Dennis' Weblog

Vandaag was het zover: om 17:02 uur lokale tijd zouden mijn ouders in Denver landen.

Vanmiddag kreeg ik al een sms van mijn moeder dat ze in Chicago waren, en alles leek dus in ieder geval voorspoedig te verlopen.

Ik moest tot 16:00 uur werken, maar had een korte lunch genomen, zodat ik al om 15:30 uur weg zou kunnen. Helaas kwam er iets tussen, en ging ik alsnog pas om 15:55 uur de deur uit bij Walmart.

Thuis snel even omkleden, de auto in, en om 16:20 uur reden we Fort Collins uit. Iets meer dan een uur later kwamen we aan op het vliegveld, maar mijn ouders waren nergens te zien…

Anna is uiteindelijk naar binnen gelopen, maar kon ze ook niet vinden. Een sms later wist ik dat ze in ieder geval al waren gearriveerd in Denver, dus ze moesten ergens rondlopen. Na er toch maar even een telefoontje aan te hebben gewaagd leerde ik dat ze op de verkeerde verdieping rondliepen.
Ik heb ze verteld waar ze naar toe moesten lopen, heb Anna gebeld en haar verteld waar mijn ouders waren, en een paar minuten later kwamen ze met z’n drietjes naar buiten gelopen.

Geweldig om ze na drieënhalve maand weer te zien!

Hierna zijn we hun huurauto op gaan halen (we – mijn vader en ik – hebben gekozen voor een Ford Escape XLT 4×4).

Iets meer dan een uur later arriveerden we bij hun hotel in Fort Collins – in de sneeuw!

Al weken wordt er sneeuw voorspeld, maar tot nu toe hadden we nog geen sneeuw gezien. Gisteren was de voorspelling voor vandaag half bewolkt en droog – en uitgerekend dán krijgen we sneeuw. Nou ja, het ziet in ieder geval heel mooi en gezellig uit.

Het hoogtepunt van de avond was toen we met mijn ouders bij ons thuis naar binnen liepen, en Murphy hen voor de eerste keer sinds 28 oktober 2008 weer zag. Na even twijfelen (”ik ken die mensen ergens van…”) werd hij helemaal wild; nog nooit hebben we hem zo blij en uitgelaten gezien – geweldig leuk!

Enniewee, ze zijn er, en het worden twee hele leuke weken samen, en “welcome to our neck of the woods”!

Als er dus de komende twee weken weinig activiteit valt te bespeuren op mijn blog, dan weten jullie in ieder geval waardoor het komt…

Mijn eerste werkweek als Department Manager Candy is voorbij. Gelukkig maar; niet omdat ik het werk niet leuk vind – integendeel – maar omdat ik nog steeds niet gewend ben aan het om 5:30 uur ’s ochtends opstaan. Ik kon dan ook niet wachten om donderdag uit te slapen… heerlijk!

Wat het werk betreft: het is volledig anders dan in de General Merchandise kant van de winkel. Je krijgt nu te maken met dingen die een uiterste houdbaarheidsdatum hebben. En dat betekent dat je bij het bestellen van je producten rekening moet houden met hoeveel je wekelijks verkoopt van het product dat je bestelt, en hoe snel een product zijn uiterste houdbaarheidsdatum bereikt. Een nieuwe uitdaging, dus.

Leuk ook om te horen dat het antwoord op de vraag “wat kun je beter doen, dit of dat?” nu altijd is: “that’s up to you – it’s your department”…
Ook wel een beetje beangstigend, moet ik zeggen, omdat alles wat ik nu – goed of fout – doe financiële consequenties heeft.

Mijn afdeling is verantwoordelijk voor 6.7% (gemiddeld) van de omzet van de hele winkel, en vertegenwoordigt een waarde in verkopen van tussen de $1.000.000 en $1.200.000 op jaarbasis. Al met al dus best een leuke afdeling.

Alleen dat vroeg opstaan…

Vanochtend, op mijn derde weekend-dag (ik ben gewisseld van een donderdag-vrijdag weekend naar een vrijdag-zaterdag weekend, wat voor deze week betekende dat ik drie dagen weekend had) ben ik om 8:30 uur de deur uitgegaan.
Anna was toen al weg – op de fiets! – want zij moest om 9:00 uur werken.

Ik wilde namelijk op zoek gaan naar “bald eagles”, je weet wel, dat typisch Amerikaanse symbool (bruin lijf, witte kop) dat je (o.a.) ook terugziet in The Seal Of The President Of The United States:

We zijn er laatst achtergekomen dat ongeveer een honderdtal “bald eagles” in en rondom Fort Collins overwinteren.
Gisteren zijn we al naar een van de plekken geweest, en hebben we ze wel zien vliegen, alleen was het te ver weg om foto’s te kunnen nemen.

Vanochtend ben ik naar een tweede plek geweest waar ze veel voorkomen. Ondanks dat ik er ongeveer twee uur heb rondgeslopen, heb ik helaas geen “bald eagles” gezien. Toch heb ik wel wat leuke foto’s kunnen maken:

Prospect Ponds:

Cache La Poudre River bij Prospect Ponds:

Eekhoorn bij Prospect Ponds:

Na deze lokatie ben ik wat gaan rondrijden op zoek naar andere fotogenieke plekken – en er zijn er genoeg hier in de buurt.

Zo kwam ik bijvoorbeeld uit bij Pineridge Natural Area en de zogenaamde Piano Boulders:

Jammer genoeg veranderde het weer gedurende de ochtend: was het vanmorgen nog zonnig, vanmiddag werd het bewolkt, winderig en koud. Ik besloot om verder te rijden naar Coyote Ridge Natural Area, een natuurgebied waar heel veel prairie dogs voorkomen (wat ook weer “bald eagles” aantrekt), mountain lions, mule deer, en ratelslangen.

De ratelslangen en de mountain lions heb ik niet gezien, maar des te meer prairie dogs en mule deer.

Prairie dogs:

Iets verderop zag ik halverwege de berg een aantal mule deer. Ze waren echter te ver weg om redelijke foto’s te kunnen nemen. Als je héél goed kijkt zie je in de volgende foto de kudde mule deer:

Eenmaal aangekomen ter hoogte van waar de kudde zich enkele tientallen meters lager bevond, hoorde ik plots wat geruis in de struiken schuin achter me. Ik draai me om, en zie vier mule deer mannetjes nog geen 10 meter van me vandaan het pad oversteken. Na deze vier volgde het grootste mannetje; heel kalm, en volledig op zijn gemak kwam hij uit de struiken, keek me recht aan, en liep weer verder – echt geweldig!

Na deze geweldige ontmoeting was het tijd om richting de top te gaan, waar een mooi uitzicht wachtte; alleen jammer van de bewolking:

Na van het uitzicht te hebben genoten, was het tijd om weer richting de auto te lopen. De afdaling ging stukken sneller: 2 uur naar boven, 45 minuten naar beneden. Uiteindelijk was ik om ongeveer 15:30 uur weer thuis.

Al met al een geweldige dag – echt genieten.

Maar ik blijf zoeken naar “bald eagles”…