Dennis' Weblog

Nee, niet de televisieshow (de Engelse danwel de Amerikaanse versie), maar gewoon het kantoor waar ik werk.

In mijn vorige blog heb ik al een beetje een beeld gegeven van de mensen in mijn team. Ook gaf ik al aan een eigen “cubicle” te hebben, en had ik gezegd dat ik wat foto’s zou plaatsen.

Een beetje later dan verwacht heb ik dan toch enkele foto’s. Ze zijn niet van de meest geweldige kwaliteit, maar het geeft je in ieder geval een beetje een beeld.

Het kantoor bevindt zich in Lakewood, Colorado, ten westen van Denver.
Op dit kaartje kun je zien waar Lakewood ligt ten opzichte van Denver, en waar het kantoor ligt ten opzichte van waar we nu wonen:

Kantoor en huis in verhouding tot Denver/Boulder

Het kantoor ligt vlakbij de Colorado Mills Mall. De Mall ligt aan de ene kant van de I-70, het kantoorgebouw aan de andere kant ervan:

Kantoor en Colorado Mills Mall

Het kantoorgebouw ziet er zo uit (het plaatje komt uit Google Maps):

Het kantoorgebouw

Het is een kantoorgebouw waarin verschillende bedrijven zijn gevestigd, elk in een eigen zogenaamde “suite”. Wij zitten in Suite 400, op de derde verdieping (oftewel de “4th floor”).
Er zijn diverse vergaderruimtes, en het hogere management heeft elk een eigen kantoortje; de rest van de werknemers heeft elk een eigen “cubicle”.

Mijn cubicle ziet er zo uit:

Mijn "cubicle"

Zoals gezegd heb ik twee bureaustoelen er staan, twee monitors, een laptop met dockingstation, en een vaste lijn-telefoon. Ik heb verschillende (lade)kasten met meer dan genoeg opbergruimte. Ook is bestaat een deel van de wanden uit whiteboards, waarop in de foto’s nog de notities van de vorige “bewoner” zichtbaar zijn.
Loek zei al dat ik mijn cubicle wat moet aankleden om het wat persoonlijker te maken; het ziet er nu inderdaad erg steriel en ongezellig uit, maar dat komt nog wel!

De cubicles zijn van elkaar gescheiden middels een doorgangetje. Aan de andere kant van het doorgangetje is de cubicle van mijn manager, Christian:

De cubicle van Christian gezien vanuit mijn cubicle

De cubicles van Hugh en Ian bevinden zich respectievelijk links en rechts aan het eind van het gangetje, richting de ramen:

Het gangetje

Het uitzicht vanuit het raam is overigens niet verkeerd:

Het uitzicht

Vanwege de indeling met cubicles die er op het eerste gezicht allemaal hetzelfde uit zien, ben ik al een aantal keer verkeerd gelopen, maar ik begin mijn weg steeds beter te vinden.

Er is ook een keuken/koffieruimte waar op elk moment van de dag verse koffie klaar staat, met keuze uit creamer of koffiemelk, suiker of Splenda. Daarnaast kun je ook voor thee kiezen: maar liefst 8 soorten Celestial Seasonings staan klaar voor je.
Je kunt ook gebruik maken van het oventje, de magnetron, en de twee koelkasten. Gelukkig staat er ook een waterkoeler, aangezien ik redelijk wat water drink gedurende de dag.

Al met al is het een goed uitgeruste werkplek, op een leuke lokatie, en van alle gemakken en leuke collega’s voorzien!

Tot zover dit kleine kijkje in mijn werkplek…

Zo begon afgelopen maandagmiddag een berichtje dat binnen ons team via de interne instant messenger werd gestuurd. De “drinks” zouden zijn om mij en de anderen de gelegenheid te geven elkaar wat beter te leren kennen op een informele manier, al dan niet geholpen door enkele alcoholische versnaperingen.
“Are you up for it, Dennis?”, werd me gevraagd. Ik antwoordde dat het afhing van de hoeveelheid drinks, waarop Chad, de Vice President en baas van Christian, antwoordde: “Wrong answer, Dennis!”, gevolgd door “(Christian, he knows I am kidding, right?)” – en daarmee was de toon eigenlijk al gezet.

Uiteindelijk werd besloten dat op woensdag na het werk we wat zouden gaan drinken, omdat dan ook de drie dagen intensieve training achter de rug zouden zijn.

Woensdagmiddag zijn we tegen half vijf bij het werk weg gereden, richting Golden, waar de – plaatselijk wereldberoemde – Rock Rest Lodge Smokehouse Saloon ligt.

Rock Rest is een apart geval: het is een heel bijzondere mix van pub, biker bar, met een evenzo gevarieerde groep mensen. Je zag er veel mensen die, net als wij, na het werk eentje gingen drinken. Je zag er ook veel “locals”, en daarnaast stikte het er van de “truckers hats”, de “bikers”, met veel piercings, tatoeages, bandana’s en lange haren.
Het was niet moeilijk om je in te beelden dat op een willekeurige avond er een hele rij geparkeerde motoren voor de bar staat.

Het mooie is dat het zo’n leuke tent is waar niemand raar wordt aangekeken op wat hij/zij draagt, en iedereen wordt geaccepteerd hoe hij/zij is, ongeacht hoe je eruit ziet en erbij loopt.

Het eten schijnt er erg lekker te zijn (maar we hebben er alleen gedronken), en het is echt on-ge-lo-fe-lijk goedkoop! We hebben met z’n zessen vijf pitchers bier gehad: twee pitchers Bud Light (toegegeven, “bier” is hier een verkeerde term), twee pitchers Molson, en één pitcher Moose Drool (erg lekker bier van de Big Sky Brewery uit Missoula, Montana).
Met tax erbij moesten we iets meer dan $21 betalen… jawel, je leest het goed: eenentwintig dollar en centen voor vijf(!) pitchers(!) bier! Dus écht goedkoop!

We hebben enorm veel gelachen. Het is ontzettend leuk om mensen buiten de werkomgeving te leren kennen. Christian blijkt “in het echt” véél minder politiek correct te zijn dan op kantoor, en Chad (die van de korte broek en het Hawaiian-hemd) is al helemaal om je kapot mee te lachen. Ook Bill, Ian en Hugh zijn stuk voor stuk even leuk en even aardig.
Iedereen werd door Chad gevraagd naar een oordeel over de training, en ik probeerde nog eronder uit te komen door te zeggen dat ik nieuw ben, nauwelijks nog wat weet, en dat ik eigenlijk geen oordeel kan vellen, maar helaas: hier trapte Chad niet in – ik moest een cijfer geven.
Heel diplomatiek – ik kom er immers net kijken – antwoordde ik een zeseneenhalf, waarop iedereen begon te lachen. “Wacht maar, dat veranderen we nog wel aan je”, zei Chad goedlachs, “hier zeggen we gewoon wat we denken, en je hoeft je nergens zorgen over te maken.” Da’s dan goed om te weten!
Hierna kwam Chad met een vraag aan mij: “So, Dennis, I want to get to know you a little better: tell us a story. And I want a story about where you totally embarrassed yourself, where you got extremely drunk, where you threw up, or any combination of those three…”. Chad weet wel het beste in je naar boven te halen!

Helaas moesten Hugh en Ian al wat eerder naar huis, maar samen met Bill, Christian (mijn manager) en Chad (Christian’s manager) heb ik nog wat zitten flauwekullen.

Er kwamen plannen om wat te gaan eten, maar Christian, die vlakbij woont, zou naar huis gaan. Zeker toen hij hoorde dat we naar een Mexicaan zouden gaan: “I had Mexican for breakfast”, en tegen mij, met een veelzeggende knipoog: “My wife is Mexican…”, waarna iedereen in lachen uitbarstte.
Maar: na het eten waren we welkom bij hem thuis.

Dus, zo gezegd, zo gedaan. Met Chad en Bill ben ik bij een Mexicaans restaurantje wat gaan eten. Terwijl ik naar ons tafeltje werd gewezen, gingen Chad en Bill wat bier uitlaten. De ober kwam vragen wat ik wilde drinken, en ik vertelde hem dat er nog twee mensen waren en dat ik geen idee had wat zij wilden drinken, waarop hij zei dat hij dan zo wel terug zou komen.

Enkele minuten later kwamen Bill en Chad terug, en nog geen minuut daarna werden ineens drie margarita’s op tafel gezet: Chad had even besteld onderweg richting onze tafel.

Het was lekker, en ook ontzettend gezellig. Chad vertelde dat hij dit soort uitjes zo belangrijk vindt, vanwege de teambuilding en het saamhorigheidsgevoel dat hierdoor ontstaat. Je leert elkaar op die manier goed kennen, wat zich in het werk ook beter uit in de samenwerking. En, zo zei hij, je kunt tenminste zeggen wat je denkt, omdat je elkaar goed kent. Zoiets als mijn zeseneenhalf, dat is niet nodig hier, zei hij: “If you don’t like it, just say “fuck you, Chad, I hate it!”, I don’t mind”. Tja, als de VP dat zegt…

Na het eten zijn we met z’n drieën naar het huis van Christian gereden, waar nog een andere collega (en een goede vriendin van Christian en zijn vrouw) net na ons aankwam.
Al snel werd er alweer veel gelachen, en ook de alcohol vloeide inmiddels rijkelijk: bier, vodka-mixen en Jaeger Bombs (Jaegermeister en Red Bull). Bill en ik hielden het rustigjes aan bij een light bier omdat we nog moesten rijden.
Chad moest eigenlijk ook nog rijden, maar daar trok hij zich niets van aan – er was vast wel iemand die hem nog naar huis kon rijden als het te erg zou worden, zo redeneerde hij.

Christian had vantevoren al aangekondigd dat als we bij hem thuis zouden komen, dat dit alleen kon op één voorwaarde: we gingen met z’n allen Rockband spelen op de Playstation.
En er was geen ontsnappen aan: de gitaren, de drumset en de microfoon werden tevoorschijn gehaald – “time for some fun and embarrassment!”

Ik had het nog nooit gespeeld, en Bill slechts één keer eerder. Voor de anderen was het allemaal gesneden koek. Ik wilde me uiteraard niet laten kennen, en heb volop meegedaan – en volop genoten! We hebben ons kapot gelachen met z’n allen.
Christian en Chad dronken het ene biertje en Jaeger Bomb na de andere, en werden met de minuut lolliger, rumoeriger, minder politiek correct en schunniger. “Come on, Bill, you’re such a pussy, your vagina is showing, now drink and play the f-ing game!”, was een van de gevleugelde uitspraken van Chad – alles wel met een brede lach op het gezicht en niet serieus gemeend.

Hoe later het werd, hoe leuker het werd, en hoe meer er werd gelachen en opmerkingen heen en weer vlogen, hoe beter ik iedereen informeel leerde kennen.

Uiteindelijk was het bijna middernacht toen ik bij Christian thuis wegreed, en ik had nog een rit van 40 minuten voor de boeg. Christian lag op dat moment, zo hoorden we later, al te slapen, en Chad had al meer dan genoeg op.
Ik was uiteindelijk om half een ’s nachts thuis, en sliep pas tegen twee uur – en om zes uur ging de wekker alweer…

Ik was dood- en doodmoe toen ik opstond, na drie dagen intensieve training en een goede middag en avond uit, maar ik had er geen spijt van: het was leuk, en ik heb iedereen goed leren kennen.

Om acht uur was ik op het werk, en terwijl ik koffie stond in te schudden hoor ik ineens naast me: “What the hell were we thinking last night, huh…”
Ik draaide me om, en daar stond Chad, in korte broek en Hawaiian-hemd (blauw dit keer). Ik vertelde hem dat het me verbaasde dat hij al zo vroeg aanwezig was, en hij gaf toe er niet echt helemaal bij te zijn, en dat zijn hoofd niet aanvoelde zoals het zou moeten, maar ja: hij had lol gehad, en daar ging het toch om, nietwaar?

Christian kwam uiteindelijk om kwart over negen binnenlopen, en hij gaf toe dat hij het moeilijk had gehad die ochtend, vandaar ook dat hij zo laat was.

Het voelde vandaag ook een heel stuk anders aan op het werk – ik voelde me veel meer op mijn gemak, dus het avondje uit heeft zeker zijn doel bereikt.

Ik had het er later nog met Christian over, en hij zei blij te zijn dat ik me goed had geamuseerd; deze groep werkt goed en hard samen, zo zei hij, maar kan ook heel goed samen ontspannen, wat net zo belangrijk is. Alleen jammer dat Chad zich altijd zo voor schut zet, hè, zei hij – normaal namen ze altijd foto’s als hij weer eens in zo’n toestand verkeerde…

Al met al heb ik me goed geamuseerd, heb ik het team goed leren kennen – vooral Christian en Chad – en weet ik nu een beetje waar ik met iedereen aan toe ben. Nee, ik kan het goed vinden met de mensen om me heen, en heb het tot nu toe goed naar mijn zin!

Volgende keer hoop ik echter niet te hoeven rijden, en kan ik gewoon mee doen met de Jaeger Bombs.
Nou ja, in ieder geval een of twee dan, en misschien dat ik dan behalve de drums en de gitaar ook nog wel eens ga zingen met Rockband…

Inmiddels is dag twee wel al om, maar bij deze (alsnog) een kort verslagje van dag 1 bij ACS TripPak Services.

Om 8:30 uur moest ik me melden bij mijn manager, Christian. Aangezien ik geen idee had hoe lang de rit precies zou duren van hieruit naar Lakewood op de I-70 in spitsuur, ben ik extra vroeg vertrokken.

Loek had me verteld dat hij er vanuit Aurora ongeveer drie kwartier over deed, waardoor ik het vermoeden had dat ik er dan wellicht een half uur over zou doen.
De rit destijds op de dag van mijn sollicitatiegesprek duurde welgeteld 22 minuten, maar dat was net na het spitsuur; aangezien het in Denver normaliter redelijk druk is op de wegen (hoewel ik van Loek al hoorde dat het drukke verkeer normaal gesproken allemaal de andere kant op staat), had ik derhalve een flinke veiligheidsmarge ingecalculeerd: ik ben om 7:30 uur vertrokken.

Al vrij snel bleek dat ik wat aan de vroege kant was, en uiteindelijk stond ik om 7:55 uur al op de parkeerplaats. Nou ja, ik was in ieder geval niet te laat!

Na een half uurtje in de auto te hebben gewacht (Christian zou pas tegen 8:30 uur op het werk zijn, dus eerder naar binnen gaan had weinig zin), ben ik naar boven gegaan.

Om bij het werk naar binnen te kunnen, oftewel om Suite 400 waar TripPak zit binnen te kunnen gaan, heb je een toegangsbadge nodig. Heb je, zoals ik, deze badge (nog) niet, dan moet je gebruik maken van een telefoontoestel dat net buiten de deur hangt. Je belt een bepaald nummer, kondigt jezelf aan, waarna iemand de deur voor je open komt maken. Daarna dien je je bij de balie te melden, en krijg je een bezoekerspas.

Ik stond net met de telefoonhoorn in mijn hand, toen er toevallig een man naar buiten kwam, en vroeg of hij me misschien kon helpen. Ik stelde me voor en zei dat het mijn eerste dag was vandaag in het team van Christian, en dat ik dus nog geen badge had.
Hierop stelde hij zich op zijn beurt voor, nam me mee naar binnen, en ging op zoek naar Christian terwijl ik me inschreef bij de balie.
Later leerde ik dat hij de oprichter is van het onderdeel van ACS waar ik nu werk voordat het onderdeel werd van ACS.

Al snel kwam Christian eraan, en aan de balie werden nog wat papieren in orde gemaakt (zoals het kopiëren van de benodigde papieren om mijn vergunning om te mogen werken in de VS te kunnen verifiëren).
Hierna werd ik door Christian meegenomen naar de ruimte waar ons team zit, waar ik door het team werd gefeliciteerd met mijn nieuwe baan en ik welkom werd geheten.
Ook kreeg ik mijn ‘cubicle’ toegewezen, je weet wel, die werkruimtes die van elkaar gescheiden worden met van die systeemwandjes die niet helemaal tot het plafond gaan, en waardoor je je collega’s alleen maar hoort en niet ziet:

Mijn cubicle is redelijk ruim, moet ik zeggen: ik heb een U-vormig bureau met een archiefkast van ongeveer 75 centimeter aan het ene uiteinde van de U, en een ladenkast aan het andere einde van de U. In een hoek van de U hangt nog een kastje, en ik heb twee bureaustoelen. Ook heb ik de beschikking over twee whiteboards, twee monitors (naast elkaar), en een vaste lijn-telefoon.
In mijn cubicle lagen ook al mijn Dell laptop, en mijn BlackBerry klaar, kortom, een goed uitgerust kantoortje. Als ik tijd heb morgen zal ik wat foto’s maken en deze hier plaatsen.

Nadat ik mijn cubicle wat had ingericht – dat wil zeggen, de monitors en de telefoon daar gezet waar ik ze het meest handig vond, en de meest prettige van de twee stoelen had gekozen, want de “personal touches” moeten nog worden aangebracht – kreeg ik een rondleiding door het kantoor.

Er werken momenteel zo’n 40 personen in het kantoor, dus het is lekker klein. Twee Vice Presidents hebben er een eigen kantoor, evenals de oprichter van het ACS-onderdeel.
De sfeer is heerlijk informeel, waarbij er ook niet echt een vaste dress code is te ontdekken: het varieert van een nette broek en hemd, tot spijkerbroek met t-shirt, tot korte broek met knalrood Hawaii-hemd – en dit laatste droeg dus een van de Vice Presidents. Zoals gezegd heerlijk informeel dus!

Na aan iedereen te zijn voorgesteld was het tijd voor koffie, die tot mijn verbazing erg lekker is; ik had de wat slappere, smakeloze variant verwacht, maar deze kan me wel bevallen!

Het begon al langzaam richting 10:00 uur te lopen, en op dat tijdstip zou een eerste training beginnen – er was dus nog even tijd om wat met de BlackBerry te spelen en de programma’s op de laptop (precies dezelfde die ik bij Vodafone ook had) te verkennen.

De training die om 10:00 uur begon zou dag één zijn van een training van drie dagen, en het zou pittig worden, had ik al gehoord – en dat was het ook.

Alles draaide om SQL, een gestandaardiseerde taal die gebruikt kan worden voor taken zoals het opvragen en het aanpassen van informatie in een relationeel database management systeem.
En het was inderdaad pittig – erg pittig, zelfs.

Ik was erg dankbaar dat Loek had aangeboden om me afgelopen zaterdagmiddag al de eerste beginselen een beetje te laten zien zodat ik niet volledig onbeslagen ten ijs zou komen, want anders had ik echt met mijn handen in het haar gezeten.
Nu kon ik echter tot op zekere hoogte nog wel meekomen, wat mezelf behoorlijk verraste – net als sommige anderen in het team.

Na een korte lunchbreak (er was pizza besteld) ging het weer verder met de training tot ongeveer een uur of half vier. Hierna was er voor mij de gelegenheid om wat informatie te lezen over de producten die ACS TripPak Services aanbiedt, en om Christian nogmaals te laten bevestigen dat we in oktober een reisje richting Nederland gepland hadden en dat dat geen probleem was (en dat was het ook niet).
Eenmaal begonnen over reizen vertelde Christian me dat mijn eerste zakenreis ook al gepland was: van 14 tot en met 18 september ga ik met Ian, een van de Implementation Specialists naar een klant in Cape Girardeau, Missouri (ten zuiden van St. Louis). Leuk: de eerste keer weg, en dan meteen al een hele week! Nadeel van dit soort reisjes naar klanten is dat dit soort transportbedrijven meestal niet in de meest glamoureuze plaatsen zijn gevestigd. Maar ach, je komt nog eens ergens, zullen we maar zeggen!

Even voor vijven ging iedereen naar huis, na een redelijk inspannende dag, maar wel een waaruit bleek dat het werk leuk is, zodra mijn productkennis en mijn SQL-kennis op peil is gebracht. Ik was in ieder geval niet teleurgesteld op mijn eerste dag – integendeel!

Met een lichte hoofdpijn stapte ik in de auto, maar die hoofdpijn is wel enigszins verklaarbaar, met al het nieuwe dat ik te horen heb gekregen. Op mijn laatste dag bij Road Bear zei Conny al tegen me, “het zal wel tegenvallen maandag – voor het eerst sinds je naar de VS bent verhuisd moet je op je werk je hersenen weer eens gaan gebruiken!”

Zou dat dan toch zijn wat de hoofdpijn veroorzaakt heeft…?

In veel “feel good” films en series zie je de verhalen vaak: een kleine gemeenschap komt samen om uit de goedheid van hun hart een hulpbehoevende vreemdeling te steunen. Als je net zo bent als ik – redelijk sceptisch, dus – dan denk je daarbij heel vaak iets in de trant van “Yeah right! Alsof dat in het echt ook gebeurt…!”

Nou, vandaag heb ik een verhaal te horen gekregen dat bewijst dat het wel degelijk nog voorkomt.

Onderweg met hun camper, ergens in Utah op Highway 43, kreeg een Nederlands echtpaar, op vakantie met hun twee kleine kinderen (een jaar of vier, vijf), ineens de schrik van hun leven.

Een witte Honda reeds plotsklaps over de dubbele gele lijnen heen, kwam op de verkeerde weghelft terecht, en kwam recht op hun camper af. In een poging om een frontale botsing met de Honda te vermijden, stuurde de Nederlander de camper zo snel mogelijk zo ver mogelijk naar rechts.

De botsing zelf was onvermijdbaar op dat moment, alleen de plaats waarop de Honda de camper zou raken zou worden bepaald door hoe ver naar rechts de camper zou gaan voor het moment van impact.

Zoals zou blijken was de camper ver genoeg naar rechts gegaan om de bestuurdersdeur nét te missen: de Honda raakte de camper vlak achter het portier, op de hoek daar waar de camper breder wordt.

Bij het type camper dat de Nederlanders hadden gehuurd zit daar de generator, een flink stuk metaal in een stalen frame. De generator en het frame waar deze in hangt hebben bij de botsing gefungeerd als een soort kreukelzone en een deel van de klap opgevangen.

De snelheid waarmee de aanrijding plaatsvond was echter zo hoog dat het daar niet bij bleef. De witte Honda heeft zich min of meer onder de camper in geboord, en de hele zijkant tot aan de achteras – onder de slideout – opengescheurd.
Tegen de tijd dat de auto de achteras bereikte, was de snelheid nog zo hoog, en de klap nog zo hard, dat de hele achteras zo’n 30 centimeter naar achteren is gedrukt.
Door de impact is ook de propaantank vervormd en ingedrukt, maar verder is daar – wonderbaarlijk – niets mee gebeurd.

De witte Honda fungeerde op dat moment eigenlijk als een overmaatse wig die de bestuurderskant van de camper heeft opgetild, en wel zo ver dat de hele camper van 27 voet lang uiteindelijk op de zijkant (de passagierskant) is gerold.

Wonder boven wonder is niemand in de camper gewond geraakt. Het zoontje van het Nederlands echtpaar, dat voor de achteras in de gordels zat, is er met een buil op zijn hoofd van af gekomen; verder had niemand van het Nederlandse gezin iets.

De bestuurder van de witte Honda is er minder goed vanaf gekomen. Het laatste wat we gehoord hebben, is dat de bestuurder in kritieke toestand – met zwaar beenletsel – met een traumahelicopter naar een ziekenhuis is gebracht, en dat het onzeker was of hij het zelfs nog zou overleven.

Alles zo aanhorend van de Nederlander, en het type camper kennend, mag het echt een wonder worden genoemd dat het hele gezin hier zo heelhuids uit is gekomen. Ik kreeg kippenvel toen hij me heel nuchter vertelde hoe het allemaal was gegaan, ondertussen bij een camper aanwijzend hoe en wat – wat hebben zij een geluk gehad…

Onderweg naar het vliegveld vertelden de Nederlanders me hoe goed ze waren opgevangen door de inwoners van het dorp waar het ongeluk was gebeurd.

Van totaal wildvreemden kregen ze een mobiele telefoon in de handen gedrukt die ze konden gebruiken om te bellen, waar ook naar toe, en weer iemand anders heeft onmiddellijk zijn auto beschikbaar gesteld voor zolang als ze deze nodig zouden hebben.

Enkele brandweerlieden evenals de plaatselijke sheriff hebben direct aangeboden dat het hele gezin zo lang als nodig zou zijn bij hen thuis zou kunnen logeren.
Omdat ze zich hierbij toch enigszins ongemakkelijk zouden hebben gevoeld, hebben ze uiteindelijk een ander aanbod aangenomen, namelijk van een plaatselijke verhuurder van vakantiebungalows om kostenloos in een van de bungalows te kunnen verblijven totdat alles was opgelost.

In de supermarkt bij de kassa wilden ze hun boodschappen afrekenen, om vervolgens te horen te krijgen dat ze absoluut niets hoefden te betalen: het dorp had een “emergency fund” voor hen opgericht om hen te helpen, en alles wat ze wilden kopen zou door dit “fund” worden betaald.

Ongelofelijk, toch, zo iets? Dat dit nog bestaat – niet alleen in de film of op TV, maar in het echt! Een hele “community” die zo voor een stel vreemdelingen zich bij elkaar pakt, overnachtingsplaatsen aanbiedt, en zelfs geld inzamelt om hen te helpen met boodschappen – echt hartverwarmend.

Zulke vergaande mate van gastvrijheid en behulpzaamheid zou ik in Nederland nog niet zo snel zien gebeuren.

Uiteraard zal vast wel een rol hebben gespeeld dat het in een wat meer religieus ingesteld Mormoons dorp plaatsvond, maar dan nog.

Het is in ieder geval mooi om te zien dat dit soort hulpvaardigheid niet alleen maar in films voorkomt – het bestaat dus toch nog echt…

Dat wil zeggen, mijn eerste Amerikaanse credit card.

Jawel, na enkele maanden van proberen om een credit card te krijgen, en telkens te worden afgewezen wegens een gebrek aan credit history, en eigenlijk niet veel zin hebbend in een ’secured credit card’, was het vandaag dan zo ver: ik werd ‘approved’ voor een “echte” credit card!

Vanavond zijn Anna en ik gaan winkelen, waarbij we onder andere naar een bekende dameslingeriezaak zijn geweest.

Bij het afrekenen vroeg de cassière of ik wellicht een credit card wilde aanvragen, aangezien het $25 korting opleverde, ook als je niet ‘approved’ zou worden.

Aangezien ik met mijn credit score (of gebrek daaraan) toch niets te verliezen had, dacht ik: “waarom niet?”

Enkele minuten gingen voorbij, en een telefoontje later kwam het goede nieuws: ik was ‘approved’! En niet zo maar ‘approved’, nee nee, maar ‘approved’ met de enorme credit limit van maar liefst $100! Jawel, dat is honderd(!) dollar!

Ach ja, het maakt ook niet uit – een credit card met een limiet van $100 is beter dan telkens afgewezen te worden. Het geeft me de kans om mijn credit score op te bouwen, en het betekent misschien ook dat er toch al iets van credit score was opgebouwd, omdat ik nu ineens ‘approved’ ben, daar waar ik voorheen telkens werd afgewezen.
En met $100 kan ik ook niet veel schade aanrichten, natuurlijk.

Nu had ik natuurlijk nooit gedacht dat mijn eerste credit card er een zou zijn van een dameslingeriezaak, maar ach… gewoon weer een nieuw memorabel moment in ons Amerika-avontuur!

Nu Anna en ik allebei verzekerd zijn van de nieuwe baan, kunnen we nu langzaamaan eens gaan rondkijken naar huurhuizen.

In eerste instantie willen we gaan huren, om ons zo de gelegenheid te geven onze (lage) credit score op te bouwen en flink te sparen.

Als we nu zouden gaan kopen zouden we per maand zo’n $500 tot $1000 per maand méér kwijt zijn aan hypotheek dan aan huur voor een huis van dezelfde grootte. Vanwege de lage credit score krijgen we dan immers niet de meest gunstige hypotheekrente.

Een jaartje sparen levert ons een mooi zakcentje op en een mooie aanbetaling op een huis. Gecombineerd met een betere credit score levert dat uiteindelijk een veel lager maandelijks hypotheekbedrag op.

Vandaar dat we nu zo’n beetje aan het kijken zijn naar wat er allemaal beschikbaar is in onze prijsklasse. Qua lokatie gaat onze voorkeur uit naar een van de kleine stadjes/dorpjes in de driehoek Denver – Boulder – I-25:

Het is een mooi gebied, met op veel plaatsen uitzicht op de bergen, dichtbij Denver en Boulder, de I-25 en de Rockies, en langs de US 36 liggen verschillende winkelcentra, compleet met bioscopen en zeer veel restaurants.

De afgelopen tijd hebben we zo af en toe eens op craigslist gekeken voor mooie huurhuizen in de Boulder/Denver regio – en er zitten soms juweeltjes tussen.

Soms blijken deze juweeltjes echter in nogal twijfelachtige buurten te liggen, of in buurten die er op het beeldscherm wel goed uit zien, maar in het echt toch tegenvallen.

Zo zijn we laatst eens gaan kijken naar twee van die huizen die qua lokatie perfect waren, en die er van buiten en van binnen prachtig uitzagen. Zodra we echter de straten inreden wisten we het eigenlijk al direct – het was geen buurt voor ons.
Streetview in Google Maps is wat dat betreft wel erg handig: je kunt virtueel in de buurt rondkijken, en aan de hand van de staat van onderhoud van de buurt en de auto’s die er geparkeerd staan kun je al heel wat opmaken.

Gisteravond heb ik weer eens op craigslist gekeken, en vond daar een érg mooi huis in Boulder, met vier slaapkamers, vier badkamers en een perfecte lokatie. De huur die men vroeg was ook ideaal: $1200 per maand.
Echter: het ging om een gloednieuw huis, met luxe afwerking en meer dan 5000 square feet, oftewel behoorlijk groot. En dan is $1200 per maand erg weinig, zeker voor een stad als Boulder.

Ik vertrouwde het niet 100%, maar wilde toch wel meer weten. Daarom heb ik een email gestuurd naar het adres in de advertentie met een verzoek om meer informatie.
Ook heb ik in Google Maps eens gekeken naar de lokatie, en zag ineens dat erbij stond dat onroerend goed op deze lokatie zo’n $ 2.500.000 kost. Verder onderzoek leerde dat dit huis momenteel te koop staat voor $2.598.000

Juist. En dan maar $1200 aan huur? Dat kan nooit. Misschien zijn ze gewoon een nul vergeten – $12.000 lijkt een betere huurprijs voor zo’n huis.
Nou ja, niet geschoten is altijd mis, maar ik vertrouwde het niet.

Vanochtend had ik een antwoord in mijn mailbox. Ik wil het jullie niet onthouden:

Hello Dear,

Sorry for the late response!!!!Calvary greetings to you,also to your house hold..I did get your response concerning the AD I posted on craigslist… .I am the owner of the house you are making enquiry of.I am looking for responsible tenants that he/she is going to take care of the house as if it were your own and he/she will be willing to make the Property clean as we left it.Actually I resided in the house with my family,such as my wife and my only daugther before and presently we had packed due to my transfer from my working place and now situated in the (West Africa Nigeria)and won’t be coming to the House until Four years now and that means we are renting the Property for long term and short term lease is also acceptable. and presently my house is still available for rent for $1200 which the deposit is $1000 dollars including the utilities like Heat, A/C in wall/window, Hydro, cable, Garbage Disposal, Fireplace , Fridge, stove, Dishwasher, Dryer, Breakfast Bar, Dining Table and Sofa Set,Refrigerator,Canopied deck overlooking nature.,internet access e..t.c .,it is furnished or if u wish to move in with your furnitures no problem..Moreso Now, i went for a Crusade in West Africa .Pls i want you to note that,i am a kind and honest man and also i spent alot on my property that i want to give you for rent,so i will solicit for your absolute mentenance of this house and want you to treat it as your own,is that taken, it is not the money the main problem but want you to keep it tidy all the time so that i will be glad to see it neat when i come for a check up.ido that once in a while…I also want you to let me have trust in you as i always stand on my word.

SO IF YOU ARE REALLY INTRESTED I WILL WANT YOU TO FILL THE RENTAL APPLICATION FORM BELOW FOR RECORD PURPOSE

PLEASE TELL US ABOUT YOURSELF
Full Name__________________________________________________ Home Phone ( ) ________________________
Date of Birth_________________________________
Other Phone ( ) ___________________
Current Address_______________________________Apt#________ City__________________ State______ Zip________
Reasons for Leaving____________________________Rent $__________Phone ( ) ____________________________
Are you married____________________________
How many people will be living in the house____________________________
How many people will be living
in the house____________________________
Do you have a pet____________________________
Do you have a car____________________________
Occupation____________________________
Move In Date____________________________
HOW SOON CAN YOU HAVE THE DEPOSIT PAYMENT SENT TO ME___________________________
HOW SOON DO YOU WANT TO RECEIVE THE KEYS AND DOCUMENTS OF THE HOUSE___________________________
You could give me a call as soon as possible so we could proceed asap..

You will only be able to drive by the house for now but not have a look at the interior until i have sent the keys and documents of the house to you..and the requirement for getting the keys and documents of the house is a fully refundable payment of $1000 USD,which is the security deposit. Please note that the deposit made is fully refundable should in case you finally gain entrance into the house after receiving the keys and documents and feel unsatisfied or uncomfortable with the interior,but i am giving you a benefit of doubt that you will love everything about this lovely home..

PLEASE NOTE THAT YOUR RENT ONLY STARTS COUNTING AFTER YOU HAVE FINALLY MOVED INTO THE HOUSE, SO YOU NEED NOT TO WORRY ABOUT MAKING THE DEPOSIT PAYMENT NOW AND NOT MOVING IN IMMEDIATELY,ALL YOU’RE DOING IS SECURING THE HOUSE IN YOUR FAVOUR IN ORDER NOT TO LOOSE IT TO OTHER INTERESTED APPLICANTS..

Looking forward to hear from you with all this details so that i can have it in my file incase of issuing the receipt for you and contacting you.Await your urgent reply so that we can discuss on how to get the document and the key to you,please we are giving you all this base on trust and again i will want you to stick to your words,you know that,we do not see yet and only putting everything into Gods hand,so please do not let us down in this our property and God bless you more as you do this.This extraordinary Bedrooms:4 Baths:2

PROPERTY DESCRIPTION
This luxurious custom built new home in West Boulder comes with every feature one would expect in a high-end new construction home including a gourmet kitchen with Wolf & Sub Zero appliances, wine cellar, exotic hardwood flooring, elevator, photovoltaic/electric solar panels, 3 fireplaces & Pella windows. Master suite features custom walk-in closet, fireplace, and balcony along with master bath with steam shower and free-standing tub.

Bedrooms:4 Bedrooms

Bathrooms: 4+ full, 0 partial

Sq Footage 2,648

Address:980 6th St, Boulder, CO, 80302

A month rent:$1200

Refundable Security Deposit Payment:$1000

Application fee:$0

Pet policy:ok

Smoking inside:Not allowed

YOU CAN CONTACT ME ON +2348083978750 or 0112348083978750

Thanks and remain blessed

Tja…

Vermoeden bevestigd dus. Het is een “scam”, en wel een uit Nigeria, waar zovelen vandaan komen. Eerst geld sturen en dán pas gaan we verder – en uiteraard hoor je daar nooit meer iets van.
Men heeft dus gewoon de beschrijving en foto’s van een huis genomen dat te koop staat, en dat gebruikt om de scam op te zetten.
De landcode van het telefoonnummer klopt overigens – dit is van Nigeria – dus ze zijn wel consequent.

Vanochtend was de listing op craigslist al “Flagged for removal”, wat wil zeggen dat er iets niet in de haak is met de listing, en inmiddels is deze ook al verdwenen. Ik heb in ieder geval de makelaar een mailtje gestuurd om haar op de hoogte te stellen, voor het geval ze het nog niet wist.

Je zult echter niet snugger genoeg zijn om op te merken dat er iets niet goed zit, en dan ben je dus mooi je $1000 kwijt… voorzichtigheid is dus altijd geboden!

Op craigslist hebben we overigens wel een ander huis gevonden dat ons heel aantrekkelijk lijkt: aparte kleurstelling, maar niet lelijk – afhankelijk van hoe het er in het echt uit ziet:

Buitenkant huis

Een prima lokatie in een goede buurt (BMW’s en Audi’s in de straat) in Louisville (dus mooi binnen de driehoek, dichterbij Boulder dan bij Denver), en een mooie huurprijs.

De foto’s zagen er ook wel leuk uit, evenals de beschrijving: drie slaapkamers, open haard, garage, 1600 square feet, wasmachine en droger erbij inbegrepen, grote omheinde tuin (dus perfect voor Murphy), en vlakbij parken en “open space”.

De keuken ziet er heel apart maar wel leuk uit:

Keuken

Dit weekend heeft de verhuurder een soort open huis, en op afspraak kan men langskomen voor een “showing”. We besloten dan ook om gewoon eens de stoute schoenen aan te trekken en te bellen voor een afspraak.

Zo gezegd, zo gedaan, en we hebben nu voor zondagavond 17:30 uur een afspraak voor een “showing”. We zijn echt eens benieuwd hoe het allemaal zal gaan, en hoe het huis ons bevalt.

Wordt vervolgd!

Na vanochtend heerlijk uit te hebben geslapen op mijn vrije dag, en vervolgens nog lekker even in bed te hebben liggen lezen, zijn we uiteindelijk om half elf opgestaan.

Anna hoefde pas om half twee te werken, dus dat was wel fijn. Ontbijtje maken, kopje koffie (of twee), glaasje jus d’orange (of twee), en dan lekker wat televisie kijken.

Als eerste heb ik na het opstaan mijn email gecontroleerd, maar er was nog steeds geen nieuws vanuit ACS. Jammer, want ik wilde uiteraard graag weten waar ik aan toe was: begin ik bij ACS, of blijf ik bij Road Bear?

Tijdens een goede aflevering van “House” ging ineens de telefoon. Het was een nummer wat ik niet herkende, maar het begon met een area code die ik me herinnerde van het eerste telefoontje van de recruiter van ACS.

Dit zou dus wel eens het “moment suprême” kunnen zijn…

Enigszins nerveus nam ik op, benieuwd naar wat ik te horen zou krijgen.

Het was inderdaad Michelle, de recruiter van ACS. Ze begon met “How are you?”, en uit haar toon kon ik niet echt wat opmaken, maar ik beeldde me in dat ze niet zo opgewekt klonk als de laatste keren dat ik met haar heb gesproken. Zou het dan toch op niets uitdraaien?

Na nog wat ’small talk’ en haar excuses dat ze niet eerder me wat had kunnen laten weten kwam het hoge woord eruit:
“upper management” had eindelijk “approval” gegeven, wat betekende dat ze het officiële “job offer” voor me had klaarliggen!

In overleg hebben we vervolgens besloten dat ik op maandag 24 augustus nu zal beginnen als Implementation Project Manager bij ACS TripPak Services.

Gelukkig dus toch! Al onze plannen en ideeën die we noodgedwongen maar even in de ijskast hadden gezet, kunnen we weer tevoorschijn halen.

Na te hebben opgehangen liep ik de woonkamer in (ik was even de slaapkamer in gedoken), en ik vertelde Anna het goede nieuws – mijn handen en mijn hele lijf trilden, en toen ze me om de hals vloog kreeg ik zowaar lichtjes tranen in mijn ogen. Ik stond zelf versteld van deze reactie, want ik had niet gedacht dat het me zo had aangegrepen – ik had immers nog iets om op terug te vallen, met mogelijk in de nabije toekomst kans op verbetering, en Anna heeft haar nieuwe baan. Weliswaar zou het bij Road Bear niet zo veel betalen, en zou ik er geen benefits krijgen, maar toch – er lag een goed “Plan B”.

Maakt ook allemaal niet meer uit: ik heb mijn “job offer” per email ontvangen, en inmiddels ook al geaccepteerd – het is dus nu ECHT officieel!

Graag wil ik iedereen bedanken voor alle felicitaties de laatste tijd, ook namens Anna, en uiteraard voor het duimen de afgelopen week – het heeft enorm geholpen!

Eigenlijk wil ik bij deze in het algemeen graag iedereen bedanken voor het lezen van mijn blog, en alle reacties die ik elke keer weer krijg, hetzij via mijn blog, hetzij via de mail, hetzij via mijn ouders.

Het is leuk om te weten dat er een trouwe schare lezers is die zo met ons meeleeft bij ons Amerika-avontuur, en ik vind het leuk om langs deze weg iedereen op de hoogte te houden van hoe het met ons gaat.
Als het even niet zo lekker gaat, dan is het fijn om het van me af te kunnen schrijven en om dan bemoedigende woorden te lezen, en als het heel erg lekker gaat, dan is het fijn om dat te delen.

Ik houd mijn blog nu inmiddels zo’n 20 maanden bij, en al 20 maanden lang wordt er meegelezen en meegeleefd, en het heeft ons allebei al heel vaak heel veel goed gedaan, vandaar dan ook het volgende:

“

Even een zeer korte tussentijdse update.

Ik had een mail gestuurd naar de recruiter van ACS met de volgende vraag:

“Is the approval from upper management merely a formality, or should I be worried about not being offered the position after all?”

Uiteraard had ik gehoopt op een “maak je geen zorgen”-antwoord.

In plaats daarvan kreeg ik dit terug:

“I do not know at this time”

En dat was ook het enige. Nu weet ik dat ze op vakantie is deze week, dus het is al heel wat dat ze überhaupt geantwoord heeft, maar een “I’m sorry”, of in ieder geval nog haar naam eronder zou wel netjes zijn geweest.

Nou ja, er zit verder nu dus niets anders op dan afwachten… nagelbijten, en afwachten.

En oh ja: fingers crossed!!
Het heeft bij Anna’s baan geholpen, dit keer heb ik het nodig…

Wel, er is goed nieuws, en er is minder goed nieuws.

Eerst maar het minder goede nieuws, dan hebben we dat alvast gehad.

Ik kwam vanmiddag thuis van het werk en vond een email in mijn inbox van de recruiter van ACS.

Men was nog steeds aan het wachten op de goedkeuring van mijn job offer door “upper management”. Deze vertraging werd veroorzaakt door wat veranderingen in de organisatie, en het zou misschien pas begin volgende week zijn dat er definitief uitsluitsel zou komen. Misschien dat dit ook zou kunnen betekenen dat mijn startdatum zou moeten worden opgeschoven; mogelijk dat ik op mijn huidig werk dan nog ietsje langer zou kunnen blijven.

Nou, dat hebben ze dus een goede verteld: ik – pessimistisch als ik nu eenmaal ben – zie de hele baan alsnog aan mijn neus voorbij gaan.

Ik heb derhalve meteen een mail teruggesteld met de vraag of het hier enkel een formaliteit betreft, of dat ik me zorgen moet gaan maken of ik de hele baan nog wel krijg.
Nu blijkt de recruiter de rest van de week er niet meer te zijn, zo las ik in haar out-of-office. Ik heb haar nog proberen te bellen, maar helaas: voicemail. Ik heb de vraag op haar voicemail ingesproken in de hoop dat ze toch nog even zou bellen.

Ongerust als ik was heb ik ook besloten om Christian, de ‘hiring manager’, te bellen, en hem dezelfde vraag te stellen.

Zijn antwoord was heel eerlijk dat hij er geen antwoord op kon geven, omdat hij dit ook nog niet had meegemaakt. Deze procedure was nieuw, dus hij had ook geen idee wat hij kon verwachten.
Persoonlijk zei hij dat hij zich niet kon voorstellen dat “upper management” dit tegen zou kunnen houden, omdat de functie nu eenmaal ingevuld moeten worden, en snel ook.

Hij had net met de secretaresse van de hoge baas gebeld, en wat hij van haar hoorde stemde hem wel enigszins hoopvol: de hoge baas had het redelijk druk gehad, dus wellicht dat de vertraging daardoor kwam.
Hij zei dat hij er niet blij mee was, waarop ik hem vroeg dat hij zich dan vast wel voor kon stellen hoe ik me hierbij voelde…

De druk wordt de komende dagen in ieder geval nog opgevoerd op “upper management” om die handtekening te zetten, maar Christian gaf aan dat hij pas opgelucht adem zal halen zodra hij die handtekening op papier ziet staan…

Waarschijnlijk heeft een en ander te maken met een interne “restructuring” en is er verder weinig aan de hand, maar toch… eerst zien, dan geloven!

Tot zover het minder goede nieuws… en dan nu het goede nieuws!

Zoals al eerder aangegeven, heeft Anna gesolliciteerd voor de HR positie bij de Toys-R-Us/Babies-R-Us in Fort Collins. Er waren die serieuze kandidaten, en aan één ervan had men vorig jaar de functie al aangeboden, maar hij had nee gezegd – hij wilde het toch liever niet.
Deze laatste persoon had nu op het allerlaatste moment besloten om nu tóch te gaan solliciteren op de functie.

Vanuit het management – ook vanuit de store manager – had Anna al een aantal keer gehoord dat ze zo blij met haar waren, en haar niet kwijt wilden. Ook had iemand al gezegd dat ze heel goed zou zijn voor de HR functie.

Nu heeft ze al vaker gehoord hoe graag ze haar daar hebben, maar de laatste keren dat er kansen lagen heeft dat op niets uitgedraaid – en in de tussentijd werkt ze hard, krijgt ze goede reviews, maar voor de rest… niets.

Ik had nu al een beetje het idee dat het tijd werd voor “geen woorden maar daden”: als je haar echt zo graag daar wilt houden, dan “put your money where your mouth is”.

Haar job interview was inmiddels al weer bijna drie weken geleden, dus het werd wel langzaamaan tijd om wat te laten weten. Eerst zou afgelopen maandag bekend worden gemaakt wie de functie zou krijgen, maar dat werd weer eens uitgesteld; dit keer naar donderdag.

Vandaag was het dan zover: D-Day.

Ik was vroeg klaar op het werk, en terwijl ik naar huis reed kreeg ik een telefoontje van Anna.

Guess what?

Ze is nu officieel de nieuwe Human Resources Department Supervisor voor de Fort Collins Toys-R-Us/Babies-R-Us!

Eindelijk erkenning voor haar harde werk en haar kwaliteiten – ik ben erg blij voor haar!

Als ik nu komende week ook nog het verlossende woord krijg, dan kan de maand augustus in het jaar 2009 de boeken in als een zeer memorabele maand in ons Amerika avontuur!

En het betreft een baan. In mijn laatste blog vertelde ik al dat we heel binnenkort horen of Anna een nieuwe baan heeft of niet.

Nou, daar heeft dit stukje dus helemaal niets mee te maken.

Waar dan wel mee? Nou, mijn baan, of liever gezegd: mijn nieuwe baan.

Yep, je leest het goed: ik heb – geheel onverwacht – een nieuwe baan.

Dacht ik aan het begin van de week nog dat ik het niet erg zou vinden om in de toekomst eventueel het management bij Road Bear over te nemen, als die kans zich zou voordoen, en aan het eind van de week heb ik een heel andere baan heel ergens anders.

Afgelopen maandagavond toen ik thuis kwam van het werk had ik een email van Loek in mijn inbox dat men bij hem op het werk op zoek was naar een Implementation Project Manager, en Loek dacht dat dit misschien wel wat voor mij zou zijn.

De functie klonk me meteen zeer interessant in de oren: Implementation Project Manager bij ACS Inc.:

1. Responsible for client Site Visits for business analysis and defining customers’ business process as it relates to TripPak SERVICES products. Responsible for creation of the Scope of Work and adherence to it.
2. Resource for Parallel and Go-Live installation and training to include installation/configuration of server and workstations, process documentation and training, system troubleshooting, and debugging, as needed.
3. Responsible for the verification and validation of client data files, invoice report creation, Pre-Parallel Staging of the client environment, and verification/validation of installation parameters and configuration settings as specified in the Scope of Work.
4. IPM works closely with cross functional teams to coordinate, manage, and set client expectations, as well as working with Client Services, IT Operations, Operations and Development staff to resolve any site or application issues not identified in staging or remote testing.
5. Additionally, IPM will assume responsibility for and manage other projects including after-the-fact or out-of-scope changes to client environment and other initiatives.
6. Knowledgeable and skilled in project management tools and matrix-management of resources. Must be able to coordinate resources, manage priorities, and maintain expectations for timelines and deliverables. Strong communication skills a must with customers, including Executive Management, internal teams and management.

Zo, een hele mond vol, maar het leek me erg leuk om te doen. Natuurlijk had ik, pessimistisch als ik nu eenmaal ben bij dit soort dingen, meteen het idee “maar dit kan ik toch helemaal niet”.
De term “way over my head” schoot me te binnen, maar niet geschoten is natuurlijk altijd mis. En, zoals Loek al aangaf, ik kon altijd het gesprek aangaan, en als het me toch niets leek, dan kon ik altijd nog terugvallen op Road Bear.

Vandaar dat ik dan ook verder ben gegaan. Ik heb dinsdagavond mijn sollicitatie online ingediend, en toen was het een kwestie van afwachten.

Op woensdag hadden Anna en ik allebei vrij, dus zijn we wat leuke dingen gaan doen. Zo zijn we onder andere naar de mall (Colorado Mills) geweest, waar we wat hebben gewinkeld. Terwijl we rond 15:00 uur bij een winkel binnen stonden, ging mijn telefoon. Ik kende het nummer niet, en besloot niet op te nemen. Ik had op dat moment nog niet direct de link gelegd tussen mijn sollicitatie en het telefoontje, aangezien het naar mijn idee wel erg snel zou zijn: dinsdagavond online gesolliciteerd, en woensdagmiddag al meteen worden gebeld?

Rond 17:00 uur ging nog eens de telefoon, dit keer met een afgeschermd nummer. Aangezien het in die winkel heel erg lawaaiig was, heb ik het naar de voicemail laten gaan.
Zodra het binnenkwam, heb ik het voicemailbericht afgeluisterd, en tot mijn verbazing was het de ‘hiring manager’ van ACS, die me graag wilde uitnodigen voor een gesprek. Hij had mijn CV van Loek gekregen, en vond in eerste instantie dat er wat weinig ervaring op stond, maar “if you’re a friend of Louis, then I definitely want to invite you in for an interview”. Dat interview zou hij dan het liefst de dag erna of anders op vrijdag plaats laten vinden omdat hij snel wilde handelen.

Ik heb hem meteen teruggebeld (even vanuit de auto), maar kreeg zijn voicemail. Ik heb hem een bericht achtergelaten dat ik op donderdagochtend bij Road Bear meteen zou vragen of ik vrijdag even weg kon, en dat ik hem dan direct ’s ochtends zou bellen.

Nadat ik het berichtje had achtergelaten zijn we weer naar binnen gelopen om een milkshake te gaan halen. We hadden net besteld toen de telefoon ging: Loek.
Hij vertelde me dat hij mijn CV bij de ‘hiring manager’ extra onder de aandacht had gebracht (”Deze moet je als eerste bellen”), en dat men dringend naar me op zoek was want men wilde me graag uitnodigen voor een sollicitatiegesprek. Loek had het mobiele nummer van de manager inmiddels per email naar me gestuurd, en ik kon hem gerust nog terugbellen vanavond.

Zo gezegd, zo gedaan. Even voor 18:00 uur heb ik de ‘hiring manager’ nog te pakken gekregen, en hem verteld wat ik al op zijn voicemail op kantoor had achtergelaten. Hij vond het prima dat ik hem donderdagochtend zou terugbellen.

Die donderdagochtend bij Road Bear hoorde ik van Conny dat er de dag ervoor op mijn vrije dag een aantal keer telefoontjes waren gekomen, iets van “Trucking nogwat” aldus Conny, en men was op zoek naar mij. Waarschijnlijk was dat dus ook de ‘hiring manager’ in een poging me te pakken te krijgen.
Conny vond het in het geheel geen probleem dat ik vrijdagochtend op gesprek zou gaan; integendeel, dit was een kans die ik moest grijpen!
Even na 8:30 uur heb ik de ‘hiring manager’ teruggebeld, en een afspraak voor 10:00 uur de volgende morgen was snel gemaakt.

Vrijdagmorgen. Ik was niet zo nerveus als de avond ervoor, vooral omdat ik nog steeds het in mijn hoofd had dat ik niet de geschikte kandidaat zou zijn voor de functie, en ik eigenlijk toch niets te verliezen had. Bovendien was ik niet zo heel zeker ervan of ik wel veel wilde reizen voor het werk.
Strak in het pak was ik al om 9:20 uur bij het gebouw waar ik de afspraak had. Lekker ontspannen heb ik nog bijna een half uurtje naar de radio zitten luisteren, en zo tegen 9:50 ben ik maar eens naar binnen gelopen.

Aangekomen bij ACS moest ik me identificeren, me inschrijven, ik kreeg een badge, en kon even plaatsnemen. Na een paar minuutjes kwam Christian, de ‘hiring manager’, en meteen voelde ik me enorm “overdressed”. Tegenover mijn strakke pak, had Christian een witte korte broek aan, met een donkerbruin poloshirt.
Ach ja, het was vrijdag, dus waarschijnlijk wel “Casual Friday”.

Christian nam me mee naar een vergaderruimte, waar er nog drie anderen erbij kwamen zitten. Dit bleek het hele team te zijn, en ze waren allemaal dus aanwezig bij het interview. Dit, zo hoorde ik later, om te kijken of ik wel binnen het team zou passen.

Het gesprek ging naar mijn idee wel goed, misschien wel mede doordat ik eigenlijk niet zo nerveus was. De vragen waren allemaal min of meer standaard, alleen wellicht hier en daar in een andere vorm gegoten.
Een ongebruikelijk stukje was de aandacht die naar mijn website uitging: het hele hoe en wat werd gevraagd, en men leek er erg in geïnteresseerd te zijn. Naderhand kwam de aap uit de mouw: in de functie word je geacht redelijk wat technische informatie tot je te kunnen nemen, en het feit dat ik voor de website alles zelf had uitgezocht en mezelf had geleerd, was een positief iets.

Ook vroeg men naar mijn bereidheid om te reizen. Dit was een punt waar ik me zorgen over maakte: ik had geen zin om twee weken van elke maand van huis te zijn. Gelukkig was het niet zo veel: normaal gesproken ongeveer 1 tot 3 dagen reizen per 5, 6 weken, dus dat is nog goed te doen. Plus: de frequent flyer miles die je opbouwt, kun je zelf houden, en zijn eigenlijk een hidden benefit, aangezien je er gratis tickets of upgrades mee kunt krijgen.

Bij mijn beurt om vragen te stellen heb ik gevraagd wat zij aantrekkelijk vonden om bij dit bedrijf te werken, en allemaal waren ze het wel erover eens dat de flexibiliteit zo fijn was. Zolang het werk af was, was het mogelijk om af en toe zelf je eigen schema te bepalen. Daarnaast was ook het hechte team belangrijk voor hen.
Vorige week, zo vertelde Christian, waren ze bijvoorbeeld om 12:00 uur opgehouden met werken, en een Rockies-wedstrijd (het Colorado honkbal team) gaan kijken en een paar biertjes gaan drinken. Daarvoor was ruimte binnen het bedrijf, en dat was toch wel erg prettig.
Daar kon ik natuurlijk geen speld tussen krijgen!

Na nog wat laatste vragen werd het eerste deel van het gesprek afgerond, en vroeg Christian de anderen om alvast te gaan. Zodra zij de deur uitwaren, vroeg hij me naar – jawel, daar kwam het dan – het salaris wat ik verwachtte.

Ik vertelde hem dat ik echt geen enkel idee had. Alles is hier zo anders dan in Nederland, qua salarissen, dat ik het niet zou kunnen zeggen. Het is hier veel sterker regio-gebonden dan in Nederland, de kosten van levensonderhoud zijn zo anders verdeeld tussen de kosten van woonruimte, voedsel, en auto’s, dat ik geen getal durfde te noemen.
Daarbij, zo zei ik tegen hem, “the first one to name a number looses”. Ik vroeg hem naar welke salarise range hij in gedachte had. De getallen die hij noemde lagen tussen de $10.000 en $25.000 hoger dan het salaris dat ik in mijn achterhoofd had, en ik was dus erg blij niet als eerste iets genoemd te hebben.

Naast dit salaris krijg je ook ‘full medical, dental and vision insurance”, 401K (een pensioenplan, zeg maar). ’stock options’, 6 ‘national holidays’ door het jaar heen, plus – ik meen, ik weet het niet meer zeker – 13 of 14 betaalde verlofdagen per jaar.
Voor het reizen krijg je een “Corporate American Express” credit card, en ACS zou helpen bij het verkrijgen van die credit card, gelet op mijn gebrek aan credit history. Met deze credit card bouw ik dan ook nog eens credit score op, wat ook meegenomen is.

Al met al een heel mooi pakket, en met het mindere reizen zou ik mezelf wel bij ACS in die functie zien werken. Maar: alles hing natuurlijk af van wat de vier personen van mij vonden…

Na het gesprek bracht Christian me nog naar Loek toe, die daar dus ook werkt. Met Loek heb ik nog even kort geëvalueerd, en hij vertelde me dat sommige mensen die op gesprek waren gekomen al na 10 minuten weer vertrokken, en dat het feit dat ik meer dan een uur binnen was geweest misschien wel een goed teken zou kunnen zijn. Loek had qua salaris iets in gedachte wat aan de onderkant van de range zou zitten, wat voor mij prima zou zijn. Ach, we zouden zien.

Omdat ik ’s middags nog moest werken, moest ik er al snel weer vandoor. Onderweg naar huis ging na ongeveer 10 minuten de telefoon. Ik kende het nummer niet, maar had een vaag vermoeden dat het misschien iets van ACS zou zijn. Ik heb niet opgenomen, omdat ik bij zo’n gesprek al mijn aandacht wilde hebben, en dus niet dit onder het rijden wilde doen.

In de auto heb ik meteen de voicemail afgeluisterd: het was de recruiter van ACS die me graag een aanbod wilde doen. Als ik niet in de auto had gezeten, vastgesnoerd in de gordels, was ik denk ik van mijn stoel gevallen. Men wilde me graag hebben!
Uiteraard heb ik meteen teruggebeld, en al snel kwam het aanbod: niet onderaan in de range, maar precies in het midden. Aangezien dit al meer was dan ik had verwacht, en het zo werd gebracht op een manier dat ze bijna bang leken dat ik het te weinig zou vinden, besloot ik niet om nog te gaan onderhandelen voor $2000 of $3000 meer per jaar. Ik was al lang blij dat men onder de indruk van me was.

Omdat alles zo goed aanvoelde, de sfeer op het kantoor, hoe het klikte met de mensen, de aard van het werk, het beperkte reizen, én het salaris zorgde ervoor dat ik niet lang hoefde na te denken.
Offer accepted!

De recruiter was heel blij, en zei dat ze me wat formulieren zou emailen die ik nog moest invullen, en dan zou ze alles in gang zetten. Bij het invullen kwam de vraag naar referenties en de telefoonnummers. Aangezien ik die niet direct bij de hand had, heb ik de recruiter teruggebeld met die mededeling.
Ach, zei ze, het was niet van belang: “Christian was pretty adamant that we should get you, so we’re not going to call any of those people anyway”.
Zo, dat was wel mooi. Al had ik misschien dan toch nog iets kunnen onderhandelen… maar ja, ik had gezegd dat ik geen idee had, dus dan komt het ook raar over als je dan ineens wel gaat onderhandelen. Maakt ook niet uit, het is een erg leuk salaris wat men bood!

Na te hebben opgehangen met de recruiter heb ik snel nog de formulieren ingevuld, en ben daarna richting Road Bear gereden.

Conny vroeg onmiddellijk hoe het ging, en toen ik haar vertelde wat men me had geboden zei ze: “vertel me asjeblieft dat je ‘ja’ hebt gezegd, en niet ook maar een moment hebt getwijfeld om hier te blijven!”
Ze zei dat ze het erg jammer vond dat ik ging vertrekken, maar dat ze kwaad op me zou worden als ik het niet had gedaan. Nou, dat is toch wel een leuke reactie van je manager, of niet?

De hele rest van die middag, waarbij ik nog in het dialect een camper heb kunnen uitleggen aan leuke mensen uit Maasbracht, heb ik eigenlijk rondgelopen zonder precies te realiseren van wat er nu die ochtend was gebeurd.

Pas laat die avond begon het een beetje tot me door te dringen: ik heb een nieuwe baan, met een erg mooi salaris, wat ons in staat zal stellen om al snel ergens een huis te gaan huren. Ook kunnen we de Ford Explorer afbetalen, waardoor we daar geen maandelijkse kosten aan hebben afgezien van de verzekering.
Misschien dat we ernaast wel nog een andere auto gaan kopen, een die wat zuiniger is dan de Explorer, die ik dan voor mijn dagelijkse woon-werk verkeer kan gebruiken; bijvoorbeeld een VW Jetta of Passat. Goede, degelijke, luxe auto’s die ook nog eens betaalbaar zijn.

Uiteraard is dit iets voor de ietwat langere termijn, maar ons doel is nu om vóór 1 november een eigen huisje te hebben. Zeker als Anna de komende week nog te horen zou krijgen dat zij haar baan ook heeft gekregen, dan is dit allemaal heel goed te realiseren.

En dan mogen we écht niet klagen over wat we dan hebben bereikt binnen één jaar nadat we hier zonder geld, zonder auto, en zonder baan in Amerika te zijn aangekomen!