Dennis' Weblog

Nee, we hebben onze Explorer niet weggedaan – in plaats daarvan hebben we ons wagenpark uitgebreid.

En waarmee dan wel? Nou, de volgende foto’s zullen voor zich spreken:

Jawel, we zijn nu de trotse eigenaars van een Volkswagen New Beetle Cabriolet uit april 2006 in de kleur Mellow Yellow met een grijze kap en grijs interieur.

De bovenstaande foto’s zijn vanmiddag gemaakt, toen het hier 19 graden was en zonnig, en dus heerlijk weer om met de kap open te rijden.

De onderstaande foto is zondagochtend gemaakt, toen het weer beduidend minder was: bewolkt, regenachtig (let op de plas naast de auto) en koud (het heeft later die avond zelfs gesneeuwd). De kleur lijkt ook meer beige dan het lichte geel dat het in werkelijkheid is, maar je ziet ‘m dan in ieder geval met het dak erop:

De auto heeft een 2.5 liter motor met vijf cilinders (een type motor dat in Nederland niet verkrijgbaar is in de Beetle Cabrio), 175 pk, alles elektrisch bedienbaar (de kap gaat in ongeveer 10 seconden open), VW Monssoon stereo met 8 speakers, cruise control, airco, donker getint glas, enz. enz. – met andere woorden alles erop en eraan.

Van Kim en Arthur (van het AllesAmerika-forum) – zelf enorme Beetle-liefhebbers (ze hebben er twee, plus zijn een klassieker aan het restaureren) hebben we al ons eerste accessoire gekregen: een pluche bloem voor in het bloemenvaasje:

We zijn ontzettend blij met deze nieuwe aanwinst, en we hadden nooit durven dromen dat we zo snel na aankomst in de VS al een tweede auto zouden kunnen aanschaffen, laat staan zo’n geweldig als deze! We gaan er zeer zeker ontzettend veel plezier aan beleven.

Ik zie het al voor me: deze zomer de Peak to Peak Highway rijden met de kap open… heerlijk, toch?

Gisteravond werd ik gebeld door Horst Hagner, Manager Operations (en een van de eigenaren) van Road Bear RV Rental. Hij had me per email al gezegd dat hij me graag wilde spreken, en had me eergisteren al geprobeerd te bereiken. Hij vertelde me gisteravond dat hij erg onder de indruk van me was: ik volgde mijn emails altijd op, was altijd vriendelijk en professioneel, en hij zou me heel graag aan boord halen. Helaas was hij in Denver nu niet op zoek naar een management positie, hoewel hij me daarvoor wel graag wilde hebben. Het enige wat hij beschikbaar had, en hij zei dat hij zich schaamde om het me aan te bieden omdat ik heel erg “overqualified” was voor de baan, was een baan in de Customer Service.

Omdat ik heel graag iets anders wil dan Walmart, en aangezien we binnen nu en twee weken in Denver zullen zitten (en ik liever niet een overplaatsing naar een andere Walmart wil) was ik uiteraard erg geïnteresseerd. Zeker toen hij me vertelde wat het salaris was, was ik verkocht: stukken meer dan Walmart! Het zou dus ideaal zijn: verhuizing naar Denver, én een baan in Denver – slechts een paar mijl van waar we gaan wonen.

Mr. Hagner zei dat ik het maar eens met mijn vrouw moest bespreken, en er eens een nachtje over moest slapen, en dan kon ik hem laten weten of ik geïnteresseerd was of niet. Het beste zou zijn om hem een email te sturen, aangezien hij vandaag naar de vestiging in Las Vegas zou gaan, en moeilijk bereikbaar zou zijn. Zodra hij mijn email zou ontvangen, zou hij me bellen.

Het bespreken met Anna duurde welgeteld 29 seconden (misschien zelfs maar 27), en er een nachtje over slapen was al helemaal niet nodig. Ik heb hem dus gisteravond laat nog een email gestuurd, met enkele vragen erin (wat houdt het werk nu precies in, welke benefits biedt Road Bear, en welke uren werk je), en de mededeling dat ik zijn telefoontje afwacht.

Vanavond zo tegen 19:00 uur had ik nog steeds niks van Mr. Hagner gehoord, dus ik dacht “stuur maar eens een email”. Ik kreeg daarop een out-of-office van hem, dat hij moeilijk bereikbaar was. En dat wist ik ook: hij zou de komende dagen in Las Vegas zijn. Maar hij had me gezegd dat ik hem kon emailen en dat hij me terug zou bellen.

Ik wilde echter liefst vanavond al iets weten, aangezien bij Walmart mijn overplaatsingsverzoek al in de papiermolen zat. Het laatste wat ik wilde was dat men bij me komt met de mededeling dat mijn overplaatsing is goedgekeurd, juist als ik kom zeggen “oh ja, het hoeft trouwens niet meer – I quit!”

Dus zo tegen een uur of kwart voor acht zei Anna: “‘waarom probeer je ‘m niet te bellen, en dan leg je uit dat je belt vanwege het overplaatsingsverzoek.”
En zo gezegd, zo gedaan, en ik heb hem daadwerkelijk ook te pakken gekregen. Ik heb vervolgens ongeveer drie kwartier met hem aan de lijn gehangen.

Het begon met mijn vragen over wat het werk nu precies inhoudt.
Je bent degene die de klanten ophaalt op het vliegveld of in het hotel of hen daar naar toe brengt, je loopt met de klanten door al het papierwerk, legt alles uit over de werking van de campers, maakt een schaderapport met hen op, geeft de sleutels uit, en neemt de camper (ook weer) in ontvangst als deze wordt ingeleverd, en gaat ook daarbij met de klanten kijken of er schade is. Uiteraard handel je ook klachten af als deze ontstaan.

Over het algemeen, zo vertelde hij, zijn de mensen allemaal heel aardig omdat ze nu eenmaal in een vakantiestemming zijn.

De instelling van Road Bear is positief, in de zin dat als er schade ontstaat men er vanuit gaat dat dit niet met opzet is gebeurd, en de instelling moet er een zijn van sympathie als het eenmaal gebeurd is. Je wilt uiteindelijk toch dat de mensen tevreden naar huis gaan, en de volgende keer weer bij Road Bear gaan huren.

Dat, in een notedop, is wat de functie inhoudt – en het klinkt best wel leuk en afwisselend. In ieder geval meer afwisselend dan bij Walmart!

Vervolgens vroeg ik hem naar benefits. Road Bear biedt geen ziektekostenverzekering aan, omdat ze daarvoor te klein zijn – dat is dus iets waar we zelf naar op zoek moeten en iets wat ik zeker ga doen, omdat ik af wil van de dure verzekering in Nederland.

Wel bieden ze twee weken betaalde vakantie per jaar, plus vijf betaalde ziektedagen. Ziektedagen die je niet opneemt kun je als vakantiedagen opnemen.

Je werkt zo’n 40 uur per week, soms iets meer (maar je krijgt dan ‘overtime’ betaald), verspreid over zes dagen: maandag t/m zaterdag. Doordeweeks 8:00 – 17:00 uur, op zaterdag van 8:00 – 13:00 uur (of iets later als dat nodig is).

’s Winters, als Road Bear Denver dicht is, houden ze je gewoon aan, en, zoals hij zei, aangezien de mensen er voor ons waren in de zomer, moeten wij er voor de mensen zijn in de winter. Ook al is er dan niets te doen, ze betalen je toch 30 uur per week uit. Weliswaar 10 uur minder, maar je hebt eigenlijk dan ook min of meer 3 maanden betaald vakantie. En je kunt altijd nog iets tijdelijks gaan doen in die periode, als je zou willen.

Na dit alles hebben we heel uitgebreid gesproken over de economische situatie en de camperverhuurbusiness. Hij gaf aan dat het momenteel heel slecht gaat met de camperfabrikanten. Winnebago, bijvoorbeeld, toch wel de grootste en bekendste camperfabrikant in Amerika, heeft in het eerste kwartaal een afname van de verkopen bekend gemaakt van maar liefst 81%.

Diverse andere grote namen zoals Coachman en enkele anderen hebben “Chapter 11″ aangevraagd (een vorm van faillissement waarbij er wordt gepoogd om middels een reorganisatie het bedrijf te redden), en men probeert deze bedrijven nu ook te redden.

Road Bear, zo gaf hij aan, is in geen enkel gevaar. Er is voldoende geld beschikbaar, en ze zouden zelfs misschien in de gelegenheid zijn om concullega’s over te nemen. Ze hebben een gezonde planning, plannen altijd zo’n twee jaar vooruit met 3 maandelijkse aanpassingen, en ze hoeven zich geen zorgen te maken.

Het enige waar ze nu mee moeten oppassen is om geen campers te kopen van een bedrijf dat er volgende maand misschien niet meer is: dat maakt garanties moeilijk, maar ook het naderhand voor een redelijke prijs doorverkopen is vrijwel onmogelijk, omdat niemand een camper wil van een fabrikant die niet meer bestaat.

Qua verhuren staat Road Bear er goed voor. Ik vroeg hem hoe groot Road Bear nu eigenlijk is, qua omzet. Vorig jaar hadden ze een omzet van $20 miljoen, dus ze zijn niet zo heel klein. Voor dit jaar was er een budget van $9 miljoen gepland voor de verhuur, tegenover $11 miljoen vorig jaar – waarbij hij aangaf dat vorig jaar een exceptioneel jaar was. Dit jaar hadden ze wat voorzichtiger gepland vanwege de economische recessie, zeker omdat deze nu ook Europa meer raakt, terwijl dit vorig seizoen nog niet echt het geval was.

Hierna was hij even still en zei ”that’s pretty much what the job is all about in a nutshell, and if you want it, it is yours for the taking…”

Uiteraard hoefde ik niet lang na te denken, en zei “In that case I gladly accept”, waarna hij antwoordde: “Well then, welcome on board!”

Ik heb dus een baan bij Road Bear!

Het is misschien allemaal niet 100% ideaal met het gebrek aan ziektekostenverzekering en een zesdaagse werkweek, maar dat interesseert me nu niet zo veel. Het betaalt veel meer dan Walmart, ik heb een voet tussen de deur, en het is werk wat ik zeker leuk zal vinden, en met het salaris en het wonen bij mijn schoonouders in het basement apartment kunnen we nog steeds leuke dingen doen en kopen én sparen.

En de timing had niet beter kunnen zijn! Hij vroeg wanneer ik zou kunnen beginnen, en in principe als ik morgen mijn “two weeks notice” geef bij Walmart (de twee weken opzegtermijn), dan zou ik over twee weken bij Road Bear kunnen beginnen. Idealer kan toch niet? En dan te bedenken dat het maar zo’n 5 mijl van het huis van mijn schoonouders ligt – ik hoef dus ook niet meer zo godsgruwelijk vroeg mijn nest uit – ook wat waard!

Waarschijnlijk zal ik dus nog één week op en neer rijden tussen Denver en Loveland, maar ach, dat is nog te overzien.

Aan het eind van het gesprek zei ik “Thank you very much, Mr. Hagner, I really appreciate it”, waarop hij zei “Dennis, let me tell you something else: call me Horst”… Hij verontschuldigde zich zelfs voor het feit dat hij me vanaf het begin bij mijn voornaam had genoemd zonder mij te vragen of ik dat wel goed vond. “I apologize for being so presumptuous”, maar het bedrijf was nu eenmaal heel erg formeel, dus hij deed dat eigenlijk zonder erbij na te denken – ik vind het al lang prima!

Maar hoe leuk is dit? Na bijna een jaar na mijn eerste email richting Road Bear, heb ik er een baan – en wel een op basis van mijn CV, de mailwisseling, en een telefonisch gesprek. Ik hoef niet eens met de manager in Denver te gaan praten; hij zou wel laten weten dat ik eraan kom. Geweldig toch?

Hoe dan ook: ik heb een leuke, beter betalende baan in Denver bij Road Bear!!!

Sinds we in de VS wonen hebben we hier meer pizza besteld dan in de voorafgaande 8 jaren in Nederland bij elkaar. Grotendeels komt dit doordat het bestellen niet alleen makkelijk online kan, maar dat het ook nog eens bijzonder leuk is.

Online bestellen is op zich niets nieuws. Jaren geleden, toen we nog Al Capone’s in Heerlen hadden, was het al mogelijk om online te bestellen.
Nu hebben we in Nederland ook Dominos Pizza, alleen weet ik niet of het online bestellen bij Dominos in Nederland ook mogelijk is.

Als dat al mogelijk is, dan weet ik niet of ze dezelfde technologie daar hebben om je bestelling van minuut tot minuut te volgen zoals het hier gaat.

Als je het mij vraagt, is het bestellen van de pizza haast leuker dan dat het eten van de pizza lekker is!

Je geeft als allereerste je lokatie in, wat bepaalt welke coupons er bij “jouw” Dominos geldig zijn.

Vervolgens selecteer je de pizza die je wilt, welke bodem je wilt (”die bodem” is immers belangrijk!), en dan als laatste geef je de couponcode in (als je die hebt) of je selecteert de coupon uit de lijst.

Vervolgens geef je je adres in en de betaalmethode (cash of credit card), en bevestig je je order. Je ziet dan al hoe veel je kwijt zult zijn.

En dan komt het leuke: een order tracker!

Je ziet alle stadia van je order, beginnend met “order placed”, gevolgd door “prep”, “bake”, “box” en “delivery”.

In elk stadium zie je hoe laat het stadium is begonnen, en zelfs wie er met je pizza bezig is.

Als je op de thumbnail hieronder klikt, dan zie je hoe je de status van je bestelling op je scherm te zien krijgt. Ten tijde van het nemen van deze screenshot was onze pizza al gemaakt – door Carl – en zie je dat Carl onze pizza om 7:50 pm in de oven heeft geplaatst.

Klik hier voor een grotere weergave van “bake”

De volgende stap is “box”, en je kunt (weer door op de thumbnail te klikken) zien dat onze pizza om 7:56 pm in een doos in de HeatWave bag is geplaatst, en klaar is om te worden afgeleverd.

Klik hier voor een grotere weergave van “box”

De laatste stap in het hele proces is natuurlijk “delivery”. In de screenshot kun je zien hoe laat de “delivery expert”, in dit geval Lindsey, bij Dominos is vertrokken om 8:06 pm, en dus binnen enkele minuten bij je aan de deur zal staan met je bestelling.

Klik hier voor een grotere weergave van “delivery”

Het hele proces wordt in “real time” weergegeven op je scherm, en elke nieuw stadium in het pizzaproces wordt weergegeven met het knipperen van de nieuwe fase.

Misschien dat jullie dit nu lezen en denken “Is dat alles?”, en misschien is het helemaal niet zo bijzonder als ik denk, maar dat maakt niet uit: ik vond – en vind – het geweldig, en het maakt het bestellen van pizza nog veel leuker dan het al was!

Het is alweer een tijdje geleden sinds mijn laatste entry. De reden daarvoor is dat er de afgelopen twee weken vanalles gebeurd is, waardoor we voortdurend met andere dingen bezig zijn geweest dan mijn blog. Nu dan een extra lange aflevering om iedereen bij te praten.

Het begon allemaal op donderdag 2 april: ik kwam thuis van het werk, opende de deur, en mijn schoonvader was degene die met de deur in huis viel: mijn schoonmoeder was gevraagd om ontslag te nemen als CEO van het ziekenhuis waar ze werkte.

Er was al wat langer een vies gemeen intern politiek spelletje gaande, en die dag was de bom gebarsten.

Een tijdje terug was er een nachtverpleegster geweest die zich niet zo netjes had gedragen rondom een comapatient. De patient was na een motorongeluk in coma geraakt, maar geen “rustig” coma, maar een coma waarbij hij heel wild met alle ledematen bewoog. De nachtverpleegster kon daar blijkbaar niet goed mee omgaan, raakte zeer gefrustreerd met de patient, gebruikte voortdurend het f-woord (en ik bedoel niet ‘fiets’), en heeft hem uiteindelijk vastgebonden en foto’s ervan genomen.
Het zal niemand verbazen dat deze verpleegster de volgende dag de laan uit is gestuurd. Tevens is er tegen haar aangifte gedaan van “patient abuse”. Alles is netjes uitgelegd aan de familie van de patient, die vond dat het ziekenhuis heel netjes en adequaat had gehandeld.

In de tussentijd is de Director of Nursing achter de rug van mijn schoonmoeder om met het Home Office gaan mailen (het ziekenhuis is onderdeel van een corporatie van 14 ziekenhuizen), en heeft tegen het Home Office lopen verkondigen dat zij geen schuld had aan het hele voorval met de patient. Dat is op zich al vreemd, aangezien zij nu juist de Director of Nursing is.
Nu is deze Director of Nursing een ontzettend ambitieuze jonge meid, die denkt alles wel te weten. Op de vraag van mijn schoonmoeder wat zij wil bereiken in haar carrière, antwoordde ze heel droogjes: “I want your job”.

Samen met een collega die mijn schoonmoeder niet kon uitstaan, heeft ze haar zwart gemaakt en alles op mijn schoonmoeder geschoven, terwijl het juist haar eigen verantwoordelijkheid was. Zo heeft ze bijvoorbeeld vergaderingen over de kwestie met de comapatient ingelast zonder mijn schoonmoeder uit te nodigen, en vervolgens naar het Home Office geschreven dat de CEO het blijkbaar niet belangrijk genoeg en niet nodig vond om bij de vergaderingen aanwezig te zijn.

En dan te bedenken dat mijn schoonmoeder juist heeft gevochten om deze meid deze functie te kunnen geven, omdat ze zo veelbelovend was – en dan later het mes in de rug krijgen.

Nu achteraf, in gesprekken met recruiters, heeft mijn schoonmoeder te horen gekregen dat deze ziekenhuiscorporatie er bekend om staat om CEO’s die een nieuw ziekenhuis openen slechts een jaar of twee dat ziekenhuis runnen. Na die periode worden ze om niets eruit geknikkerd, zodat vers bloed het over kan nemen.
Zo is mijn schoonmoeder de zevende(!) CEO van de veertien ziekenhuizen in de corporatie die gedurende de afgelopen twee jaar is gevraagd om op te stappen.

Het is in ieder geval een heel lullige manier van handelen, zeker als je je bedenkt dat de cijfers van het ziekenhuis sinds de opening twee jaar geleden nog nooit zo goed zijn geweest: ze hebben Medicare certificatie gekregen, alle bedden zijn vol en er is zelfs een wachtlijst, dit ziekenhuis heeft van alle veertien vorig jaar als enige winst gemaakt, de scores van de patiententevredenheidsonderzoeken zijn de hoogste van de hele corporatie, ze krijgen de meeste “referrals” van artsen van alle ziekenhuizen in de corporatie – maar toch moet ze vertrekken…
De officiële reden? “Patient care” was in gevaar gebracht met de kwestie met de comapatient. Vreemd, aangezien de familie dat niet vond. Integendeel: na een kort verblijf voor een hersenoperatie in een gespecialiseerd ziekenhuis is de familie met de comapatient weer terug gekomen naar het ziekenhuis omdat ze de kwaliteit van de zorg juist zo goed vonden.

Nou ja, het is helaas niet anders, en het gebeurt blijkbaar aan de lopende band in dit soort ziekenhuiscorporaties. Ze is in ieder geval hoe dan ook haar baan kwijt, hoewel een bevriende advocaat momenteel gaat kijken of het mogelijk is hen aan te klagen wegens “wrongful termination”. Ik ben eens benieuwd!

Nu de noodzaak is verdwenen om hier in Fort Collins te blijven wonen, en de meeste recruiters kansen in Denver aanbieden, hebben mijn schoonouders besloten om naar Denver te gaan verhuizen.

Het toeval wil nu dat ze huurders hebben gevonden voor hun huis in San Antonio (wat nog steeds te koop staat), wat betekent dat al hun spullen het huis uit moeten. Op zich is dat niet eens zo vervelend, aangezien mijn schoonmoeder destijds bij het ziekenhuis is aangenomen met een verhuisvergoeding. Deze vergoeding had ze tot nu toe nog niet gebruikt, omdat ze hier in een “furnished apartment” hebben gewoond, in afwachting van de verkoop van het huis.

Nu met de beëindiging van haar contract over drie maanden, heeft ze alsnog de verhuisvergoeding gekregen, en kunnen ze dus eenvoudig alles vanuit San Antonio naar hier laten brengen. Alleen komt dan de vraag: waar laat je de spullen?

Wederom komt toeval hier om de hoek kijken: de stiefdochter van Anna’s opa is pas naar Florida verhuisd, en het huis wat zij huurde was nog steeds beschikbaar – en het is een prachtig huis: rond de 3000 square feet, drie slaapkamers en twee badkamers op de begane grond, en een “finished basement” met een vierde slaapkamer en een derde badkamer.

De enige voorwaarde voor de huur was dat ze per 1 mei al zouden intrekken – erg snel dus.

Eigenlijk iets te snel voor ons, want het stelt ons voor een moeilijke keuze: verhuizen we mee naar Denver en trekken bij mijn schoonouders in de basement in, of zoeken we een eigen plekje hier in Fort Collins?

Om met dat laatste te beginnen: met mijn huidige salaris, gecombineerd met het salaris van Anna (met haar ongeveer 20 uur per week) kunnen we op dit moment geen eigen woonruimte veroorloven – dat wil zeggen, geen woonruimte die groot genoeg is voor al onze spullen (we zullen anders alsnog opslagruimte moeten huren) én op een lokatie die we aantrekkelijk vinden (we zijn bij de apartementen langsgereden die we ons wel kunnen veroorloven, en we waren blij dat we de auto op slot hadden… we zijn niet eens gestopt om te gaan kijken).

Dus, met onze huidige salarissen is het gewoon niet mogelijk. Zeker niet nu Anna’s uren voor deze week zijn teruggebracht naar 12 omdat de zaken niet zo goed gaan als verwacht.
Zouden we allebei een vast aantal uren werken, dan was het nog wat anders, maar met de onzekerheid over hoeveel uren Anna de volgende week zal werken, is het niet verantwoord om te gaan huren.
Het zou betekenen dat we uit onze financiele “comfort zone” zouden moeten stappen, en dat doen we liever niet. Stel er komt wat aan onze auto, dan hebben we een probleem.

Dus zou de keuze moeten zijn om met Anna’s ouders mee naar Denver te verhuizen. En dat is een extra zure keuze om te maken, omdat Anna mogelijk voor promotie in aanmerking komt; helaas wordt dat pas over een anderhalve maand bekend gemaakt, en zoveel tijd hebben we niet. Daarbij zijn onze banen het niet waard om elke dag op en neer te rijden van Denver naar Fort Collins (zo’n 100 kilometer enkele reis)  – uiteindelijk leggen we er dan nog geld op toe elke week.

Erg jammer, want Anna vindt haar werk geweldig. Ik vind het ook wel jammer, maar voor mij was Walmart nooit een lange termijn baan.

We gaan nu allebei proberen om een overplaatsing naar een winkel in Denver te krijgen, zodat we in het begin in ieder geval iets van een inkomen zullen hebben. Immers, onze rekeningen voor de autolening, de autoverzekering en de mobiele telefoon blijven gewoon komen.

En over mobiele telefoons gesproken: we hebben net nieuwe gekocht. We hadden interesse in een BlackBerry, maar vonden de extra $30 per maand per BlackBerry wat veel van het goede. We hadden ook interessen in een iPhone, maar daar vonden we de $129 per maand per iPhone wat veel van het goede. We hadden ook interesse in de LG Vu, maar daar vonden we het touch screen toetsenbordje niet echt fijn. Dus besloten we elke keer als we bij AT&T naar binnen liepen om nog maar even te wachten.
Totdat AT&T met een nieuw toestel uitkwam: de Samsung Impression. En toen konden we geen nee meer zeggen!

Touch screen, 3G, een slider met volledig QWERTY toetsenbord, 3 megapixel camera, onbeperkt mobiel internet en email, en heel veel gadgets die de iPhone ook heeft (zoals het bladeren door menu’s en foto’s). Kortom, geweldige toestellen – en eindelijk hebben we overal dekking hier! Dat was eigenlijk de voornaamste reden voor nieuwe toestellen: onze Nederlandse toestellen hadden niet overal dekking. We hebben het eerst uitgeprobeerd met een leentoestel van AT&T, en het bleek te kloppen: Amerikaanse toestellen krijgen qua dekking voorrang op de Europese toestellen, waardoor Europese toestellen minder goede dekking hebben. Maar die tijd is nu voorbij!

Enniewee, terug naar de veranderingen.

Zoals gezegd zijn onze banen het niet waard om heen en weer te rijden elke dag. In plaats daarvan gaan we voor een overplaatsing. Echter, het kan natuurlijk heel goed dat een overplaatsing niet mogelijk is, omdat de Walmarts en de Toys-/Babies-R-Us niet op zoek zijn naar nieuw personeel. In dat geval zal Anna waarschijnlijk niet meer hier blijven werken, maar ik in het begin nog wel, om de rekeningen te kunnen betalen. Dat zal ontzettend vervelend zijn, en we houden er geen cent aan over aan het einde van de maand, maar de rekeningen kunnen zo wel worden betaald. Als het moet…

We zijn in ieder geval flink op zoek naar nieuw, ander en beter betalend werk. En in Denver zijn er veel meer kansen dan hier in (de omgeving van) Fort Collins – ook wel positief natuurlijk.

Misschien kun je je nog herinneren dat ik ooit bij Road Bear RV (een camperverhuurder) heb gesolliciteerd, maar dat dit uiteindelijk niets is geworden omdat men net een nieuwe manager had aangenomen (je kunt het hier lezen).
Nadat ik enkele weken geleden nog eens een mailtje had gestuurd met de boodschap “remember me?”, waar een “jammer maar helaas”-antwoord op volgde, kreeg ik een week geleden een mailtje van Horst Hagner, de Manager Operations van Road Bear:

“Dear Dennis,

You contacted me not to long ago with a follow-up in regards to a position. We are curious if you are still interested in a position at our Denver location or if you found something better in the meantime?

I can’t make any promises at this time but would like to see if there would be still any interest from your side?

Best regards and talk to you soon,

Horst”

Op z’n zachtst gezegd toch verrassend, nietwaar? Ik wacht nog even een dag of twee af, en dan gaat er weer een email richting Horst om eens te informeren. In juli 2008 heb ik Road Bear voor het eerst benaderd, en het zou toch geweldig zijn als er nu, bijna een jaar later, alsnog iets uit zou komen?

Daarnaast sprak ik afgelopen maandag met Kyle, mijn vertegenwoordiger van Hershey’s. Hershey’s, voor degenen die het niet weten, is de grootste naam in chocolade hier in Amerika, en tevens producent van de erg populaire Twizzlers, en eigenaar van het immens populaire Reese’s (chocolade met pindakaas).

Ik vertelde Kyle over onze aanstaande verhuizing naar Denver, en dat ik daar op zoek zou gaan naar iets nieuws. Kyle gaf aan dat Hershey’s op dit moment op zoek is naar een Sales Representative (oftewel dat wat Kyle hier doet) voor de west Denver regio. Als ik interesse had, dan moest ik vooral reageren. Volgens Kyle had ik een goede achtergrond en zou ik deze functie heel goed uit kunnen oefenen, en mijn ervaring bij Walmart zou ook zeker in mijn voordeel werken.
Als ik solliciteerde, dan moest ik hem vooral als referentie opgeven. Hershey’s vertrouwt heel erg op referenties van personeelsleden, aldus Kyle, en hij zou bij de regio sales manager een goed woordje voor me doen.

Het is een leuke functie, die redelijk goed betaalt, met veel goede benefits (o.a. een mooie auto – Kyle rijdt een Subaru Outback – betaalde vakantiedagen, een goed verzekeringspakket, bonussen, enz. enz.).

Ook deze baan zou ik helemaal niet erg vinden. En als uit zo’n onverwachte hoek iets komt aanwaaien zoals dit, dan is dat alleen maar leuk.

Als laatste blijkt dat een vriendin van de moeder van de vrouw van een neef van Anna (volg je het nog?) jarenlang voor allerlei telecombedrijven heeft gewerkt (o.a. Verizon, AT&T, Cricket, T-Mobile) en de vrouw van de neef van Anna zou haar moeders vriendin mijn CV geven en vragen of zij wellicht eens her en der wilde informeren voor me. Dus wie weet wat daar nog uit voort kan komen…

Het erop dat de verhuizing naar Denver op de langere termijn voordeliger voor ons uit zal kunnen pakken dan in Fort Collins blijven. Sowieso, stel dat we nu ervoor kiezen om op ons eigen te gaan wonen, een huurcontract voor 12 maanden tekenen, en over een paar weken zou ik misschien bij Road Bear kunnen beginnen, dan zitten we aan de huur hier vast, en kan ik een jaar lang op en neer gaan rijden.

Nog een voordeel van de verhuizing naar Denver: we hoeven geen huur te betalen voor ons kleine “basement apartment”, én we kunnen eindelijk – na 6 maanden – onze spullen uit de opslag laten komen, de eerste keer dat we ze zullen zien sinds 24 oktober vorig jaar.

Al met al lijkt het erop dat we er goed aan doen om naar Denver te gaan, hoewel het in het begin misschien moeilijk zal zijn om de rekeningen te kunnen betalen als we geen overplaatsing kunnen krijgen. Op de langere termijn is het echter de goede beslissing, denken we.

Tot slot van dit lange relaas enkele foto’s van ons nieuwe huis in Denver, inclusief “onze” kelder.

Het huis in Park Hill

De voordeur

De woonkamer met open haard

De andere helft van de woonkamer

De eetkamer en woonkamer gezien vanuit de keuken

De keuken

De woon-/eetkamer in de “finished basement”

De “wetbar” met granieten blad: ons keukentje (we kopen nog een magnetron en een koelkastje)

De slaapkamer met de badkamer

De achtertuin, waar Murphy héél blij mee zal zijn

Zoals je ziet is het echt geen verkeerd huis. Het geblokte patroon op de muren in de kelder is een beetje vreemd, en het is enigszins aan de kleine kant (we zullen toch nog opslagruimte moeten huren), maar om mee te beginnen – met onze eigen meubels – mogen we echt niet klagen!

We zullen zien hoe het allemaal gaat uitpakken – we blijven positief denken!

Afgelopen woensdag was het 1 april. Op zo’n dag kun je eigenlijk vanalles verwachten, natuurlijk. Maar wat er die ochtend gebeurde was toch wel nieuw voor me.

Rond 7:40 werden alle Support Managers over de walkietalkies gevraagd om zo snel mogelijk naar de service desk te komen. Op dat moment had ik al in de gaten dat er iets ongebruikelijks aan de hand was. Nog geen twee minuten later werd er in de hele winkel omgeroepen dat vanwege een “electrical problem” de winkel helaas diende te sluiten, en dat alle klanten en al het personeel het pand diende te verlaten.
Het leek me vreemd dat de winkel geëvacueerd werd vanwege een elektrisch probleem – en wat voor een probleem zou dat dan wel niet kunnen zijn?

Als snel kwam de aap uit de mouw: over de walkie werd medegedeeld dat het een Code Blue was – een bommelding.
Dit werd gevolgd door de melding over de walkie dat iedereen ervoor moest zorgen dat alle klanten en collega’s het pand snel en rustig zouden verlaten.

Heel rustig begon iedereen het pand te verlaten; de politie was op dat moment al aanwezig. Bij velen – inclusief bij mezelf – heerste de overtuiging dat het een flauwe 1 april was, en dat we snel wel weer terug naar binnen zouden kunnen.
Althans, dat hoopten we met z’n allen, aangezien het buiten zo’n -4 graden Celsius was met een stevige wind; gekleed in een poloshirt met korte mouwen wordt het dan al snel een beetje killetjes…

Vanwege de wind en de kou zochten de meeste mensen de beschutting van hun auto’s. Nog steeds was iedereen ervan overtuigd dat het maar voor even zou zijn.

Geleidelijk echter kwamen er meer en meer politieauto’s. Alle toegangswegen naar de winkel werden afgezet met politieauto’s.
Al het personeel werd verzocht om zich verder van de winkel te begeven, en de politie begon een gebied rond het gebouw af te zetten met het bekende gele “Police line – do not cross”-lint.
Via de walkietalkies werden de personeelsleden verzocht om hun auto’s verder van het gebouw weg te parkeren, indien mensen hun autosleutels bij zich hadden (in plaats van in hun jas of in hun kluisje in de winkel).

Op dat moment dachten de meeste mensen nog steeds dat het waarschijnlijk wel om een uit de hand gelopen grap zou gaan. Toen het busje met daarop in grote letters “Larimer County Bomb Squad” aan kwam rijden (even later gevolgd door een tweede), was de algemene opvatting “Wow, ze zijn wel serieus!”

Het meest vervelende op dat moment was nog wel dat je niet naar het toilet kon gaan. Ik had die ochtend heel wat water gedronken, en dat water wilde er langzamerhand eigenlijk wel uit, eigenlijk al van vóórdat we het pand moesten verlaten. In het begin zat je er nog in de overtuiging dat je waarschijnlijk snel wel weer naar binnen zou kunnen – en dus naar het toilet – en nam je het maar voor lief dat je enigszins oncomfortabel in de auto zat. Na een goed anderhalf uur in de kou werd de volle blaas toch een beetje te veel van het goede.
Vlakbij de winkel wordt momenteel de laatste hand gelegd aan een nieuw winkelpand, en er stonden twee PortaPotties die ineens wel erg aantrekkelijk begonnen te lijken. Het duurde niet lang voordat ik richting de bouwplaats liep, en vroeg of ik van het toilet gebruik mocht maken – en dat mocht. Na mij volgden meerdere collega’s met hoge nood…

Eenmaal terug in de auto was de lol er inmiddels wel vanaf. Er waren nu in totaal zo’n 12 politieauto’s gearriveerd, één ambulance, en drie brandweerauto’s. Onze verwondering bleef maar stijgen: waarom zou men met zo veel wagens uitrukken voor een 1 aprilgrap?

Niet veel later stapten meerdere mensen uit hun auto’s, en de collega in wiens auto ik zat en ik volgden. Al snel werd duidelijk waarom: een lid van de Larimer County Bomb Squad had zich in het speciale pak gehesen, en liep richting de ingang aan de supermarktzijde van de winkel.
Op dat moment zagen we ook pas dat al eerder een robot richting de ingang was gestuurd om een en ander te onderzoeken.

Een lid van de Larimer County Bomb Squad loopt langs de robot richting het verdachte pakketje.
Bron foto: Loveland Reporter-Herald

Blijkbaar had men toch echt iets gevonden, anders zou men toch niet de robot en de bom-expert erop af sturen.

Ondanks dat het nog steeds bitterkoud was, kwamen meer en meer mensen uit hun auto’s om te komen kijken. Gelukkig kon ik van een collega een jas lenen die deze in zijn auto had liggen, want anders had ik niet lang buiten kunnen staan – zó waterkoud was het met de wind.

Jammer genoeg stonden we te ver van het gebouw om goed te kunnen zien wat er allemaal gebeurde. Gelukkig had een collega een verrekijker in de auto liggen, en kregen we van degene met de verrekijker precies te horen wat de bom-expert allemaal aan het doen was.

Zo hoorden we dat het verdachte pakketje een of ander metaalkleurig blik leek te zijn, waar “BOOM!” op was geschreven – dat verklaarde wel enigszins waarom men voorzichtig was.
De bom-expert verwijderde eerst de deksel, en leek toen iets over te gieten van of in dat blik. Vlak daarna liep hij weer terug richting het Bomb Squad busje.
Een tijdje later liep hij weer richting het blik, en dit keer leek hij een soort test-strip erin te stoppen, om vervolgens hiermee weer richting het busje te lopen.
Weer wat later naderde hij het blik met een rechthoekig wit scherm, en een of ander zwart, kubusvormig apparaat. Het scherm werd achter het blik gezet, het vierkante zwarte ding ervoor, waarna de bom-expert een meter of twintig van de winkeldeuren vandaan liep. Na een paar seconden kreeg hij een duim in de lucht van iemand bij het busje, liep terug naar het verdachte pakketje, en haalde het scherm en het zwarte ding weer weg. Waarschijnlijk is er op dat moment een röntgenfoto genomen van het blik.

Na deze minuten van activiteit gebeurde er een hele tijd niets rondom het verdachte pakketje. Een politieagent was inmiddels de hele parkeerplaats overgelopen, en had van iedereen die zich op de parkeerplaats bevond foto’s gemaakt; vrijwel zeker was dit om naderhand vast te kunnen stellen dat iedereen ter plekke ook daadwerkelijk bij Walmart werke, om zo uit te sluiten dat degene die het verdachte pakketje geplaatst had niet rond was blijven hangen om de gevolgen van zijn daad te kunnen bekijken (zoals veel brandstichters bijvoorbeeld doen).

Niet lang daarna ging er iets van een golf van teleurstelling door onze groep heen toen we de bom-expert zonder beschermende helm richting het blik zagen lopen, en het met handschoenen aan oppakte, en ermee terug richting het busje liep.
Het was nu wel duidelijk dat het niets ernstigs of gevaarlijks zou zijn, en dat we waarschijnlijk wel snel weer naar binnen zouden kunnen.

Rond 11:45 uur was het ook zover: de winkel ging weer open.
De inhoud van het blik bleek later een of andere vloeistof op petroleumbasis te zijn (verfverdunner); onschuldig dus, en he bleek was zeker geen bom.

Een van de Assistant Managers, Randy, moest wel eerst nog even met de Bomb Squad naar het plaatselijke recycling center, om het blik weg te gaan brengen. Dit vond ik persoonlijk nogal vreemd; zou het niet logischer zijn als de politie dit zou doen, of het blik mee zou nemen voor verder onderzoek?

Op 2 april stond er in de Reporter-Herald, de krant van Loveland het volgende bericht:

Loveland police officers and the county bomb squad investigated a “suspicious container” Wednesday morning that turned out not to be dangerous.Loveland police were called to Wal-Mart at 265 W. 65th St. in north Loveland at 7:45 a.m., a release from the department said.

Wendy St. John, manager of the McDonald’s inside Wal-Mart, said she discovered a quart-size paint can with the word “BOOM” written on it when talking with a Wal-Mart greeter at the store’s entrance.
“It’s probably a practical joke; it’s April Fools’. If it was a real bomb, they would have hidden it,” St. John said. “But with today’s society the way it is, you have to be careful.”

Police evacuated the store and surrounding area and called the Larimer County Bomb Squad to investigate.

After bomb squad members looked at the container, they determined it was not dangerous.

Loveland Officer Joe Berdin couldn’t say whether it was an April Fools’ joke or not.
“It’s still under investigation, so we’re not quite sure yet,” Berdin said. Berdin said no one called either the store or police with a bomb threat before the can was found.

Bomb squad members used a robot to investigate the package at first before handling it. An unknown type of “petroleum-based liquid” was inside, the press release said.

The container was removed for further testing, and the store reopened about 10:45 a.m.

Apart om te lezen dat het blik was meegenomen voor verdere tests, terwijl Randy het juist naar het recycling center heeft moeten brengen…

Woensdagmiddag gingen er allerlei geruchten rond, en na wat rondvragen ontdekte ik dat de geruchten waar bleken te zijn.
Wat bleek? Randy was degene die het blik bij de deur had gezet!

Nadat hij zijn auto had geparkeerd, en hij over de parkeerplaats richting het gebouw liep, vond hij het blik ergens bij een lantaarnpaal. Denkend dat het afval was, en nog niet helemaal wakker blijkbaar, had hij niet gezien dat er “BOOM!” op stond, en plaatste het blik naast de afvalbak bij de ingang, zodat de onderhoudsploeg het blik zou kunnen weggooien. Hij wilde het niet in de afvalbak gooien, voor het geval het zou gaan lekken.
Toen de manager van McDonald’s het blik zag staan, werd een Assistant Manager ingeschakeld – toevallig niet Randy – die meteen de vaste procedure in gang zette: 911 bellen met de melding van een verdacht pakketje.

Het een leidde tot het ander, en voordat we het wisten werd de winkel geruimd, en drie uur lang gesloten.

Wat onduidelijk bleef, was wat het blik daar op het parkeerterrein deed. Nieuwsgierig als ik ben, besloot ik gisteren iemand van het Safety Team te vragen of er al meer bekend was. Na al mijn charmes in de strijd te hebben gegooid, hoorde ik van haar dat inmiddels bekend is wie het blik daar neer heeft gezet. De beveiliginscamera’s hadden alles vastgelegd.

De leeftijd van de man doet vermoeden dat het niet om een 1 april grap gaat – er is immers nooit een bommelding binnen ontvangen, noch bij Walmart, noch bij de politie – maar dat het iemand was die het blik chemicaliën kwijt wilde, maar geen idee hoe of waar, of er niet voor wilde betalen.

Nadat hij het blik geplaatst had, is de man op zijn gemak gaan winkelen – niet direct iets wat iemand zou doen als hij net een bom heeft geplaatst.

Door de tijden, de videobeelden en de betalingsgegevens naast elkaar te leggen, is de identiteit van de man inmiddels achterhaald, en zal deze “dader” zeer binnenkort bezoek krijgen van de politie. Helaas voor de man is de kans groot dat de kosten van deze “1 aprilgrap” op hem verhaald zullen worden – en dat zal geen klein bedrag zijn: de kosten van de politie-inzet (12 auto’s), de Bomb Squad, de brandweerauto’s (3 auto’s), de ambulance, de salarissen van alle Walmart werknemers die niets hebben kunnen doen, plus het verlies van de winkel veroorzaakt door het drie uur lang gesloten zijn.

Of de man alles ook daadwerkelijk zal moeten – en kunnen – terugbetalen, valt natuurlijk nog te bezien, maar hij zal denkelijk wel spijt krijgen van het plaatsen van dat blik.

En de reden waarom Randy het blik weg moest brengen? Zijn vingerafdrukken stonden op het blik. Om alle verwarring te voorkomen, en omdat de inhoud van het blik toch onschadelijk was, was het beter als hij het meteen ter recycling zou aanbieden.

Althans, zo luidt de officiele verklaring. Als je het mij vraagt dan blijf ik het vreemd vinden. Immers, door Randy’s vingerafdrukken te nemen, zouden zijn afdrukken kunnen worden uitgesloten van het onderzoek als zijnde van de dader. Op de videobeelden zou immers te zien zijn dat Randy niet degene was die het blik op de parkeerplaats heeft geplaatst, waarmee zijn verklaring bevestigd zou zijn, en de man die het blik wél geplaats heeft zou daarmee als enige “verdachte” overblijven. En is het recyclen van het blik niet het laten verdwijnen van bewijsmateriaal?

Wel, hoe dan ook, Randy heeft het zwaar te verduren gekregen, en is het (dankbare) onderwerp van heel wat spot geweest. “Hey Randy, wat voor een blik ga je vandaag bij de deur zetten?”, en “Hey Randy, had je dit niet kunnen doen als het buiten 25 graden was geweest in plaats van -4?”, en “Hey Randy, had je dat blik niet bij de andere Walmart in Loveland neer kunnen zetten?”. Kortom, Randy heeft het laatste er nog niet over gehoord.

Na een aanvankelijk saai begin, werd het toch nog een spannende show, met de robot en de bom-expert, en vergaten we al snel dat we tot op het bot verkleumd waren. Al met al valt het geheel als volgt samen te vatten:

Veertig verkleumde Walmart werknemers, twaalf politieauto’s, drie brandweerauto’s, twee Bomb Squad busjes, één blik verfverdunner… en nul bommen; geen 1 aprilgrap, geen explosief – maar wel kostbaar – einde…