Dennis' Weblog

Vanochtend ontdekte ik dat, in tegenstelling tot wat werd verwacht, we weinig tot geen extra sneeuw meer hadden gekregen gedurende de nacht. Al met al viel de totale sneeuwval me wat tegen (gelet op de voorspellingen), hoewel het toch nog zo’n 15 tot 20 centimeter is geworden.

De sneeuw die er lag, was inmiddels al flink aan het smelten. Hadden we gisteren nog voortdurend sneeuw, vandaag was er geen wolk te zien, en was de zon hard bezig de sneeuw te laten verdwijnen. Lag er voordat we naar bed gingen een flink pak sneeuw, rond 11:00 uur was er nog maar minder dan de helft over.

In de zon voelde het onzettend lekker, maar in de schaduw was het toch nog wel behoorlijk koud: zo’n -6 tot -8.

Nadat ik met Murphy ben gaan wandelen in het park achter ons huis, ben ik weer terug gegaan en heb wat foto’s genomen.

Ter afronding van deze trilogie over onze maartse storm daarom enkele foto’s van “The Day After”.

Tot slot een zeer toepasselijk citaat van Charles Dickens, dat deze dag perfect beschrijft:

It was one of those March days when the sun shines hot and the wind blows cold: when it is summer in the light, and winter in the shade. ~Charles Dickens

Het sneeuwt – en hoe!

De voorspellingen zijn voor de verandering uitgekomen. Zoals ik gisteren al schreef, bestond er een kans dat ik in de sneeuw naar het werk zou moeten rijden. En inderdaad, er lag ongeveer zo’n 2 centimeter sneeuw op de auto.

De “Winter Storm Warning” had inmiddels een “upgrade” gekregen, en er was nu een “Blizzard Warning” – nog een tandje erger, dus:

SNOW HEAVY AT TIMES OVER THE ENTIRE AREA THROUGH THIS EVENING.
NORTH TO NORTHEAST WINDS OF 20 TO 30 MPH WITH GUSTS TO AROUND
40 MPH WILL PRODUCE BLIZZARD CONDITIONS AND CONSIDERABLE DRIFTING
SNOW ON THE PLAINS BY AFTERNOON. THE WORST CONDITIONS ARE
EXPECTED TO BE IN AREAS SOUTH OF A LINE FROM BOULDER TO AKRON.
TOTAL SNOW ACCUMULATIONS BY LATE THURSDAY NIGHT WILL RANGE FROM
6 TO 12 INCHES ACROSS THE NORTHEAST PLAINS…WITH 8 TO 16 INCHES
OF SNOW FROM THE DENVER METRO AREA TO LIMON…AND ONE TO TWO FEET
IN DOUGLAS AND WESTERN ELBERT COUNTIES. THE SNOW AND PROLONGED
WINDS WILL ALSO PRODUCE CONSIDERABLE DRIFTING OF SNOW.
PRECAUTIONARY/PREPAREDNESS ACTIONS…
A BLIZZARD WARNING MEANS SEVERE WINTER WEATHER CONDITIONS ARE
OCCURRING OR IMMINENT. SUSTAINED WIND AND/OR FREQUENT WIND GUSTS
OF 35 MPH OR HIGHER WILL COMBINE WITH CONSIDERABLE FALLING AND
BLOWING SNOW TO PRODUCE WIDESPREAD VISIBILITIES BELOW ONE QUARTER
OF A MILE. TRAVEL WILL BE EXTREMELY DANGEROUS AND IS DISCOURAGED
IN THESE WHITEOUT CONDITIONS. IF YOU MUST TRAVEL…HAVE A WINTER
SURVIVAL KIT WITH YOU. IF YOU GET STRANDED…STAY WITH YOUR
VEHICLE AND WAIT FOR HELP TO ARRIVE.

De weg zag er toen ik opstond nog redelijk sneeuwvrij uit, maar toen ik een uur later de deur uitliep lag er al een laagje sneeuw, en was het een klein beetje glad.
Eenmaal aangekomen op het werk, sneeuwde het al iets harder, en de sneeuw bleef maar toenemen.

Tijdens het werk bleven we voortdurend het nieuws in de gaten houden, en bleven we via het internet de storm volgen. Zo hoorden we dat meer en meer scholen dichtgingen. In Denver, Boulder en Aurora zouden de scholen vandaag al helemaal niet opengaan vanwege de verwachte weersomstandigheden, maar in Fort Collins en Loveland zijn de scholen in eerste instantie wel opengegaan. Gedurende de ochtend zijn ook hier echter alle scholen gesloten, inclusief Colorado State University.

Wat later volgde het bericht dat in Loveland en Fort Collins alle overheidskantoren en -diensten dicht gingen, op de meest essentiële diensten na.
Inmiddels hadden we ook al vernomen van de vrachtwagenchauffeurs en vertegenwoordigers dat de omstandigheden op de wegen zo slecht waren dat zij te horen hadden gekregen dat ze na onze winkel van de weg af moesten gaan.

Omdat ik last had van mijn linkerschouder, ben ik eerder dan normaal naar huis gegaan, zo rond kwart voor twaalf. Eenmaal op de parkeerplaats vond ik de auto zo terug:

Onder de laag sneeuw was de auto rondom bevroren – en dit alles na iets meer dan 4 uur. Achter de auto lag de sneeuw zo’n 35 centimeter hoog – maar goed dat onze Explorer zo hoog is.

En toen was het dus tijd om de weg op te gaan – en dat was ook een aparte ervaring.

Vóórdat de storm ons bereikte was de temperatuur boven het vriespunt, waardoor de wegen nat waren geworden door de sneeuw die tot dan toe was gevallen. Zodra de storm ons bereikte, ging de temperatuur snel naar beneden, en ontstond er een flinke ijslaag op het asfalt, waar vervolgens alle sneeuw bovenop is gevallen.

Nadat ik al bijna dwars stond op de Walmart parkeerplaats terwijl ik maar zo’n 5 mijl per uur ging, was het op de weg net zo glibberen en glijden. Overal stonden auto’s langs de kant, en zag je andere auto’s die niet meer van hun plek kwamen.
Dit was wel een moment waarop ik spijt had dat ik onze 4×4 module niet eerder heb vervangen – alleen achterwielaandrijving in deze omstandigheden is niet echt ideaal, maar gelukkig viel het nog enigszins mee. Wel moest ik voortdurend op blijven letten, want iets te snel en te ver het gaspedaal intrappen, en de achterwielen verloren alle grip op de weg; niet fijn aangezien de weg naar huis gedeeltelijk bergop gaat. Op sommige plekken lag de snelheid minder dan 10 mijl per uur, terwijl je op die weg normaal 55 mijl per uur rijdt.
Uiteindelijk heb ik een goed half uur gedaan over een afstand die ik normaal in zo’n 8 minuten doe.

Eenmaal thuis gekomen lag daar een flink pak sneeuw, zo’n 12 tot 15 centimeter. Op sommige plaatsen lag er meer sneeuw – zo’n 40 centimeter – omdat de wind alles op een hoop had geblazen.

Murphy naast een “snow drift” van zo’n 40 cm hoog

Voetstap in de sneeuw

We hebben ons warm aangekleed, en hebben de stevige wind en de sneeuw getrotseerd met Murphy. We hebben al vaker sneeuw gehad, en ook al vaker met Murphy in de sneeuw gelopen, maar we hebben hem nog nooit zo van de sneeuw zien genieten.

Een blije Murphy

Eenmaal weer binnen, lekker warm bij de open haard, was het tijd om het nieuws te kijken.

Ondanks dat een maartse winterstorm als deze niet ongebruikelijk is, heeft de storm toch behoorlijk wat chaos veroorzaakt. Voornamelijk kwam dit door de eerder genoemde ijslaag die zich had gevormd voordat het merendeel van de sneeuw naar beneden kwam.

Ten noorden van Fort Collins zijn de I-25 (de noord-zuid snelweg) en de 287 (de grote doorgaande noord-zuid weg parallel aan de snelweg) afgesloten. Eerder vanochtend zijn vlakbij de grens met Wyoming zo’n 20 tot 30 auto’s bovenop elkaar geknald, en men is op dit moment (rond 17:00 uur) nog steeds bezig om de weg vrij te maken.
Inmiddels gingen er ook geruchten rond dat er even ten noorden van Denver zojuist zo’n 50 tot 60 auto’s op elkaar gebotst zijn, maar dit bleken twee afzonderlijke “pile ups” te zijn, aan beide zijden van de vangrail: zo’n 20 auto’s aan de ene kant, en zo’n 30 aan de andere kant – nog steeds een behoorlijke ravage.

Op andere plekken zijn automobilisten gestrand, omdat hun auto’s gewoon niet meer van hun plaats komen op de snelweg. Velen laten hun auto achter langs de kant van de weg, en rijden met andere mensen mee om hulp te gaan halen.
De National Guard is inmiddels ingeschakeld om gestrande automobilisten en/of achtergelaten auto’s van de weg te halen.

Op het vliegveld in Denver zijn meer dan 400 vluchten afgelast. De start- en landingsbanen zijn weliswaar vrij, maar United, Frontier en SouthWest hebben desalniettemin besloten om hun vliegtuigen aan de grond te houden. Naar verwachting zal het nog zo’n 2 tot 4 dagen duren voordat alle gestrande passagiers uit Denver zijn vertrokken.

Zojuist werd bekend gemaakt dat de Blizzard Warning voor Denver en het merendeel van Northern Colorado is opgeheven, maar dat deze nog in effect blijft voor de regio ten zuiden van Denver.

Volgens de verwachting zal het hier in Fort Collins nog tot morgenvroeg rond 5:00 uur blijven sneeuwen. De temperatuur ligt momenteel rond de -10 graden, met een gevoelstemperatuur van zo’n -16, en de sneeuw die nu valt, zal ook wel blijven liggen.

We zijn dus heel erg benieuwd met hoeveel sneeuw we morgenvroeg wakker worden…

“Don’t like the weather in Colorado? Wait ten minutes!”

Dit wordt wel eens gekscherend gezegd over het weer in Colorado omdat het zo onvoorspelbaar en veranderlijk zou zijn. En dat dit ook zo is kunnen we inmiddels wel beamen.

Eind januari hadden we een aantal dagen die zo ongebruikelijk warm waren voor januari, dat ze alle bestaande records hadden gebroken: 19 tot 20 graden. Niet direct wat je je bij Colorado voorstelt, in eerste instantie.

Niet lang daarna lag er weer sneeuw op de grond, en was het koud.

Vorige week dinsdag was het hier 23 graden, en liep ik in een korte broek en een t-shirt rond, en op donderdag was de temperatuur alweer gedaald tot zo’n 2 graden overdag, met daarbij een flinke wind die het bitterkoud maakte.

En wat de écht bittere kou betreft: die hebben we een tijdje geleden natuurlijk al gehad, met een recordbrekende -24,4 graden.

Zó koud zullen we het nu niet meer gaan krijgen, maar de kans is heel groot dat we wel de meeste sneeuw tot nu toe deze winter zullen gaan krijgen.

Voor de eerste keer dit seizoen is ook de Colorado Front Range (ruwweg de regio Colorado Springs-Denver-Fort Collins, met andere woorden ten oosten van de Rocky Mountains) meegenomen in de “Winter Storm Warning”. Eerdere Winter Storm Warnings bleven beperkt tot de Rockies, en merkten wij hier weinig tot niets van die storm.

Dit keer is het blijkbaar echter menens – dat wil zeggen, als de voorspellingen uitkomen. En deze voorspellingen komen niet altijd uit; een paar kleine voorbeeldjes:

- Vorige week was er in Nederland (het dorp hier in de bergen dan, hè) tussen de 8 en 18 inch voorspeld; uiteindelijk is er 1 inch gevallen
- Vóórdat mijn ouders op bezoek kwamen, werd er drie weken lang elke dag sneeuw voorspeld, en die sneeuw kwam maar niet. De dag dat ze aankwamen, was er géén sneeuw voorspeld, en die dag sneeuwde het…

We zijn dus begrijpelijkerwijs enigszins voorzichtigjes sceptisch wat betreft de huidige voorspelling.

Als alles gaat zoals het wordt verwacht, dan wordt het echter een flinke sneeuwstorm:

SNOW WILL DEVELOP IN THE FRONT RANGE FOOTHILLS TONIGHT…AND
ACROSS THE PLAINS LATE TONIGHT INTO EARLY THURSDAY MORNING.
SNOWFALL IS THEN EXPECTED TO BECOME WIDESPREAD AND HEAVY AT TIMES
FOLLOWING THE PASSAGE OF A STRONG COLD FRONT EARLY THURSDAY
MORNING. AT THIS TIME…THE HEAVIEST SNOW IS EXPECTED TO OCCUR
FROM MID MORNING THROUGH THE MID EVENING HOURS THURSDAY. IN
ADDITION…NORTH TO NORTHEAST WINDS OF 20 TO 30 MPH AND GUSTS TO
AROUND 45 MPH MAY ALSO PRODUCE CONSIDERABLE BLOWING AND DRIFTING
SNOW…WITH NEAR WHITEOUT CONDITIONS POSSIBLE ON THE PALMER DIVIDE
SOUTH OF DENVER.
TOTAL SNOW ACCUMULATIONS BY LATE THURSDAY NIGHT WILL RANGE FROM 8
TO 16 INCHES IN THE I-25 URBAN CORRIDOR AND ACROSS SOUTH PARK…
AND FROM 1 TO 2 FEET IN THE FRONT RANGE FOOTHILLS AND OVER THE
PALMER DIVIDE. OVER THE FAR NORTHEASTER PLAINS…SNOWFALL AMOUNTS
ARE EXPECTED TO BE CLOSER TO 6 INCHES.
REMEMBER…A WINTER STORM WARNING MEANS HAZARDOUS WINTER WEATHER
CONDITIONS ARE IMMINENT OR HIGHLY LIKELY. SIGNIFICANT SNOW
ACCUMULATIONS ARE OCCURRING OR EXPECTED. STRONG WINDS ARE ALSO
EXPECTED. THIS WILL MAKE TRAVEL VERY HAZARDOUS OR IMPOSSIBLE.

In het kaartje hierboven geven de lichtblauwe gebieden aan dat er een Advisory is uitgegeven, en de rode gebieden geven aan dat er een Storm Warning is uitgegeven (de Storm Warning weegt zwaarder).

Volgens meer gedetailleerde berichten krijgen sommige plaatsen in de Rockies zo’n 20 tot 40 inches sneeuw (ongeveer een halve meter tot een meter), en krijgt Denver zo’n 8 tot 12 inch sneeuw (20 tot 30 centimeter). Voor Fort Collins wordt er zo’n 1 to 3 inches (zo’n 2,5 tot 7,5 centimeter) verwacht overdag, en ’s avonds nog eens zo’n 3 tot 5 inches (zo’n 7,5 tot 12,5 centimeter).
Er valt in totaal in Fort Collins dus zo tussen de 10 en 20 centimeter sneeuw morgen, volgens de weersverwachting. Misschien meer, misschien helemaal niets.

Hoe dan ook, het kan dus heel goed zijn dat ik morgenochtend zonder sneeuw thuis wegrij, en in een flinke laag sneeuw naar huis rij ’s middags – of niet, natuurlijk.

Ik ben benieuwd – wordt vervolgd…

Merken wij nu iets van de recessie hier, wordt wel eens gevraagd.

Het antwoord is een volmondig “ja”, al moet ik erbij zeggen dat ik persoonlijk op het werk er niets van merk.

Walmart is een van de weinige zaken die niet zo heel veel last heeft van deze economische situatie – integendeel zelfs, durf ik bijna wel te zeggen. In het algemeen overtreft onze Walmart vrijwel dagelijks de verwachte verkoopcijfers (al was afgelopen weekend een uitzondering). Zeer waarschijnlijk komt dit doordat nu juist meer mensen bij Walmart gaan winkelen, omdat veel daar nu eenmaal goedkoper is.

Bij Anna’s werk merkt men wel iets van de recessie, omdat de verkopen daar toch wel minder zijn geworden. Toys-R-Us en Babies-R-Us zijn nu eenmaal niet de goedkoopste zaken, wat betekent dat mensen er minder zullen gaan kopen.
Met Kerst viel het nog wel mee, maar nu merkt men het toch wel.
Voor meerdere mensen betekent het dat ze minder uren worden ingeroosterd dan voorheen. Gelukkig geldt dit niet voor Anna, nu ze ook cash office doet. Weliswaar werkt ze normaliter maar 20 uur, maar het komt nu vaker voor dat ze meer uren werkt (zoals afgelopen week, 31,5 uur).

Voor de rest gaat er geen dag voorbij zonder dat je in het nieuws iets hoort over hoe erg het met de economie is gesteld.
Een maand of twee geleden was er nog het familiedrama in Californië, waar zowel de vader als de moeder hun baan kwijt waren geraakt, flinke schulden hadden, en de enige uitweg die ze zagen was om zichzelf en hun vijf kinderen (twee jongetjes – tweelingen – van 2 jaar oud, twee meisjes – ook tweelingen – van 5 jaar oud, en nog een meisje van 8 jaar oud) van het leven te beroven. Tragisch, en helaas komt het meer en meer voor.

Hier in het noorden van Colorado gaat het nog relatief goed: hoewel het werkloosheidscijfer hier in onze county nu historisch hoog is, ligt het nog altijd (ver) beneden het landelijk gemiddelde (ook al is het nu ook een van de snelst toenemende werkloosheidscijfers, volgens sommigen).
Dit is ook terug te zien in de huizenprijzen. Waar bijvoorbeeld in Arizona huizen van $300.000 te koop staan voor (ver) beneden de $100.000, is de huizenprijs hier in noord Colorado nog redelijk stabiel gebleven. Ten opzichte van vorig jaar zijn de huizenprijzen “maar” zo’n $10.000 tot $20.000 gezakt. Een bevriende makelaar heeft hier in Fort Collins en omgeving vorig jaar bijna twee keer zo veel huizen verkocht als in de twee jaren ervoor – en het merendeel van deze verkopen vond plaats in de tweede helft van het jaar.

Je hoort nu wel meer en meer over de moeilijkheden die bedrijven – en dan met name de kleine lokale bedrijfjes – ondervinden. Op mijn werk bij Walmart hoor je het heel veel: iedereen kent wel iemand die ontslagen is, of wiens bedrijf flinke moeilijkheden heeft.

Zoals de zwager van een collega, die een bedrijfje heeft dat nieuwe ramen installeert. Dat bedrijfje heeft nu flinke financiele problemen, en kan met moeite de salarissen van hun vier werknemers betalen.
Of het bedrijfje van de broer van een andere collega: dakgotenreiniging. In deze tijd huurt niemand hiervoor een bedrijf in – en dat merkt deze man ontzettend.

Logischerwijs gaan mensen op dit soort “luxe” diensten en producten als eerste bezuinigen.

Hier vlakbij hadden we een maand of twee terug een klein chocoladewinkeltje gevonden, dat werd gerund door een hele aardige Belgische mevrouw. Dit zaakje is inmiddels gesloten – het werd te duur om de chocolade te importeren, en niemand gaat in deze tijd veel uitgeven aan zo’n luxe-artikel als je ook de veel goedkopere Hershey’s chocolade kunt kopen.

Twee dagen terug stond nog in de krant dat bij een bedrijf hier in Fort Collins meer dan 100 banen gaan verdwijnen, waarmee de lokale werkloosheid dus verder omhoog gaat.

En natuurlijk is het aantal vacatures drastisch omlaag gegaan – behalve in de verpleging en de IT, daar blijft het aantal vacatures redelijk op peil. Overige vacatures die ook nog een beetje interessant zijn voor mij, zijn ontzettend schaars. Veel bedrijven (en overheidsinstanties) hebben een vacaturestop ingesteld, en in onzekere tijden als deze zullen mensen ook niet snel van baan gaan veranderen maar vasthouden aan de (relatieve) zekerheid die ze bij hun huidige werkgever hebben.

Erg vervelend, allemaal, aangezien ik – hoe leuk ik het werk bij Walmart ook vind – toch wel graag een “echte” baan zou willen vinden.

Al met al is het op dit moment erg moeilijk om ander werk te vinden: weinig vacatures, veel werkloosheid, en daarmee ook enorm veel reacties (en dus concurrentie) op elke vacature die er wél komt.

Op nationaal niveau draait momenteel heel veel rondom de nieuwe “bailouts”, de kapitaalinjecties om de grote banken en verzekeringsbedrijven boven water te kunnen houden.

De reacties hierop zijn zeer gemengd: veel mensen snappen de redenering erachter niet, en hebben daarmee kritiek op President Obama, anderen prijzen hem juist vanwege zijn ingrijpen.

Jammer genoeg weet niemand wat er de komende maanden gaat gebeuren, omdat er nu eenmaal weinig tot geen precedenten zijn, en dus ook niet of de maatregelen van Obama het gewenste effect gaan bereiken.
Aan de andere kant: als de bailout er niet zou zijn of komen, en een gigant als AIG (American Insurance Group) zou onderuit gaan, dan kan – volgens diverse deskundigen – de kredietcrisis alleen maar erger worden. AIG verzorgde verzekeringen voor banken, voor het geval deze banken het geleende geld niet meer terug zouden kunnen krijgen (bijvoorbeeld doordat mensen hun hypotheken niet meer kunnen betalen).
Nu heeft AIG zóveel aan verzekeringsgeld moeten uitbetalen, dat AIG zelf in de problemen is gekomen.

Naast dit speelt AIG in nog veel meer financiële markten en aspecten een rol, en deze “spilfunctie” maakt dat het zo belangrijk is om AIG in stand te houden. Gaat AIG tegen de vlakte, dan zou dit volgens experts dramatische gevolgen voor de economie kunnen hebben, en wel wereldwijd omdat AIG wereldwijd enorm actief is.

Het is nog te vroeg om kritiek op Obama te geven, zoals veel mensen nu al doen. Met McCain als president hadden we nog steeds dezelfde problematiek gehad, en ook dan was het afwachten geweest of zijn maatregelen het beoogde resultaat zouden hebben behaald.
Naar mijn mening moet de man eerst een kans krijgen om zich te bewijzen. Als blijkt dat hij gefaald heeft, dán mag je met kritiek komen.

Voorlopig zit er weinig anders op dan blijven zoeken naar andere banen, blijven solliciteren, en onszelf voor ogen blijven houden dat we oh zo van geluk mogen spreken dat we nog steeds allebei werk hebben.

Miljoenen Amerikanen kunnen dat helaas niet zeggen… maar miljoenen Amerikanen blijven ook geloven – hoe moeilijk het nu ook is – dat het snel beter zal worden.

Zoals de Amerikaanse schrijver Anthony Walton ooit zei:

“America’s greatest strength, and its greatest weakness, is our belief in second chances, our belief that we can always start over, that things can be made better.”

En het wordt beter – het is slechts een kwestie van tijd… maar één ding is goed om te onthouden:

Sinds de laatste keer dat ik wat schreef is er weinig gebeurd. Bijzonder weinig, eigenlijk…

Voor de liefhebbers twee kleine “hoogtepunten”…

Anna had gesolliciteerd voor een baan als supervisor bij Toys-R-Us. Ze is bij de laatste drie terecht gekomen, maar is het helaas niet geworden. Uiteindelijk is de baan gegaan naar iemand die aan de oostkust al een supervisor functie bij Toys-R-Us had bekleed – “oneerlijke” concurrentie dus.
Wel was dit een uitstekende gelegenheid voor Anna om de grote baas te laten weten dat ze meer verantwoordelijkheid wilde – en dat heeft ze ook gekregen. Ze is nu één van de drie mensen die in het “cash office”werken – en dus verantwoordelijk zijn voor de correcte inhoud van de kassalades, en het tellen van het geld aan het begin en het eind van de dag.
Daarbij werkt ze nu ook steeds minder achter de kassa (waarvoor ze oorspronkelijk toch was aangenomen), maar doet ze nu meer andere dingen; naast cash office doet ze service desk, registry, event hosting (zoals vandaag het Barbie-event, wat wel apart is, aangezien Anna absoluut niet het Barbie-type is).

Hoe dan ook, het betaald verschrikkelijk slecht, maar ze vindt het werk nog steeds leuk – ook al is het nu veel tellen, tellen en nog eens tellen. En waar andere mensen minder uren krijgen, krijgt zij meer uren per week. “They like me!”, zei Anna laatst nog, “they really, really like me!”…

Ook bij mij gaat het z’n gangetje.

Over tellen gesproken: afgelopen dinsdag was het tijd voor “inventory”. Gelukkig hoefden we niet alles zelf te tellen, maar wordt er een extern bedrijf voor ingeschakeld. Dit bedrijf, RGIS, komt met een mannetje (en vrouwtje) of 30, en begint om 7:00 uur ’s ochtends met het tellen van alles in de winkel.

Wat een verschrikkelijk werk, zeg! De hele dag lang alleen maar tellen, tellen en nog eens tellen… Het schijnt erg goed te betalen, maar ik moet er niet aan denken: het product scannen met de vingerscanner, het aantal producten tellen, het aantal producten ingeven in de terminal die aan de riem hangt, en verder met het volgende product… En dat de hele dag door.

Voordat het zover was, moest alles “inventory prepped” zijn: elke doos in het magazijn moet een label met streepjescode in de linkerbovenhoek hebben, met daarop duidelijk leesbaar het aantal stuks in de doos met de hand geschreven in duidelijk leesbare cijfers – en daar zijn ze heel streng in. Als het maar even als een ander cijfer geïnterpreteerd zou kunnen worden, dan moet er een nieuw label op.

Ook alle dozen op pallets moeten voorzien zijn van een label met aantal erop. Vervolgens moet er een “inventory prep sheet” aan de pallets worden gehangen, met daarop één label voor elk product op de pallet, en op dat label moet het totale aantal producten op de pallet worden vermeld.

Tot slot moeten bepaalde dingen al geteld worden vóór inventory: de zogenaamde – en gehate – “pre-count”. Zo heb ik een grote mand – een “dump bin” – op mijn afdeling waarin de zogenaamde “theater boxes” met snoep voor $1 in zijn gedumpt (vandaar ook de naam).
De dump bin bevat al snel een paar honderd theater boxes, dus dat is flink tellen.
De dag vóór inventory kwam ik de winkel binnen, en dacht nog bij mezelf, “arme vent die dat allemaal moet tellen morgen”. En drie keer raden wat Steve, mijn Assistant Manager, me vroeg? Juist… of ik de dump bin al had vóórgeteld; zo niet, of ik dat alsnog zou kunnen doen.
Op mijn vraag waarom ik dat moest tellen, en waarom we dan in godsnaam die mensen inhuurden, werd helaas niet gereageerd.

Zucht.

Anderhalf uur later was de klus geklaard. Eén keer, en hopelijk nooit meer!

De dag van inventory, dinsdag 10 maart, begon heel saai. Totdat het tellen achter de rug is, kun en mag je niets doen. Hooguit een vraag over een product beantwoorden als het verkeerd wordt gescand in het systeem van RGIS.
Voor de rest loop je maar wat rond, en klets je maar wat met elkaar.

Wat men me echter niet verteld had, en waar ik minder blij mee was, is dat er ’s avonds rapporten worden gedraaid. Die rapporten bevatten het resultaat van de inventory, en de grootste afwijkingen tussen de telling van RGIS, en wat ons voorraadsysteem aangeeft.
Als Department Manager heb je de dubieuze eer om ’s avonds terug te mogen komen, om dan de tellingen in de rapporten te gaan verifieren met de aantallen op de planken.

Leuk hoor, om dat ’s ochtends te horen. Zeker als ze je dan ook nog vertellen dat mensen vorig jaar to 4:15 uur in de ochtend aan het tellen en het verifieren waren… was ik even blij!

Om 15:00 uur kon ik naar huis gaan, en ik zou worden gebeld als de rapporten klaar waren – en dat was om 19:00 uur.
Een half uurtje later was ik weer op het werk, en kon ik beginnen met het verifieren van de tellingen – en wat hadden ze waardeloos geteld, zeg!
Daar waar zij 962 hadden geteld, bleken we maar 347 te hebben; daar waar zij 55 hadden geteld, bleken we er 177 te hebben; daar waar zij 34 hadden geteld, bleken we er maar 18 te hebben… enz. enz. enz. enz.

Al met al ben ik uiteindelijk om 1:30 uur naar huis gegaan… om vervolgens om 10:00 uur weer aan te treden.

Redelijk vermoeiend, al met al, en vooral erg saai. Héél erg saai. Halverwege de dag zei ik al “I don’t like this game, I don’t want to play anymore”, maar zoals gebruikelijk luisterde er weer eens niemand naar me.

Ach ja, hebben we dat ook weer meegemaakt. En hopelijk werk ik over een jaar niet meer bij Walmart, en hoef ik het niet nog eens te doen!

Daarom nu snel weer terug naar de vacatures, op zoek naar andere banen… maar ik in ieder geval nooit voorraden tellen!

Ze zijn weer vertrokken! Nou ja, het is alweer een week geleden dat mijn ouders weer op het vliegtuig richting Amsterdam stapten, met een overstap in Chicago.

Het afscheid was verdrietig, zoals natuurlijk wel viel te verwachten na twee weken van intensief samen zijn, maar bij lange na niet zo erg als afgelopen oktober.

Het helpt natuurlijk om te weten dat ze in juni weer hierheen komen!

Het was geweldig om ze weer te zien!

Op 10 februari, de dag van hun aankomst, moest ik tot 16:00 uur werken. Ik had echter een korte lunch genomen, zodat ik eerder weg kon en we dus eerder op het vliegveld in Denver zouden zijn. Helaas kwam er op het laatste moment iets tussen, waardoor ik uiteindelijk alsnog pas om 15:55 uur de deur uitliep.
Eenmaal thuisgekomen snel omkleden om vervolgens de auto in te springen om het dikke uurtje richting Denver te rijden.

De twee, drie weken voor de aankomst van mijn ouders hebben we het weer in de gaten gehouden, en gedurende die twee, drie weken werd vrijwel elke dag geroepen dat we de volgende dag sneeuw zouden krijgen. Gedurende die twee, drie weken hebben we geen sneeuw gezien.
De dag voor hun aankomst werd geroepen dat het de dag van de aankomst stralend zonnig en droog zou zijn. En wat gebeurt er? Vlak voordat we uit Fort Collins wegreden richting Denver begon het te sneeuwen – en niet zo’n klein beetje… Waren wij blij dat we dag ervoor de auto hadden gewassen, zodat we mijn ouders onze mooie, grote en schone auto konden laten zien! Uiteraard was er tegen de tijd dat we op het vliegveld aankwamen niets meer te zien van de wasbeurt de avond ervoor…

Na het geweldige weerzien zijn we hun huurauto op gaan halen bij Alamo – een mooie zilvergrijze Ford Escape XLT – waarna het richting Fort Collins ging: mijn moeder bij Anna in onze auto, mijn vader met mij in de huurauto.

Te druk met het verkennen van de huurauto miste ik de afslag van de tolweg richting de I-25 richting Fort Collins. Dit betekende dat we de tolweg afmoesten, en meteen weer op moesten rijden richting de juiste afslag. Uiteraard hadden we hier niet op gerekend, en we hadden al helemaal niet gerekend op een “toll booth” waar je met “exact change” – 75 cent per keer – moest betalen… Gelukkig bestaat er de mogelijkheid om die tol online te betalen – met een toeslag van 50 cent voor de administratie.

Na deze korte omweg kwamen we rond 19:30 uur aan bij hun hotel hier om de hoek, en het was een geweldige kamer: 10 meter lang, met een zitkamer met een driezitsbank, twee stoelen en een tafel, een grote koelkast, een magnetron, een kingsize bed, en een bureau met fauteuil. Niet slecht om twee weken daar door te brengen!

Tijdens die twee weken hebben we de kans gehad om mijn ouders alles te laten zien waar we hen tot dan toe over hadden verteld, en dat was geweldig!
Ik zal jullie het gedetailleerde schema besparen, maar we hebben (o.a.) het volgende gezien en gedaan: mijn werk, het werk van Anna, Fort Collins Old Town, Loveland, Berthoud, Denver (LoDo (Lower Downtown in Denver), het huis van Anna’s opa en zijn vrouw, het huis van Anna’s broer, en de Denver Country Club, waar we hebben geluncht met Anna’s opa en zijn vrouw), Vail, Georgetown, Glenwood Canyon, Glenwood Springs, Coyote Ridge Natural Area, Horsetooth Reservoir, de New Belgium Brewery, Cheyenne (Wyoming), het apartement waar we een oogje op hebben, en héél veel winkels.

Daarnaast hebben we ook heel veel restaurants en eettentjes bezocht: IHOP (breakfast), The Egg & I (breakfast), Coopersmith (microbrewery met restaurantje, dinner), Sanford’s Grub & Pub (bar met restaurantje, dinner: Rocky Mountain Oysters!!), Outback Steakhouse (dinner), Texas Roadhouse (dinner), The Red Lion (in Vail, lunch), Carrabba’s Italian Grill (dinner, met Anna’s ouders), Tortilla Marissa  (geweldig Mexicaans eten), Applebee’s (dinner, en niet te vergelijken met de Applebee’s in Nederland), Steve’s Snappin’ Dogs (in Denver, geweldige hotdogs!), Shadows Pub and Grill (Cheyenne, WY, lunch), Panda Express (dinner), de Denver Country Club (lunch), de Wild Mountain Smokehouse & Brewery in Nederland (dinner) en volgens mij ben ik nog wel een of twee vergeten…

Wellicht is het de aandachtige lezer reeds opgevallen dat in de opsomming van restaurants hierboven ook een gerecht genoemd staat dat bij een van de etablissementen is geconsumeerd: Rocky Mountain Oysters

Klinkt allemaal veel sjieker dan het eigenlijk is. Voor degenen die niet weten wat het is biedt Wikipedia uitkomst:

“Rocky Mountain oysters (sometimes called prairie oysters) is a North American culinary name for edible offal, specifically buffalo, boar or bull testicles. They are usually peeled, coated in flour, pepper and salt, sometimes pounded flat, then deep-fried. This delicacy is most often served as an appetizer.”

Oftewel:  gepelde, gepaneerde, platgeslagen, gefrituurde stierekloten… Klinkt goed, nietwaar?

Voordat we bestelden vroeg ik de ober of hun Rocky Mountain Oysters “the real thing” was – soms noemen ze het wel Rocky Mountain Oysters, maar is het gewoon varkensvlees. Nou, in dit geval dus niet…
Eenmaal op tafel zeiden mijn ouders allebei dat het er lekker uit zag – ze wisten op dat moment nog niet wat het was. We lieten ze allebei proeven, en mijn moeder zei meteen dat ze het best wel lekker vond.
En op DAT moment vertelden we haar wat het was… die ene heeft ze nog wel opgegeten, maar de tweede waar ze een tijdje later in beet was wat taaier. Onze opmerking dat die dan waarschijnlijk van een of andere oude stier was, was de druppel: geen “oesters” meer voor mijn moeder!

Al met al hebben we veel gezien, veel gedaan, veel gegeten, maar vooral ook veel tijd met elkaar doorgebracht, veel gelachen en veel gepraat – veel “quality time” met elkaar doorgebracht.
Wat iedereen altijd zegt, klopt wel: de kwantiteit aan tijd die je met elkaar doorbrengt wordt minder, maar de kwaliteit van die tijd neemt toe – je maakt het beste van die beperkte tijd samen. En die tijd was eigenlijk te kort om alles te kunnen doen wat we hadden willen doen.

Gelukkig was dit niet hun enige bezoek; ze komen nog vaak terug, en dus kunnen we gerust dingen tot de volgende keer bewaren – we hoeven niet alles in één bezoek te proppen. De “to do”-lijst is al redelijk lang; genoeg te doen hier!

Het was zo jammer dat de twee weken zo snel voorbij gingen, maar het was geweldig!

Tot slot van deze eerste update in drie weken een foto van onze nieuwste aanwinst: onze “custom made license plate holder”:

“Ben je Nederlander of niet?!”