillende soorten bier krijgen, en er waren zelfs enkele wijnbarretjes.
Wat eten betreft was er een enorme selectie: alles van barbecue tot gyros, van burgers tot “berry kebabs” (spiezen met in chocolade gedipt fruit), van “funnel cakes” tot ijs, van “sweet corn” tot zeevruchten.

We begonnen onze lunch met een “turkey leg”, een overmaatse gegrilde kalkoen ‘drum stick’:

Anna wilde daarna graag wat “corn on the cob”. Deze werden ter plaatse gegrild in de machines die je hier in de foto op de achtergrond ziet:

Tot slot wilde ik graag iets proberen waar ik over gelezen had: “Famous Bacon”, van Famous Dave’s.

Wat is “Famous Bacon” dan wel? Nou, lees maar eens (let ook eens op het ijs wat je kunt bestellen):

Inderdaad: drie baconstrips, in chocolade gedompeld. Apart, maar verrassend lekker!

Hierna hebben we nog wat rondgelopen langs alle kraampjes met koopwaar vanuit de hele wereld. Het was inmiddels behoorlijk warm geworden (de temperatuur was opgelopen tot zo’n 32 graden, en dan is het in de brandende zon redelijk heet), en het was ook goed druk:

Na nog wat hebben gedronken om de laatste tickets op te maken zijn we uiteindelijk zo tegen half vier weer huiswaarts gekeerd.

Tot slot nog een mooi plaatje van het Colorado State Capitol Building, gezien vanuit het Civic Center Park:

A Taste Of Colorado is een leuk festival, en zeker voor herhaling vatbaar!

“I have been watching and drawing the surface of Mars. It is wonderfully full of detail. There is certainly no question about there being mountains and large greatly elevated plateaus.”
Edward E. Barnard (Astronomer and Bruce Medalist; 1857 – 1923)

Dit keer geen berichtje over het werk, of over het leven in Amerika in het algemeen, maar een berichtje over wat bijzondere foto’s. Nu zijn deze foto’s afkomstig van NASA, dus er is toch wel een kleine link met Amerika…

Tijdens mijn dagelijkse rondje langs diverse nieuws-sites, kwam ik op CNN het volgende bericht tegen:  ‘”Airplane view” of Mars yields stunning .

Als kind vond ik het altijd geweldig om foto’s van de maan te zien, en van verre planeten. In de atlas die ik had (en nog heb) stonden fascinerende foto’s van diverse planeten, maar allemaal foto’s die van veraf waren genomen omdat de techniek nu eenmaal nog niet zo ver gevorderd was.

Vandaag de dag echter kunnen we heel dicht bij Mars komen, en dat heeft men ook gedaan. De University of Arizona in Tucson heeft een experiment uitgevoerd met de naam High Resolution Imaging Science Experiment, oftewel HiRISE.

Met een camera die geïnstalleerd is op NASA’s Mars Reconnaissance Orbiter zijn er duizenden foto’s gemaakt van de oppervlakte van de Rode Planeet.

Hieronder een kleine selectie van deze bijzondere foto’s:

De op een na laatste foto is prachtig omdat deze zo ontzettend helder is, en een perfecte krater weergeeft; ook de kleuren zijn fantastisch.

De laatste foto is ook heel bijzonder, al moet je wel weten waar je naar kijkt. Het is een zogenaamde “Dust devil”, oftewel een pluim van stof en zand die over de vlakte wordt geblazen. Het witte wat je ziet is de “rook”pluim, waarbij de vage donkere vlek naar links boven toe de schaduw van de pluim is, en de donkere lijn naar rechtsonder is het spoor wat de pluim heeft achtergelaten in het zand.

Het is ongelofelijk om het oppervlak van Mars zo in detail te kunnen zien. Sommige foto’s zouden net zo goed hier op aarde kunnen zijn gemaakt – op de zeebodem, in woestijnen, of bergachtige gebieden, andere lijken eerder op uitvergrotingen van iets wat door een microscoop wordt bekeken.

Ik vond het in ieder geval zeer bijzonder, en wilde het graag met jullie delen.

Meer informatie over het HiRISE project, en een volledig overzicht van alle 1512 foto’s (en ja, ik heb alle 95 pagina’s met foto’s doorgekeken), vind je hier.