Dennis' Weblog

In Amerika gaat het er anders aan toe qua financiën dan in Nederland, zoals de meesten wel weten.

Waar je in Nederland wordt doodgegooid met de meest irritante spotjes voor goedkoop lenen (oftewel je in de schulden te werken), zo word je hier doodgegooid met spotjes om je juist uit de schulden proberen te halen.

Er gaat geen reclameblok voorbij – ook niet op de radio – waarin je niet de ultieme oplossing wordt aangeboden om je schulden af te lossen.

“Leer hoe je je credit score kunt verbeteren!”
“Los je hypotheek met 30 jaar looptijd af in 2 jaar!”
“Wil de IRS je inkomen, je pensioen, je Social Security check afnemen? Bel ons!”
“Stop met te veel betalen – bel ons!”

Het word je dan ook wel erg makkelijk gemaakt om jezelf diep in de schulden te steken. Elke week krijgen we wel een envelop in de bus waarin ons wordt medegedeeld dat we weer “pre-approved” zijn voor een nieuwe credit card.

Er zijn mensen die er een (bizarre) sport van maken om met de limieten van hun credit cards te goochelen, en de bestedingsruimte op de ene kaart gebruiken om de schuld op de andere kaart af te lossen. Het nadeel hiervan is, dat je uiteindelijk je schuld alleen maar wat rondschuift, zonder er ooit echt van af te komen. Daarvoor moet je natuurlijk weer naar zo’n firma van die reclamespotjes bellen…

Hoe makkelijk het in Amerika ook is om aan een credit card te komen, dat gaat niet op als immigrant. Alles hangt samen met je ‘credit score’, iets waar een groot deel van de (financiële) samenleving om draait.

Als immigrant heb je geen ‘credit history’, en een gebrek aan ‘credit history’ is een belangrijke reden om je aanvraag voor een credit card (of een lening) af te wijzen.

Hoe kom je aan ‘credit history’? Nou, door het hebben van een credit card of een lening, en die tijdig af te lossen.

Zie je het probleem een beetje? Zonder credit card of lening (vrijwel) geen ‘credit score’, en zonder ‘credit score’ (vrijwel) geen credit card of lening…

Natuurlijk kun je wel een credit card krijgen, maar dat is dan een ’secured’ credit card. Hierbij leg je eerst geld in, zo’n $500 bijvoorbeeld, wat dan ook meteen je bestedingsruimte is. Afhankelijk van je bank en je aflossingsgedrag wordt je ’secured’ credit card na 6 of 12 maanden omgezet in een reguliere credit card. Het nadeel van de ’secured’ credit card is dat de rente bijzonder hoog is (soms wel 21%) – want je wordt door de bank als een risico gezien omdat je geen of geen goede ‘credit score’ hebt.

Ook kun je bij sommige banken wel een lening krijgen, maar ook hier geldt dat de rente bijzonder hoog is, en daardoor je maandelijks te betalen bedragen ook. Hierdoor wordt het dan voor velen weer onbetaalbaar.

Je inkomen kan mooi hoog zijn, en met je ‘job security’ kan het ook goed zitten, maar als je geen goede ‘credit history’ hebt, dan maakt dat weinig uit. Je betalingsverleden is haast belangrijker dan de je mogelijkheid om je schulden in de toekomst af te lossen. Deels wel begrijpelijk, natuurlijk, omdat je betalingsverleden wel iets over jou kan zeggen, maar het moet ook weer niet zodanig doorslaggevend zijn dat het je toekomst bepaalt. Als je in het verleden enorm veel pech hebt gehad, dan blijft je dat (financieel) nog lang achtervolgen.

Mijn eerstvolgende stap zal zijn om een ‘gas card’ aan te vragen. Dit is eigenlijk ook een credit card, maar een waar voor de bank een minder groot risico aan zit: de limiet is lager. En dat is voor mij prima, aangezien ik toch niet zo heel vaak tank, maar zo wel mijn ‘credit score’ kan opbouwen.

Je kunt – in tegenstelling tot wat je vaker hoort – in Amerika heel goed uit de voeten zonder credit card. Ik heb mijn Visa ‘debit card’/ATM card met pincode, welke je eigenlijk ook als credit card kunt gebruiken voor bijvoorbeeld online bestellingen, en daarmee kan ik alles betalen wat ik nodig heb.
Het voordeel ervan is dat je niet in de verleiding wordt gebracht om iets op afbetaling te kopen, en zo dus meer geld uit te geven dan je eigenlijk hebt.

Toch is het hebben van een credit card niet alleen min of meer noodzakelijk voor het opbouwen van ‘credit history’, het kan soms natuurlijk ook wel erg handig zijn voor onverwachte uitgaven als je wat bestedingsruimte achter de hand hebt.

En dit laatste is waar zoveel Amerikanen zich nu juist in de problemen laten brengen: er is nog bestedingsruimte, en dus kunnen we het nog wel erbij nemen bij de maandelijkse betalingen. Je “voelt” het uitgegeven bedrag immers nog niet meteen; je koopt het op afbetaling.

In dezelfde reclameblokken waarin hulp bij je schulden wordt aangeboden, wordt ook het ene na het andere product aangeboden wat op afbetaling te kopen valt.

“Koop nu, en betaal geen rente tot 2012!”
“Geen rente betalen gedurende de eerste 12 maanden!”

Er zitten daar echter meestal haken en ogen aan.

Bij de aankoop van onze nieuwe TV (een 32 inch Sony Bravia TV – geweldig!), welke we bij Walmart hebben gekocht, hebben we overwogen om een Walmart credit card aan te vragen omdat je de aankoop van meer dan $250 in 12 maanden kunt aflossen zonder rente te betalen. Misschien zou ik inmiddels wel voor zo’n kaart worden goedgekeurd.
Het klinkt interessant, maar dan lees je de kleine lettertjes: zodra je ook maar één keer te laat bent met aflossen, krijg je de volledige rente die je niet zou hoeven te betalen alsnog in één keer bovenop het uitstaande bedrag om af te lossen. Natuurlijk ga je er van uit dat je geen aflossingsproblemen krijgt, maar stel dat…

En zo gaat het vaak: mensen lezen de kleine lettertjes niet, kopen op afbetaling, komen in de problemen, komen dan voor verrassingen te staan, en komen daardoor nog eens verder in de problemen.

Het is ongelofelijk – als je er bij stil staat – hoezeer deze samenleving doordrenkt is van schulden, het aangaan en het voorkomen ervan, en het belang van je ‘credit score’. Waar je ook gaat of staat, overal vind je verwijzingen naar je financiële situatie en hoe je deze kunt verbeteren – of, als je niet goed uitkijkt, verslechteren. Aangezien je ‘credit score’ bij vanalles en nog wat wordt gebruikt – van het aangaan van een lening tot het bepalen van de hoogte van je borg bij het huren van een apartement tot (in extreme gevallen) bepalen of je wel of niet ergens wordt aangenomen – is het wel van belang om deze goed te houden of goed te krijgen.

Dan is het natuurlijk voor die mensen wel weer fijn om van die bedrijven te hebben die claimen je weer van je schuld af te kunnen helpen, en je ‘credit score’ kunnen verbeteren. Misschien is het voor hen dan toch maar goed dat ze van die irritante spotjes maken…

Nog beter is het om gewoon van het hele ‘credit score’ systeem af te stappen, maar of dat ooit zal gebeuren? Ik ben bang van niet…

Afgelopen zaterdag was mijn eerste keer 4th of July in Amerika.

Anna en ik zijn dit jaar al 10 jaar bij elkaar, maar het is er al die jaren nooit van gekomen om op 4 juli in de VS te zijn.

Dit jaar zou dus bijzonder zijn!

We hadden eigenlijk nog niet echt plannen gemaakt, toen we door de grootouders van Anna werden uitgenodigd om 4th of July op de Denver Country Club te komen vieren.

De DCC is een mooi prestigieuze club wat een aardig centje kost om er lid van te zijn. Ook staat de Country Club bekend om het spectaculaire vuurwerk dat zij met 4th of July hebben – dat wil zeggen, als de droogte (of het gebrek eraan) het toelaat. Aangezien het dit jaar behoorlijk veel heeft geregend, zou het afsteken van vuurwerk geen probleem opleveren.

Aan de ene kant hadden we niet zo heel veel zin in zo’n opgedirkte bedoening, aan de andere kant is het natuurlijk wel iets bijzonders!

Zo gingen we dan tegen half zeven hier de deur uit richting Country Club. Oorspronkelijk zou het een uur vroeger zijn geweest, maar van ongeveer half vijf tot half zeven heeft het ontzettend hard geregend.
Het was de hele dag al wat bewolkt, wat al niet veel goeds voorspelde voor het vuurwerk, maar zodra de regen eenmaal begon leek het erop alsof we misschien helemaal geen vuurwerk zouden krijgen.

Gelukkig dat het rond half zeven toch nog droog werd, waardoor er toch nog een sprankje hoop ontstond dat het vuurwerk wel door zou kunnen gaan.

Tegen kwart voor zeven kwamen we bij de DCC aan. Het was al behoorlijk druk, en nu al stond er een viertal agenten (waarvan twee op de motor) het verkeer te regelen en de boel in de gaten te houden.
Door een van de vele stewards werden we naar een parkeerplaats geleid; het was leuk om te kunnen zien welke auto’s van leden waren en welke van gasten – alles wat oud, niet bijzonder was en niet BMW, Mercedes, Jaguar of Range Rover heette, was van gasten.

De parkeerplaats was rondom voorzien van kleine Amerikaanse vlaggetjes, wat het geheel wel een feestelijke uitstraling gaf:

Vlaggetjes op de parkeerplaats

Op de grasvelden naast het hoofdgebouw waren diverse tenten gebouwd, waar de leden met hun familie aan lange tafels konden zitten. Behalve ons waren ook nog twee andere kleinkinderen van Anna’s opa uitgenodigd. Anna’s ouders hadden al een eerdere uitnodiging die ze hadden geaccepteerd om de 4th met vrienden in hun huis in de Rockies door te brengen, en Anna’s broer was met zijn vrouw naar Kentucky gegaan (waar zij vandaan komt) om het met haar familie te vieren.

Op de een of andere manier zijn een aantal van de foto’s die ik genomen heb niet of niet goed gelukt, en dus heb ik helaas ook niet al te geweldige foto’s. Jammer, want het zag er allemaal erg gezellig uit.

Een impressie vanuit de tent, kijkend naar het clubgebouw waar bovenaan de trap rechts de open bar stond; let ook op de rode, witte en blauwe tafelkleden vergezeld van witte stoeltjes.

Impressie vanuit de tent

Buiten de tent stonden de buffetten met allerlei salades (pastasalades, Caesar salad, tomato-mozarella), gemengd fruit, ‘baked beans’, ‘pulled pork’, ‘corn on the cob’, en ‘coleslaw’ :

De buffettenten

Iets verderop stonden de barbecues, volgeladen met hamburgers, cheeseburgers, zalmmoten, hotdogs in drie verschillende soorten, met daarnaast een “condiment center”: een tafel met een enorme hoeveelheid sauzen en relishes – helaas geen foto van het “condiment center”, wel van de barbecues:

De barbecues

Na het eten (en na enkele drankjes) was zo tegen half tien de tijd voor het vuurwerk aangebroken. Aan de rand van één van de holes van de golfbaan had men een grote hoeveelheid stoeltjes geplaatst, zodat men zittend het vuurwerk kon bewonderen:

De "tribune"

Velen hadden al stukken zeil met daarop dekens vooraan gelegd, zodat er ook liggend naar het vuurwerk kon worden gekeken. In het donker tijdens het lopen naar de “tribune” zijn we onze familieleden kwijtgeraakt, en hebben met z’n tweetjes achteraan zittend het vuurwerk bewonderd. En het moet worden gezegd: het wás ook spectaculair, ondanks een wat moeizame start: tijdens het spelen van het volkslied hield zowel het vuurwerk als de muziek ermee op, waardoor men met beiden opnieuw is moeten beginnen.

Tijdens dit onbedoelde intermezzo viel  ons pas echt op hoe nat en modderig het gras op sommige plaatsen was – en daardoor onze schoenen en broeken ook: mijn margarita stond half in de modder, half in het gras (het zwarte ronde dingetje in het glas is overigens het rietje):

"Modderita"

Toch heeft dat alles de pret niet mogen drukken: de drankjes waren lekker, net zoals het eten, en het vuurwerk was prachtig. Helaas zijn vrijwel alle foto’s van het vuurwerk mislukt (ik had geen statief bij me), maar het was 40 minuten lang geweldig.

Vuurwerk

Vuurwerk 2

Na afloop van de vuurwerkshow stroomde het terrein van de Country Club snel leeg. Deze exodus werd gefaciliteerd door een stuk of tien agenten die het verkeer regelden bij de in-/uitgang van de Country Club, ter gelegenheid waarvan het stoplicht op de kruising was uitgeschakeld.

Al met al een bijzondere belevenis, zo mijn eerste 4th of July te mogen doorbrengen in zo’n exclusieve omgeving.

Met nog wat meer familieleden erbij volgend jaar weer? Klinkt goed!

Daar zijn we weer met een heropening op 4th of July!

Na een drukke bijna drie weken van radiostilte “eindelijk” weer eens een update.

De avond voordat mijn ouders aankwamen in Denver hebben we ons basement apartment eindelijk afgemaakt door wat schilderijen, foto’s en prints op te hangen. Wat een verschil maakt dat toch, als er wat aan de muur hangt, zeker als het iets vertrouwds is; meteen voelt het als “thuis”.

Uiteindelijk is het zo geworden:

Aan het blokkenpatroon op de wand valt helaas weinig te doen, maar ach, “beggars can’t be choosers”, nietwaar? Zelf zijn we blij met het resultaat – eindelijk een “eigen” plekje, met onze eigen spullen. (Let overigens bij de laatste foto niet op al het hondenspeelgoed op de grond; we hebben Murphy al zó vaak gezegd dat hij moet opruimen, maar luisteren? Ho maar…)

Het was geweldig om mijn ouders weer eens te zien, en het was des te leuker om hen nu weer allerlei nieuws te kunnen laten zien: allereerst natuurlijk ons eigen apartementje (en het huis), onze nieuwe mobiele telefoons, en natuurlijk onze nieuwe auto. Het is gewoon fantastisch om hen te kunnen laten zien dat het goed met ons gaat.

Naast het laten zien van onze nieuwste aanwinsten moesten we natuurlijk ook onze nieuwe omgeving laten zien. Helaas heb ik een groot deel van de tijd dat ze hier waren moeten werken omdat we nu in onze drukste periode zitten, maar toch hebben we heel wat kunnen zien en doen.
Dit keer hadden mijn ouders wel gezegd dat ze niet per se elke dag ergens heen hoefden; ze hadden immers vakantie, en gewoon lekker rustig in de achtertuin zitten en wat met de “kleinhond” spelen vonden ze ook prima.

De eerste twee dagen dat ze hier waren heb ik vrij gehad, wat wel erg leuk was. Op een aantal dagen dat ik geen vrij had, heeft Anna vrij gehad, zodat ze een aantal dagen in ieder geval minimaal één van ons tweetjes bij zich hadden. Hieronder volgen een paar foto-impressies van hetgeen we hebben bezocht.

Zo zijn we naar Garden of the Gods geweest, een prachtig park vlakbij Colorado Springs, een uurtje rijden hiervandaan:

Ook zijn we naar de Manitou Springs Cliff Dwellings geweest, welke niet al te ver van Garden of the Gods liggen:

Uiteraard kon ook een bezoek aan Rocky Mountain National Park niet ontbreken. We zijn maar een klein stukje RMNP ingereden, om hen in ieder geval een eerste indruk te geven:

De laatste dag dat ze hier waren, afgelopen zondag, ben ik met ze naar Red Rocks Park and Amphitheatre geweest; Anna moest die dag helaas werken:

Voor de rest hebben we hen meegenomen naar enkele van onze favoriete restaurantjes, en hebben we in de buurt rondgereden om alle prachtige huizen te bekijken (en hen zo tevens een beetje wegwijs te maken in de omgeving).

Vaderdag hebben we met de hele familie bij elkaar gevierd, dat was ook erg gezellig. Het was de eerste keer dat we allebei onze vaders bij elkaar hadden voor vaderdag, dus dat was wel speciaal.

Op de dagen dat wij moesten werken hebben mijn ouders de tijd doorgebracht met luieren in de achtertuin en met Murphy spelen, winkelen, en ook hebben ze een bezoek gebracht aan de Denver Zoo. Voor mijn moeder is dat bezoek onvergetelijk geworden vanwege het afgaan van de sirenes in verband met een tornadowaarschuwing…

Het was jammer dat ik niet zo veel vrij heb kunnen krijgen, maar toch hebben we heel wat kunnen doen samen. Het was ook leuk om gewoon ’s avonds op onze eigen banken te kunnen zitten en wat eten en drinken, in plaats van de hele tijd erop uit gaan.

De twee weken zijn dit keer bijzonder snel voorbij gegaan, veel sneller, zo lijkt het, dan het eerste bezoek in februari. Ook was het afscheid veel emotioneler dan toen, terwijl we weten dat ze in november waarschijnlijk alweer komen. Waar dat aan ligt? Geen idee. Misschien wel juist omdat we niet de hele tijd op pad zijn geweest, maar meer intensief tijd samen heb doorgebracht. Misschien kwam het ook omdat ik moest werken op de ochtend van hun vertrek en ik daardoor niet mee naar het vliegveld kon.

Hoe dan ook, het waren twee geweldige – al zij het veel te korte – weken. Twee weken waarin we veel gedaan hebben, maar waarin het toch te weinig leek. Je wilt aan de ene kant gewoon tijd met hen doorbrengen, en aan de andere kant hen ook vanalles laten zien. Bij dat laatste is het soms lastig om te realiseren dat ze nog wel vaker hier zullen terugkomen, zodat je niet alles nu in dit ene bezoek dient te proppen.

Het leven gaat in de tussentijd gewoon weer verder, uiteraard.

Nadat mijn ouders weer waren aangekomen in Nederland hoorde ik dat mijn opa de dag dat zij hier zijn vertrokken met hartklachten in het ziekenhuis was opgenomen en een pacemaker had gekregen. Aangezien mijn opa al in de negentig is, is dat toch wel even schrikken als je dat hoort. Gelukkig is hij inmiddels alweer thuis en gaat het goed met hem.

Aan Murphy kon je duidelijk merken dat hij even van slag was: twee weken lang waren er mensen geweest die de hele tijd met hem bezig waren, en nu opeens niet meer. Gelukkig is ook Murphy inmiddels over het vertrek heen, en is hij weer even vrolijk als altijd. Ik ben alleen bang dat hij het 4th of July vuurwerk niet zo leuk zal vinden.

En wij twee? Wij werken gewoon door. Anna heeft de komende week een rooster van 40 uur gekregen, wat erg mooi is. Ook maakt ze mogelijk kans op promotie. De huidige HR-persoon bij de Toys-R-Us/Babies-R-Us waar zij werkt gaat vertrekken, en het lijkt erop dat zij misschien wel die functie over zou kunnen nemen; dat zou natuurlijk erg mooi zijn.
Bij mij op het werk is het momenteel erg druk, een van de drukste periodes van het jaar, maar ik doe het nog steeds met veel plezier. En drukte is ook goed voor de bonus, natuurlijk…

Zo, het is inmiddels al na een uur in de middag, en na een luie uitslaapochtend en het schrijven van dit (lange) stuk, ga ik eens een lekkere 4th of July brunch maken voor mezelf. Anna moest al om 7:00 uur werken, en ik heb geen idee wanneer zij precies thuis zal zijn (dat is altijd een verrassing).

Vanavond gaan we naar de Denver Country Club voor de 4th of July viering, en daar ben ik wel eens benieuwd naar. We zijn uitgenodigd door de opa van Anna en zijn vrouw, samen met Anna’s ouders, maar helaas hadden zij al andere plannen. Wij gaan in ieder geval wel: ik laat me verrassen met betrekking hoe het er daar aan toe gaat.
We zijn al vaker op de Country Club geweest, en zoals valt te verwachten ademt alles daar geld, maar ik ben gewoon eens benieuwd hoe flink ze voor zoiets als 4th of July gaan uitpakken.

Als ik eraan denk zal ik foto’s maken, en deze hier plaatsen.

Happy 4th!