Dennis' Weblog

In een eerder blog gaf ik al aan dat Dana, mijn Department Manager in Housewares, niet langer Department Manager is, en dat ik een sollicitatiegesprek met Co-Manager Brenda heb gehad voor Department Manager Housewares.

Tijdens het gesprek vertelde Brenda me dat Wendy, de Department Manager Candy, de nieuwe Department Manager Housewares was geworden.
Dit betekende dat er een Department Manager positie vrijkwam op de snoepafdeling. Brenda adviseerde me mijn voorkeur in te dienen voor deze functie.

Later hoorde ik van Auggie, mijn Assistant Manager, dat Candy een mooie trainingspositie zou zijn voor Department Manager.
Onmiddellijk na het gesprek heb ik mijn voorkeur voor Department Manager Candy in het systeem ingegeven, en daarna was het afwachten.

In de tussentijd was Wendy begonnen in Housewares, en ik kon het onmiddellijk goed met haar vinden. Ze was al omschreven als “firecracker” toen ik enkele mensen vroeg hoe Wendy was, en “firecracker” is een understatement: een mortiergranaat komt meer in de buurt!
Ze is klein – ik schat zo’n één meter zestig – maar ze gaat er helemaal voor. Zoals ze zelf zegt, maakt ze mensen normaal bang met haar werktempo. Net zoals bij Dana heb ik ook Wendy verteld dat ik niet bang voor haar ben.

Maar wat een verschil tussen Dana en Wendy, ongelofelijk! Wendy weet van wanten, om het zo maar eens te zeggen, en het verschil in het magazijn en op de vloer met twee weken geleden is echt enorm.

Wendy gaf aan dat ze me alles wilde leren wat ze wist, waar ik al lang blij mee was, en in de paar dagen dat ik met haar heb samengewerkt heb ik meer geleerd dan in de twee weken ervoor met Dana. Eindelijk iemand die weet waar ze mee bezig is!

Afgelopen maandag hing de vacature voor Candy op het mededelingenbord, ten teken dat het werven officieel was begonnen.
Gisteren, terwijl Wendy en ik in het magazijn aan het werk waren, werd Wendy via de walkietalkie gevraagd om mij naar het management kantoor te sturen. Dit ontlokte haar de vraag: “What did you do, Dennis?”, waarna ze haar handen op haar heupen plaatste, en zei: “Oh! You applied for Candy, didn’t you?!”

Eenmaal in het management kantoor bleek ik inderdaad te zijn geselecteerd als een kandidaat voor de functie van Department Manager Candy. Mijn gesprek was het laatste van de vier gesprekken dat Assistant Manager Steve zou voeren voor het invullen van deze vacature.

Mijn gesprek ging prima; alle vragen die Steve me stelde waren dezelfde vragen die Brenda me een week geleden ook al stelde, en ik wist dus precies wat ik moest antwoorden. Voor de vorm deed ik net alsof ik over sommige vragen moest nadenken, maar eigenlijk had ik alle antwoorden al klaar – en het leek alsof Steve er tevreden mee was.

Steve vertelde me dat hij nog met Ozzie – de andere Co-Manager – moest overleggen, en dat ik aan het eind van de dag (gisteren dus) of morgen (vandaag) iets zou horen.

Gisteren toen ik om 18:00 uur naar huis ging, had ik nog steeds niets van Steve gehoord, dus vanmorgen toen ik op het onmogelijke tijdstip van 5:30 uur naast mijn bed stond, was ik heel benieuwd wat ik vandaag te horen zou krijgen.

Om 7:00 uur was ik op het werk (en rond 9:00 uur was ik wakker), en ik was klaar voor wat het ook zou zijn dat ik van Steve te horen zou krijgen.

Rond 10:00 uur was ook Brenda gearriveerd, en terwijl Wendy en ik in het magazijn aan het werk waren, vroeg Brenda me “So Dennis, do you know anything yet?”

Ik antwoordde dat ik nog niets gehoord had, waarop Wendy aan Brenda vroeg of zij niets wist. Brenda antwoordde daarop dat ze het niet zeker wist, maar wel een vermoeden had.
Zodra ik buiten gehoorsafstand was bleven Brenda en Wendy nog wat met elkaar praten, en ik bleef in de tussentijd maar naar Steve uitkijken – ik wilde immers weten waar ik aan toe was!

Enkele uren later vroeg ik aan Wendy of zij toevallig wist tot hoe laat Steve in de winkel zou zijn, omdat ik graag iets wilde weten. “As if you don’t know already!”, zei Wendy daarop. Ik antwoordde dat tot het moment waarop Steve me iets zou zeggen ik inderdaad niets wist – het kon immers nog alle kanten op gaan.

Ga maar na: ik werk welgeteld 69 dagen bij Walmart, en wie weet wie er nog allemaal interesse in die functie hadden. Als iemand solliciteert die enkele jaren Walmart ervaring heeft, dan zou het nog wel eens lastig voor me kunnen worden: ik heb dan misschien wel management ervaring, en ik mag dan mijn werk goed doen, senioriteit kan ook de doorslag geven.

Hoe dan ook, het was een kwestie van afwachten.

In de tussentijd hoorde ik dat de Department Managers van de Autotive Department en de Hardware Department inmiddels niet meer als Department Managers werkzaam waren – een beetje dezelfde situatie als waarin Dana verkeerde, dus (wat de theorie alleen maar versterkt dat er enige druk van bovenaf is uitgevoerd…).

Om half drie kwam Steve naar me toe met de vraag of hij me even kon stelen voor een paar minuten. We gingen naar de “interview room”, waar ik alvast ging zitten. Steve sloot de deur achter zich, bleef staan, en zei: “I am going to make this short and sweet: congratulations, you are my new Department Manager!”

Hoewel ik er heel erg op had gehoopt, omdat het wat salaris betreft misschien wel kansen voor een apartement biedt, had ik er niet op gerekend… maar ik was er uiteraard wel ontzettend blij mee!

In mijn blog van 21 november 2008 toonde ik mijn Walmart badge. Inmiddels kan ik – met gepaste trots – een nieuwe versie van mijn badge laten zien:

Zoals jullie kunnen zien, staat er nu niet meer “Sales Associate” maar “Department Mgr.”.

Na 69 dagen bij Walmart in dienst te zijn, ben ik gepromoveerd! Per maandag 2 februari a.s. zal ik bij Walmart werkzaam zijn als Department Manager op de snoepafdeling.

Om na 69 dagen al Department Manager te worden is blijkbaar ongehoord snel: Kenny, mijn Department Manager in Garden Center en degene die me heeft aangenomen, vertelde me dat het bij hem een jaar had geduurd voordat hij überhaupt werd gevraagd om op gesprek te komen (zoals bij de meeste mensen). Hij was onder de indruk, maar erg blij voor me. Ik vertelde hem dat ik het aan hem te danken had: hij was immers degene die me had aangenomen. Daar wilde hij echter niets van weten: ik had er hard voor gewerkt, en ik had het verdiend – dat was leuk om te horen!

Na het werk had ik Steve gevraagd of ik niet toevallig al mijn Department Manager badge kon krijgen, zodat ik dit thuis kon laten zien. Ik ben een fles Freixenet gaan halen, die ik eenmaal thuis achter in de koelkast verstopte.

Ik had aan niemand nog iets verteld, en zowel Anna als haar ouders vroegen me of ik nog niets gehoord had. Ik antwoordde dat ik inderdaad helaas nog niets gehoord had – de teleurstelling bij iedereen was overduidelijk.

Na het eten vroeg ik of iedereen klaar was voor het dessert – ik had namelijk iets speciaals van Walmart mee naar huis genomen.

Nadat ik zei dat iedereen wel eerlijk moest delen, haalde ik mijn badge tevoorschijn, en liet ‘m aan iedereen zien – en uiteraard was iedereen volledig verrast: ik werd bedolven onder kussen, knuffels en handdrukken.
“Too bad we don’t have any champagne”, zei Anna daarna, waarop ik antwoordde dat we dat wel degelijk hadden, en haalde vervolgens de fles uit de koelkast.

Met z’n vieren hebben we op mijn promotie gedronken – ik ga in ieder geval erg tevreden mijn weekend in!

Met de werkloosheidcijfers in Larimer County (de county waarin Fort Collins ligt) het hoogst dat ze ooit geweest zijn – zoals vandaag in de krant stond – mag ik toch wel erg blij zijn met mijn baan; en dan krijg ik ook nog eens een promotie!

Pas vanavond laat kwamen we achter nog iets leuks: mijn promotie tot Department Manager komt tot op de dag precies drie maanden na onze aankomst in de VS.

Ik geloof dat we daar tegenwoordig toch echt niet over mogen klagen, toch?

Nadat we eergisteren de eerste rekening ontvingen voor de opslag van onze spullen ($560 per maand), zijn we eens serieus beginnen te denken over apartementen.
Immers, de maandelijkse opslagkosten zouden we net zo goed voor de huur van een apartement kunnen gebruiken.

Alleen: is ons inkomen hoog genoeg om een apartement te kunnen huren dat groot genoeg is om al onze spullen in kwijt te kunnen (anders moeten we naast het apartement alsnog opslagruimte gaan huren) én dat in een buurt ligt waar we ons veilig en op ons gemak voelen? Bovendien willen we per se een apartement met twee slaapkamers: enerzijds vanwege de ruimte voor onze spullen, anderzijds zodat mijn ouders bij ons kunnen logeren als ze op bezoek komen, en niet elke keer een hotel hoeven te boeken. Vanwege dit laatste zou het ook erg fijn zijn als het apartement twee badkamers zou hebben (al is dat laatste geen noodzaak; twee weken lang een badkamer delen is nog wel te doen).

Met die voorwaarden in ons achterhoofd zijn we gisteren naar enkele apartementen gaan kijken.

Een tijdje terug waren we ook al eens gaan rondrijden, op zoek naar goedkope apartementen, en kwamen we uit in een buurt waar we – tijdens het rondrijden – de autodeuren op slot hebben gedaan. Het was zo’n buurt waarbij je er niet vreemd van zou opkijken als plotseling een stoet politieauto’s in volle vaart de hoek om zou komen scheuren: autowrakken in de tuin en de oprit, hele families die in de voortuinen zitten te drinken, en overal – maar dan ook overal – kinderspeelgoed in de tuinen, opritten, garages en gangen.
Nodeloos om te zeggen dat we in die buurt in ieder geval niet zullen gaan huren…

Gisteren was het zoals gezegd tijd om de betere complexen en buurten te gaan verkennen. Leuk om te doen, rondrijden en verkennen in je eigen stad – zo kom je nog eens ergens!

In de krant in de Classifieds had ik een advertentie zien staan van een apartementencomplex waarbij de units nu in prijs waren verlaagd tot tussen de $600 en $650 voor een apartement met twee slaapkamers.

De omgeving van het complex was mooi: tegenover een stadspark, en vlakbij een buurt met mooie en goed onderhouden huizen.
Vol goede moed reden we dan ook het terrein op van het complex – en zonder te stoppen zijn we het terrein ook weer afgereden: het zag er onderkomen en slecht onderhouden uit, het parkeerterrein en de weg zat vol met gaten in het asfalt, het groen was slecht onderhouden, en het type auto’s dat er stond geparkeerd beloofde ook al niet veel goeds.
Hoewel bij lange na niet zo erg als de eerder genoemde buurt zouden we ons hier toch ook niet 100% veilig hebben gevoeld.

Iets verderop lag een complex wat meer aan onze verwachtingen voldeed: The Arbors at Sweetgrass:

De gebouwen en het terrein waren zeer goed onderhouden, er was een zwembad aanwezig, alsmede twee tennisbanen, een “hot tub” en een fitness ruimte.

Het “Leasing Office” was mooi en smaakvol ingericht, en beloofde al veel goeds – maar ook een hogere huurprijs.

We werden zeer vriendelijk te woord gestaan door Kevin, de Leasing Specialist. Na wat algemene informatie over het complex kregen we de “floorplans” te zien, en deze zagen er niet slecht uit, al leek ons de woonkamer wat aan de erg kleine kant.
Er waren twee beschikbare types: één type met rond de 870 square feet, en een ander type met zo’n 890 square feet.

Samen met Kevin zijn we vervolgens naar de apartementen gaan kijken. De algemene indruk van de woning was dat het goed onderhouden was, mooi neutraal ingericht in beige tinten, en van alle gemakken voorzien. Echter, de woning die we te zien kregen, was de luxe versie. De eenvoudigere versie – lees: de goedkopere versie – had geen magnetron, geen deels houten vloeren, een mindere kraan in de keuken, een mindere douchekop in de badkamer en geen “stainless steel appliances”.
De tweede woning die we te zien kregen was van het goedkopere type, en het verschil was toch wel redelijk groot: de inrichting was net niet datgene wat je ervan zou verwachten: minder mooie afwerking, een oude kraan, een oude over/fornuis, geen magnetron, etc. etc.

Uiteraard is dat een mooi verkooptruukje om mensen over te halen om de luxere – duurdere – variant te kiezen, maar helaas was die luxere variant een eindje buiten onze prijsklasse.

Grootste nadeel aan dit complex was echter dat de woonkamer wel bijzonder klein was. De slaapkamers waren erg groot, maar in de woonkamer zouden we niet al onze meubels kwijt kunnen, en dus zou een deel de tweede slaapkamer in moeten, of we zouden alsnog ergens opslag voor deze meubels moeten gaan huren. Zonde van het geld, dus.

De (kale) huurprijs was $769. Op zich nog niet eens zo heel erg veel, alleen komen er nog allerlei extra kosten bij: $25 per maand voor Murphy, $35 per maand voor de huur van de wasmachine en droger, ongeveer $35 per maand voor “water, sewer & trash”, en daarnaast natuurlijk nog je elektriciteitsrekening die ergens tussen de $40 en $100 per maand kan bedragen. Ook was je verplicht om een speciale “personal liability insurance” af te nemen voor zo’n $20 per maand. Als laatste kwam er ook nog eens $50 per maand extra bij voor de “short term lease” – we willen ons eigenlijk niet vastleggen voor een huur van langer dan 6 maanden voor het geval we heel ergens anders werk zouden vinden.
Al met al loopt de huurprijs dan behoorlijk op – en dat voor een apartement waarvan we de woonkamer eigenlijk te klein vonden: zo’n $1014 alles bij elkaar, inclusief alle maandelijkse lasten.

En dus gingen we naar een ander complex kijken. Dit complex was pas gebouwd, maar helaas waren alle units inmiddels al verhuurd; de eersten zouden pas in augustus weer vrij komen. Er was echter nog een zustercomplex dat vlakbij lag, en dus gingen we op weg naar dit complex: Fox Meadows.

Bij Fox Meadows werden we heel warm onthaald door Lorrie, een geblondeerde, ietwat nerveuze vrouw van in de zestig. Lorrie vertelde ons allerlei dingen over het complex, hoe mooi het hier wel niet wonen is, hoe vriendelijk de “community” is – ze kende alle huurders bij naam; indrukwekkend met 128 apartementen – en de ruimte in de apartementen was ongelofelijk.
Goed, dachten we, mooie verkooppraatjes, laat het ons nu maar gewoon zien – maar ze had gelijk.

Het complex was mooi, goed onderhouden, met een fitnessruimte, een jacuzzi, en een zwembad.
Het eerste type apartement was al mooi groot: 952 square feet. Een mooi formaat woonkamer met gasopenhaard, een mooi formaat keuken met mooie kersenhouten kastjes, en veel opbergruimte. In deze woonkamer zouden we onze spullen wel kwijt kunnen, denken we. Ook de slaapkamers waren mooi groot, met enorme “walk in closets”: je zou één zo’n “walk in closet” met gemak tot een kantoortje om kunnen vormen. Ook is in elk apartement een wasmachine en droger aanwezig – bij de huur inbegrepen.

Na dit kleinere type – de Gray Fox – was het tijd voor het grotere model: de Red Fox.

Lorrie opende de deur, we liepen naar binnen, en allebei hadden we dezelfde gedachte: we zijn thuis…

Dit is hét apartement voor ons: 1111 square feet, dus ontzettend groot, met een grote keuken, een grote woon-/eetkamer, twee enorme slaapkamers met elk een grote badkamer. Door het hele apartement heen zijn grote ingebouwde kasten en rekken, dus er is meer dan voldoende opbergruimte voor al onze spullen. Ook heb je een groot balkon, waar je makkelijk met z’n vieren op kan zitten, met ruimte voor een barbecue.
Een ander erg aantrekkelijk iets: bij de tweede slaapkamer en de tweede badkamer is er een extra deur waarmee je de tweede badkamer een “ensuite” maakt. Heb je mensen op bezoek, dan sluit je de slaapkamerdeur en is de extra deur open, waarmee de badkamer aan de gang grenst; heb je mensen die blijven overnachten, dan kunnen zij de extra deur sluiten, en valt de badkamer binnen hun slaapkamer. Zo kunnen de gasten hun badkamer op gaan, zonder dat ze de gang op hoeven.
Ideaal dus als mijn ouders komen logeren.

Ook ideaal: er is geen extra maandelijkse huur voor huisdieren, dus dat scheelt ook weer. Daarnaast is Walmart een van hun “preferred employers”, wat betekent dat in plaats van een borg van $350 we maar $99 zouden hoeven te betalen.
“Water, sewer & trash” waren hier bij de huur inbegrepen, dus betalen we hiernaast alleen gas en elektriciteit, zo’n $83 per maand.

De huurprijs van dit apartement: $923, en dan komt daar nog $83 bij voor gas en elektriciteit.
Een personal liability insurance is altijd wel een goed idee, maar dat kunnen we ook krijgen bij Geico, waar we ook onze autoverzekering hebben. Nemen we de personal liability insurance ook bij Geico af, dan krijgen we combinatiekorting waardoor we per saldo evenveel betalen.
Uiteindelijk komt het totaal uit op $1006; iets (maar niet veel) goedkoper dan het andere complex, waarbij Fox Meadows ook nog eens een betere lokatie heeft dan het andere complex (wat betekent dat ik minder ver hoef te rijden naar mijn werk en we dus uiteindelijk goedkoper uit zijn aan benzine).

Fox Meadows heeft ook nog een andere aantrekkelijke optie: “affordable housing”. Dit wil zeggen dat een deel van de woningen wordt verhuurd aan mensen die onder een bepaalde inkomensgrens zitten. Meestal wordt dit verdeeld in drie categorieën: 40%, 50% en 60%.
Jaarlijks wordt het gemiddelde inkomen in de regio vastgesteld voor huishoudens van één, twee, drie en vier personen. Indien je minder dan 40%, 50% of 60% van het gemiddelde plaatselijke inkomen verdient, dan kom je in aanmerking voor “affordable housing”. Apartementencomplexen die deelnemen aan het “affordable housing” programma, stellen een deel van de apartementen hiervoor beschikbaar. In het geval van Fox Meadows wil dat zeggen dat 40% van de apartementen voor “affordable housing” is bestemd, en de andere 60% voor “market”, ofwel de vrije markt.

Gelukkig is het niet zo dat er bepaalde apartementen zijn die gebruikt worden voor “affordable housing”; als dat het geval zou zijn, dan zijn die apartementen wellicht minder goed onderhouden, en daardoor minder aantrekkelijk. In het geval van Fox Meadows wordt er puur en alleen naar de algemene aantallen gekeken, niet naar specifieke apartementen.
Heeft iemand nu de “affordable housing” huurprijs, en verdient deze persoon het volgende jaar te veel om daarvoor in aanmerking te komen, dan wordt zijn/haar apartement een “market” apartement, en wordt het eerstvolgende vrijkomende apartement “affordable housing”. Goed om te weten, dus.

Met ons inkomen zouden we uitkomen in de 60% categorie, waardoor we recht hebben op een lagere huurprijs: $796 in plaats van $923 – toch wel een aardig verschil.
Jammer genoeg waren er op dit moment, noch in de directe nabije toekomst geen apartementen beschikbaar in de 60%-categorie.

Ook hadden ze nu een speciale “Look & Lease”-actie: besluit je binnen 24 uur na de rondleiding om bij Fox Meadows te huren, dan krijg je $500 korting op de huur, wat je kunt verdelen over de huur als een korting per maand. Die korting zou ook mooi meegenomen zijn.

We zeiden tegen Lorrie dat we onze financiële situatie eens zouden gaan bekijken, en haar iets zouden laten weten.

En zo gezegd, zo gedaan.

Rekening houdend met de $560 die we per maand aan opslag van onze spullen betalen, hebben we ons inkomen afgezet tegen de huur en de andere vaste lasten die we per maand hebben (autolening, autoverzekering, en de mobiele telefoons).
Uiteindelijk kwamen we daarbij tot de conclusie dat we zo’n $400 per maand over zouden houden voor boodschappen, benzine, kleding, leuke dingen (uiteten, bioscoop), sparen, en de onverwachte dingen in het leven. Kortom, echt geen vetpot – integendeel.
Het is misschien wel te doen als je heel erg strak budgetteert, maar om het zó strak te moeten doen vinden we niet comfortabel op het onverantwoorde af. We zouden dan terug kunnen vallen op het geld op de Nederlandse rekening – dat wat nog over is – in afwachting van een groei van ons inkomen, maar dat willen we niet. Stel er komt onverhoopt géén groei van ons inkomen binnen de tijd die we verwachten, dan brengen we onszelf in enorme financiële problemen – en dat hebben we er niet voor over.

Ja, het is jammer van de $560 die per maand aan opslag kwijt zijn, maar dat is wel $560 die we ontzettend eenvoudig kunnen betalen. Daarnaast geeft het ons de mogelijkheid om flink te sparen, om leuke dingen te kunnen doen, om af en toe eens een dagje onbetaald vrij te nemen, en om alvast de dure elektronika (televisie(s), stofzuiger, DVD-speler, enz. enz.) te kopen. Want al die dingen zouden we ons op zo’n strak budget echt niet kunnen veroorloven.
En daarbij: zo slecht hebben we het niet bij Anna’s ouders, dus er is geen onmiddellijke noodzaak om op ons eigen te gaan wonen. Bovendien was dat ook het oorspronkelijke plan: werk zoeken waarmee we de opslagkosten kunnen betalen, totdat we genoeg verdienen om een apartement te kunnen permitteren.

Vanochtend zijn we nog naar een ander apartementencomplex gaan kijken, in dezelfde prijsklasse en ongeveer dezelfde grootte. Ook deze apartementen waren heel mooi, alleen: in de kleinere versie was de woonkamer te klein voor onze meubels (we zouden dan een kleinere eettafel moeten kopen), en in de grotere versie hadden de slaapkamers hele vreemde hoeken en schuine muren, waardoor het lastig werd om alles fatsoenlijk neer te zetten, en de kamers heel vreemd voelden.

Al met al lag de huur van deze twee apartementen respectievelijk op $905 en $955 per maand: veel geld als je bij beiden een compromis moet sluiten over de ruimte.

Fox Meadows heeft nog steeds onze absolute voorkeur – daar voelden we ons “thuis”-  en zodra ons inkomen het toelaat (al dan niet met “affordable housing”) gaan we daar absoluut huren – tenzij we ergens buiten Fort Collins werk zouden vinden, natuurlijk.
Vooralsnog willen we echter heel graag in Fort Collins blijven, en dus hopen we binnen nu en enkele maanden een apartement in Fox Meadows te kunnen betrekken.

Voor degenen die benieuwd zijn naar Fox Meadows: klik hier om foto’s en de”floor plans” te bekijken. De foto’s zijn genomen in de kleinere versie (Gray Fox, Floorplan C), maar onze voorkeur gaat uit naar de Red Fox. Klik op ‘Floorplan D-Red Fox’ om “ons” apartement te bekijken.

De grootste fout die we kunnen maken is vanwege ongeduld onszelf in financiële problemen brengen, zeker in deze economie; in plaats daarvan moeten we nog even bij Anna’s ouders blijven wonen, en verstandig, voorzichtig en geduldig zijn.

En als we het zelf al niet zeker wisten, dan bevestigde het fortune cookie dat we vandaag bij de Panda Express kregen het wel:

Dat kan geen toeval zijn, toch?

“Hey Dennis, wanneer schrijf je weer eens in je weblog????”, vroeg mijn moeder vanochtend in een email. Het is inderdaad alweer een tijdje geleden dat ik wat geschreven heb.

Om eerlijk te zijn dacht ik dat er niet zo heel veel was gebeurd de afgelopen dagen, maar als ik het nu zo eens na ga, dan valt dat eigenlijk wel mee. Even bijpraten dus – time to catch up!

We hebben de eerste “payment” van onze autolening gedaan – op tijd! – wat betekent dat we nu officieel aan het werken zijn aan het opbouwen van onze – nou ja, Anna’s – credit score.

Anna heeft gesolliciteerd op twee functies bij Toys-R-Us: de eerste is een full time Sales positie (daar waar ze nu nog part time werkt), en de tweede is de functie van Department Supervisor voor de kledingafdeling aan de Babies-R-Us kant van de winkel (het is een gecombineerde Toys-R-Us/Babies-R-Us).
Het zou mooi zijn als ze op z’n minst de full time positie zou kunnen krijgen, want met het aantal uren wat ze nu werkt kunnen we ons echt nog geen apartement veroorloven. Binnenkort krijgt ze als het goed is een gesprek, dus we zijn zeer benieuwd!

De afgelopen dagen waren interessant bij Walmart. Momenteel is bij Walmart de zogenaamde “snapback” gaande, waarbij alles van de planken wordt gehaald, en alle planken en rekken en alles erop en eromheen wordt schoongemaakt.
Hiervoor wordt een schoonmaakmiddel gebruikt dat redelijk veel ammoniak bevat. En laat ik daar nu blijkbaar overgevoelig voor zijn…

Waarschijnlijk komt het omdat tussen de planken de ammoniakdampen niet goed wegkunnen, waardoor je meer inademt dan je lief is. Met mijn toch al niet zo bijzonder sterke longen slaat dat blijkbaar nog wat harder in.
Afgelopen zaterdag heb ik de hele dag gepoetst met dat spul, en dus ook de hele dag dat spul ingeademd.

Aan het eind van de dag voelde ik me al niet helemaal lekker, een beetje kortademig en af en toe wat duizelig, maar omdat zowel Anna als haar ouders pas ziek zijn geweest dacht ik dat het nu mijn beurt was.
Zaterdagavond echter begonnen mijn longen een beetje branderig aan te voelen, en mijn keel voelde ook niet helemaal lekker.

Zondag werd ik wakker met brandende longen en een pijnlijke keel. Waarschijnlijk zijn mijn luchtwegen geïrriteerd geraakt door de hoeveelheid ammoniakdampen die ik heb ingeademd: in de professionele schoonmaakmiddelen zit blijkbaar veel meer ammoniak dan in de reguliere huishoudmiddeltjes: gemiddeld zo’n 25-28% in de professionele schoonmaakmiddelen tegenover 5-10% in de huishoudmiddeltjes.
Ik ben gewoon gaan werken, ook al voelde ik me niet geweldig, maar heb wel gezegd dat ik dat spul niet meer zou aanraken. In plaats daarvan kreeg ik Windex zonder ammoniak (een soort Glassex, zeg maar).

Het was beter uit te houden, maar het was nog steeds niet geweldig. Achteraf gezien waren mijn luchtwegen waarschijnlijk zo geïrriteerd dat zelfs de dampen van de Windex te veel voor me waren.
Ik zweette me kapot, ook zonder iets te doen, ik was duizelig als ik opstond, ik was kortademig, mijn longen en mijn keel deden pijn, ik hoestte en ik voelde me ellendig. Zo ellendig, dat ik bijna twee uur eerder naar huis ben gegaan.

Zodra ik in de buitenlucht kwam voelde ik me meteen al beter. Later die avond begonnen mijn longen gelukkig minder te branden, maar werd mijn keelpijn langzaam erger, en begon ik meer te hoesten.
Maandagochtend had ik nauwelijks nog last van mijn longen (maar een beetje kortademiger dan normaal) maar de keelpijn had ik nog steeds – en deze werd erger gedurende de dag, en ging gepaard met heesheid. En het hoesten, natuurlijk.
Ik heb bij Walmart Cepacol gekocht, een zuigtablet met verdovende werking voor de keel, en deze helpen gelukkig een beetje.

Vanochtend toen ik wakker werd kon ik bijna niet slikken, zo’n keelpijn had ik, en ik hoestte ook nog steeds. Hoewel, het is meer een kriebelhoest veroorzaakt door een geïrriteerde keel en luchtpijp, het gevoel alsof je constant je keel moet schrapen. De heesheid is ook iets erger geworden, en ik kon vandaag heel goed Barry White zingen; dat, of de puberteit is eindelijk gearriveerd…

Hoe dan ook, er is gevaar voor beterschap, en het is momenteel meer irritant dan iets anders. Ik hoop in ieder geval dat het snel helemaal over is…

Een andere interessante ontwikkeling heeft te maken met Dana, mijn Department Manager.
De ontwikkeling? Wel, ze is mijn Department Manager niet meer!

Zoals ik eerder al schreef was ik niet echt onder de indruk van de manier waarop ze haar afdeling runde. Ook Auggie, de Assistant Manager had af en toe wel wat kritiek, hetgeen hij ook aan mij liet merken. Misschien dat ik wel wat olie op het vuur heb gegooid af en toe door duidelijk te maken hoe ik bepaalde dingen anders zou doen, maar dat weet je toch nooit zeker.

Wat wel zeker is, is dat Dana is teruggetreden als Department Manager. Zoals ze zelf aangaf, het werd allemaal wat te veel en daar had ze geen zin meer in.
Tja, niet direct hoe ik denk dat het gegaan is, maar goed. Er zijn te veel mensen (geweest) die hebben gezegd dat zij het niet aan kan, dat ze er gewoon niet goed genoeg voor is. En er zijn evenveel mensen die nu zeggen dat ze niet geheel vrijwillig opgestapt is als Department Manager, maar dat er enige druk van bovenaf is uitgeoefend.

Hoe het ook zij, Dana is niet langer werkzaam in Housewares, maar werkt nu in Health & Beauty als Sales Associate.

Dat betekent dat er nu dus een vacature open is voor Department Manager Housewares. Ik heb Auggie meteen gevraagd of ik eventueel kans maakte. Hij gaf aan dat de fout die men met Dana had gemaakt was om iemand zonder Department Manager ervaring op die functie in Housewares te zetten, een grote en lastige afdeling.
Het was destijds een gok die blijkbaar niet goed heeft uitgepakt, en vandaar dat men nu iemand met ervaring in die positie wil zien. Maar, aldus Auggie, het kan nooit kwaad om toch te solliciteren. En zo gezegd, zo gedaan.

Solliciteren – intern – bij Walmart gaat door middel van het aankruisen van je carriere voorkeuren in een geautomatiseerd systeem. Zodra een van de functies die jouw voorkeur heeft vrijkomt, kom je automatisch in aanmerking. Uit alle mensen die de voorkeur hebben aangegeven, worden er uiteindelijk vier uitgenodigd voor een gesprek.

Groot was vandaag mijn verbazing toen Brenda me vroeg om naar haar kantoor te komen.

“Have a seat”, zei ze, “I would like to interview you now for the Housewares Department Manager position”.

Kreeg ik me daar zomaar ineens een sollicitatiegesprek! Ik had wel mijn voorkeur ingediend voor de functie van Department Manager voor Housewares, maar omdat Auggie me had verteld dat ze iemand wilden hebben met Department Management ervaring verwachtte ik er weinig van.

Brenda vertelde me vervolgens dat ze voor deze positie vier mensen interviewden die ze aan de top hadden staan – en ik was één ervan.

Wat Auggie had gezegd klopte, ze wilden inderdaad iemand met ervaring, en daarom kon ze me nu al vertellen dat ik de baan niet kon krijgen. Waarom dan toch me interviewen? Wel, officieel moeten ze vier mensen interviewen, en ik stond nu eenmaal hoog aangeschreven bij haar. Daarnaast wilde ze me ook wat ervaring geven met de sollicitatiegesprekken zodat ik weet wat ik kan verwachten – ik wilde immers snel hogerop, wist ze, en ze wilde me graag daarbij helpen.

De nieuwe Department Manager is de huidige Department Manager voor “Candy”, de snoepafdeling. Deze afdeling, aldus Brenda, is een prima afdeling om het Department Manager vak te leren: een trainingspositie dus. Ideaal voor mij dus, al zeg ik het zelf – and I do!
Brenda adviseerde me om, voor zover ik dat nog niet gedaan had, “Candy Dept. Mgr.” aan te vinken in mijn carrierevoorkeuren. Ze wilde daarmee niet zeggen dat ik die baan zou krijgen, maar ik moest het advies maar beter aannemen.

Aangezien niet Brenda, maar Ozzie (de andere Co-Manager) het sollicitatiegesprek zou doen voor “Candy”, wilde Brenda me alvast voorbereiden op het gesprek – vandaar dat ze me had gevraagd om te komen praten. Als laatste gaf Brenda nog aan dat zij over niet al te lange tijd met Ozzie gaat ruilen, wat betekent dat Ozzie de General Merchandise kant gaat doen, en Brenda de Groceries kant (waar “Candy” ook onder valt). Stel ik zou de Candy Department Manager positie krijgen, dan zou ik binnenkort weer onder Brenda komen te vallen.

Het gesprek zelf ging helemaal prima, dus daar maar ik me geen zorgen om. Ik heb na afloop meteen “Candy” onder mijn voorkeuren geplaatst, en nu is het dus even afwachten wat eruit komt: word ik gevraagd voor een gesprek, en zo ja, wat komt er dan uit? Het zou wel leuk zijn: binnen drie maanden van Seasonal werker, tot Sales Associate of the Month, tot Department Manager… we zullen zien!

Goed nieuws! Met ingang van zaterdag 10 januari ben ik niet langer een tijdelijke kracht, maar ben ik officieel bij Walmart in dienst!

Het minder goede nieuws: ik ga – weliswaar tijdelijk – naar een andere afdeling, en die afdeling is een lagere ‘pay grade’, wat betekent dat ik $0.20 per uur minder ga verdienen… ofwel zo’n $32 per maand minder.

Nou ja, die $32 maken nu ook weer niet zo’n groot verschil op het totaal, en het erger kunnen zijn: ik had één van de dertig mensen kunnen zijn die niet mochten aanblijven, en dat zou $8.40 per uur minder zijn geweest.

Ook hebben ze bij heel wat mensen in de uren gesneden, van 40 uur naar 30 uur per week. Maar Auggie, de Assistant Manager, en Brenda, de Co-Manager, hebben gezocht naar een manier om me aan te kunnen houden, én om me mijn 40 uur per week te kunnen laten houden – én gevonden, gelukkig!

En, nog beter: in maart (mocht ik dan nog steeds bij Walmart werken) kan ik weer terug naar het Garden Center, waar het werk leuker en gevarieerder is, plus natuurlijk die $0.20 per uur meer!

In de tussentijd gaan Auggie en Brenda me allerlei dingen leren om me meer “all round” te maken, en blijven ze zoeken naar een andere, betere functie.
Zelf zou ik een functie als Support Manager wel wat vinden:  ondersteuning van het dagelijks management, zonder direct eigen leidinggevende verantwoordelijkheid te hebben. Uiteraard heb ik dat overduidelijk laten doorschemeren bij Brenda, dus wie weet wat er nog kan gebeuren in de komende periode.

Uit allerlei kleine dingen valt wel op te maken dat ik goed lig bij het management: dingen die ze tegen me zeggen, hoe ze me behandelen in vergelijking met andere Associates , dingen die ze me laten doen, enz. enz.

De komende periode werk ik in “Housewares”, de afdeling met alle keukenapparatuur (koffiezetapparaten, mixers, slow cookers, etc.), kookgerei (pannen, messen, lepels, etc.), stofzuigers, opberggerei, enz. enz.
Ook wel een leuke afdeling, alleen is het jammer dat je voor het grootste deel alleen werkt – en dat maakt de dagen soms lang. (In Garden Center ben je de meeste tijd met z’n tweeën).

Wat ik wel al heb gezien, is dat er een enorme berg werk te doen is: zowel in de winkel als in het magazijn is het een zootje – en met name in het magazijn.
De Department Manager, Dana, doet het voorkomen alsof ze ontzettend goed is; georganiseerd en slim, maar helaas is ze het allebei niet echt. Dat klinkt misschien heel arrogant, maar iemand die roept dat we alles maar gewoon in het magazijn moeten gooien, ook al geeft het systeem aan dat het product in de winkel de plank op kan, en vervolgens gaat klagen dat het magazijn overvol is, is in mijn ogen niet goed bezig.

En dan heb ik het nog niet gehad over haar reputatie die blijkbaar erg belangrijk voor haar is.
Van verschillende mensen had ik al gehoord dat Dana nogal moeilijk kan zijn, dat ze makkelijk kwaad wordt, en een sterke eigen wil heeft.
Die reputatie probeerde ze bij mij ook al erin te stampen. Bij het uitleggen kwam er steeds achteraan “… or else I will get pissed”, of “… and if they don’t, that makes me so angry”.

Of ze hiermee indruk op me probeerde te maken? Waarschijnlijk wel, maar ik heb op een bepaald moment tegen haar gezegd: “I’m still not scared, you know…”. Ze begon te lachen en zei “No? Well, damn, there goes my reputation…”
En sindsdien is ze ontzettend aardig – waarschijnlijk heeft ze in de gaten dat ik dwars door haar houding heen heb geprikt. Ook hebben we gesproken over mijn achtergrond, en op de een of andere manier beviel haar dat wel.

Hoe dan ook, het heeft onze “werkrelatie” wel goed gedaan – ze is nu een stuk prettiger in de omgang.

Komend weekend heeft ze blijkbaar verlof, en ik heb me al voorgenomen dat ik dat magazijn eens onderhanden ga nemen. Josh, mijn collega in “Housewares” is bijzonder weinig gemotiveerd (”I’m just here to make a few bucks while I’m in school”) en vindt alles wel prima.
Mijn kans dus om wat orde in de chaos te gaan brengen; ik heb Brenda, (de Co-Manager) al op de hoogte gebracht van mijn plan, en ze vond het helemaal prima. In haar woorden: “Yeah, that place can use some work…”.
Volgens Brenda lag het mede aan het feit dat Dana niet gewend was aan zo veel hulp, maar zoals ik hierboven al aangaf ligt het volgens mij meer aan Dana dan het gebrek aan hulp. Uiteraard heb ik dat wijselijk maar even voor me gehouden.

Hoe dan ook, zaterdag begin ik officieel in “Housewares”, voor $0.20 per uur minder, maar nog steeds “gainfully employed” – iets waar we tegenwoordig maar al te blij mee kunnen zijn.

Ik heb wel al een button gevonden die ik zó graag zou willen opspelden, maar op de een of andere manier denk ik niet dat ze er bij Walmart blij mee zullen zijn…