Dennis' Weblog

Zonder te overdrijven kan ik denk ik wel zeggen dat 2008 voor ons een bewogen jaar is geweest; een jaar dat volledig in het teken van onze verhuizing stond.

Het begon in januari met ons definitief besluit om naar de VS te verhuizen. Na het nemen van het besluit kwam het ontzettend moeilijke moment om het aan mijn ouders te vertellen. Ik weet het nog goed: woensdag 9 januari, om 19:00 uur. Zoals was te verwachten waren ze er niet blij mee, maar ze steunden ons volledig.

Nu de beslissing eenmaal was genomen, was het tijd om de voorbereidingen te starten: lezen over de aanvraag van de “green card” bij het Amerikaans consulaat in Amsterdam, offertes opvragen bij diverse verhuisbedrijven, en langzaamaan beginnen met het opruimen van onze spullen, en het weggooien of weggeven van die spullen die we niet mee wilden nemen.

Vóór 1 februari moest ik bij Vodafone aangeven of ik wel of niet mee ging naar Amsterdam, en uiteraard was mijn antwoord dat ik niet meeging.

Na alle voorbereidingen, hebben we op 19 mei uiteindelijk de “petition” voor de aanvraag van mijn “green card” ingediend. Na de goedkeuring van de petition was het tijd om alle bewijsstukken te verzamelen. Op 16 juli was het zo ver: alle verzamelde bewijsstukken gingen richting het Amerikaans consulaat.

Op 31 juli vond mijn “medical exam” plaats, gevolgd door het “final interview” op het consulaat in Amsterdam op 25 augustus. Al twee dagen later was het visum in mijn bezit!

In de tussentijd hadden we ook al een verhuizer gekozen – KHZ – en had de volumetaxatie van onze boedel al plaatsgevonden.

Met het visum in ons bezit konden we volle kracht vooruit met de verhuizing. Mijn laatste werkdag bij Vodafone zou op 17 oktober zijn, de verhuizers zouden op 24 oktober alles komen inpakken, en op 28 oktober zouden wij zelf richting Colorado gaan.

Veel sneller dan verwacht brak mijn laatste werkdag aan: een vreemd moment om na vijfenhalf jaar voor de laatste keer daar naar buiten te lopen.
In de voorafgaande periode waren we al langzaam begonnen met het weggooien en verkopen van onze spullen die niet met ons mee gingen naar Colorado – ook een vreemde gewaarwording.

24 oktober om 8:20 uur stonden de verhuizers voor de deur, en minder dan zes uur later zagen we al onze spullen de straat uit gaan in een grote vrachtwagen van KHZ – de laatste keer dat we ze hebben gezien sindsdien. Inmiddels weten we dat ze op 7 december in Denver zijn aangekomen, maar gezien hebben we ze nog niet.

Het moeilijkste moment – het dieptepunt van het jaar – was toch wel de ochtend van 28 oktober op het vliegveld in Frankfurt: afscheid van mijn ouders…

Na aankomst in Fort Collins was het tijd voor ons nieuwe begin. Het begon al goed: na anderhalve week had ik reeds mijn Social Security Number, en kon het solliciteren beginnen.
Helaas was dit in het huidige economische klimaat niet eenvoudig, maar het geluk lachtte ons toe: binnen enkele weken hadden zowel Anna en ik een baan. Geen geweldig inkomen, maar in ieder geval werk: op 20 november begon ik bij Walmart als Sales Associate in Garden Center, en vlak voor Thanksgiving begon Anna bij Toys-R-Us. En dat in een maand waarin in de VS meer dan een half miljoen mensen hun baan kwijtraakten…

Op 1 december kwam er een envelop van de DMV: mijn Colorado rijbewijs was gearriveerd. Was ik daar al blij mee, op 5 december kwam ons allergrootste Sinterklaascadeau: onze nieuwe auto! Trots dat we waren – en zijn – dat we binnen anderhalve maand na aankomst in de VS allebei werk hadden, én een auto!

Het volgende moment van trots kwam niet lang daarna: mijn “green card” lag in de brievenbus (nou ja, de envelop waar de “green card” in zat dan, hè).

Samenvattend: na een lang, stressvol en moeilijk jaar van voorbereidingen voor onze verhuizing, lijkt alles vooralsnog positief te verlopen: binnen twee maanden een baan, een auto, een Social Security Card, een rijbewijs én een “green card”  oh ja, én Sales Associate of the Month bij Walmart!

Het laatste goede nieuws is dat Anna definitief bij Toys-R-Us kan blijven, en dat ik hoogstwaarschijnlijk bij Walmart kan blijven. Dat laatste is nog niet 100% zeker, aangezien “onze” winkel 30 personen moet laten gaan. Maar gelukkig heb ik de Assistant Manager en de Co-Manager aan mijn zijde; de Co-Manager – de “second in command”, zeg maar – heeft al aangegeven me niet kwijt te willen, en liever een “low performer” de laan uit te sturen om mij aan te kunnen houden.
Nog even geduld dus, maar ik heb goede hoop.

Als ik definitief bij Walmart kan blijven, dan gaan we serieus op zoek naar een apartement dat we met ons gecombineerd inkomen kunnen permitteren. Dat zal moeilijk worden, en misschien is het niet in de meest geweldige lokatie, maar het zal wel óns apartement zijn – en geloof maar dat we dan trots op onszelf zullen zijn.

Een goed voornemen? Nou, in ieder geval een voornemen, en reken maar dat we ervoor zullen gaan!

Terugkijkend op het bewogen jaar 2008 heb ik nergens spijt van – ondanks de moeilijk momenten denk ik dat ik met een gerust hart kan zeggen dat 2008 een goed jaar was.

Rest mij nog om jullie allen een ontzettend gelukkig nieuwjaar te wensen, en moge 2009 datgene brengen wat jullie ervan verwachten – en meer!

Ter afsluiting enkele nieuwjaarswensen van door de jaren heen – nieuwjaarswensen zoals we ze niet meer zien tegenwoordig:

Nieuwjaarswens uit 1919

Een Russische nieuwjaarswens uit het USSR tijdperk

Gelukkig Nieuwjaar!!!

Gisteravond, Kerstavond, zijn Anna ik rond tien voor negen richting Denver vertrokken. Het was lekker rustig op de weg – iedereen was natuurlijk al op de plaats van bestemming aangekomen – dus binnen een uur waren we bij Chapman, Josie & Fuller (Anna’s broer en zijn vrouw en ons neefje).
Anna’s ouders waren al eerder op de dag naar Denver gereden.

Ze hadden een schaal met wat kaasjes, zalm en crackers op tafel staan, en er was champagne en “milk punch”. Het licht was gedimd, de kerstboom was aan, en het was gezellig.

Even na half elf gingen Anna’s ouders naar het huis van de broer van Anna’s moeder waar ze de kerstdagen verblijven om op het huis te passen. Anna en Josie gingen naar bed, en Chapman en ik hebben nog tot ongeveer half een zitten praten.

Vanochtend ben ik om negen uur opgestaan, als laatste van de hele familie. Anna’s ouders waren ook al gearriveerd, en rond half tien hebben we gezamenlijk ontbeten.

Daarna was het tijd voor de “stockings”, gevolgd door de “gewone” cadeautjes. Iedereen heeft ontzettend leuke cadeaus gekregen, en het was gezellig. Naast heel wat andere leuke cadeaus was er één waar ik erg blij mee was: een Senseo! Even later kreeg ik ook nog een Colorado-mok en een pakje met de Douwe Egberts dark roast koffie pads.
Ik verheug me nu al op een kop lekkere koffie!

Om 11:00 uur hadden we met mijn ouders afgesproken om met de webcam aan onze cadeautjes van hen uit te pakken. Mijn opa en oma’s en mijn tante zouden dan bij mijn ouders thuis zijn voor Kerstmis, zodat zij ons via de webcam konden zien, en wij hen, natuurlijk.

Het was ontzettend leuk om iedereen te zien en te horen, en het voelde zo toch heel eventjes alsof we er bij waren.

Na onze webcamsessie zijn we weer verder gegaan met uitpakken, en zo tegen twee uur waren alle cadeaus ontdaan van inpakpapier.

Zo tegen drie uur zijn we naar het huis van Anna’s opa en zijn (tweede) vrouw gereden (waar Anna’s ouders inmiddels ook waren), en daarna zijn we met Anna’s opa naar haar tante gereden. Anna’s tante heeft de ziekte van Huntington, en woont in een verpleegtehuis. Ondanks dat ze nauwelijks nog kan praten, en nog maar weinig zelfstandig kan doen, was de blijdschap om iedereen te zien duidelijk van haar gezicht af te lezen.

Na dit bezoek zijn we met z’n allen weer naar Chapman & Josie thuis gereden, waar we Shepherd’s Pie hebben gegeten, de kersttraditie in Anna’s familie. Chapman had een heerlijke Shepherd’s Pie gemaakt, en ook de champagne erbij smaakte geweldig. Alleen jammer dat we zo vroeg hebben gegeten – tegen half zeven, omdat Fuller naar bed moest; omdat zijn kamer grenst aan de eetkamer zou hij anders wakker worden/blijven van ons lawaai. (Hoewel ik nog steeds niet inzie waarom hij niet een uurtje later naar bed zou kunnen gaan, maar goed, wie ben ik…).

Na het eten hebben Anna, Josie en Anna’s moeder afgewassen. Op het allerlaatst wilde Anna’s moeder enkele borden van Chapman & Josie’s “wedding china” (oftewel het dure porselein dat ze voor hun huwelijk hebben gekregen, zoals in Amerika nog steeds heel gebruikelijk is). Helaas gleed ze op de onderste van de drie traptreden uit, en viel met borden en al op de houten vloer – zes borden hebben de val niet overleefd. Scherven brengen geluk, zeggen ze, maar er waren een aantal mensen op dat moment toch niet echt gelukkig…

Zo tegen half negen hebben Anna en ik haar opa en zijn vrouw naar huis gebracht, waarna we nog even terug zijn gegaan naar de rest van de familie.
Even na negen uur zijn we in de auto gesprongen, en terug gereden naar Fort Collins. Anna moet morgen (Tweede Kerstdag) al om 8 uur ’s ochtends werken, en we hadden besloten dat we liever vanavond nog terug zouden rijden, dan vrijdagochtend ontzettend vroeg op zouden moeten, en dan maar hopen dat het verkeer mee valt en we op tijd bij Anna’s werk aan zouden komen.

En zo kwam het dat we even na tien uur weer in Fort Collins arriveerden. Anna’s ouders blijven nog tot en met zondag in Denver, dus we hebben het rijk even voor ons alleen.

Alles klinkt zo eigenlijk best gezellig, dus vanwaar dan de titel, “Christmas Melancholy”?

Eenmaal alleen thuis had ik het gevoel dat er iets ontbrak dit jaar met Kerst, en wat er ontbrak was sfeer. Zowel Anna als ik hebben dit jaar niet het gevoel gehad dat het Kerstmis was – vandaag niet, en de afgelopen weken ook niet, ondanks alle kerstmuziek en kerstversieringen die je overal ziet.

Behalve de kerstboom en de verlichting buiten, waren er vandaag heel weinig kerstdecoraties bij Chapman en Josie thuis. Ook was er geen sfeervolle kerstmuziek, en ik miste eigenlijk ook een beetje de warmte: niet qua temperatuur, maar qua familieband.
En juist dat alles is wat ik altijd van thuis uit gewend ben: bij mijn ouders thuis wordt werkelijk het hele huis in kerstsfeer gebracht, tot het toilet aan toe, en er is altijd kerstmuziek aan op de achtergrond.

Kerst heeft altijd dat speciale warme, gezellige gevoel gegeven, en dat was er vandaag niet. Gedeeltelijk komt dat omdat alles om Fuller draait, waardoor iedereen heel stil moet zijn als hij slaapt en vooral niet te hard moet praten, lopen, borden of glazen neerzetten, en de deuren zachtjes dichtdoen; gedeeltelijk komt dat omdat er wat onderhuidse onenigheden broeden tussen Anna’s opa’s tweede vrouw en de rest van de famile; maar vanavond realiseerde ik me pas wat écht ontbrak:

het warme gevoel van je eigen familie – ouders, opa’s en oma’s, ooms en tantes – om je heen te hebben. En voor de eerste keer sinds onze verhuizing miste ik iedereen zó ontzettend, dat ik spontaan in huilen uit ben gebarsten. Logisch natuurlijk dat dit gebeurt in een tijd als Kerstmis, maar leuk is anders.

Het magische gevoel van Kerst, om gezellig met je naaste familie samen te zijn, om elkaar cadeautjes te geven waarbij de gedachte vele malen belangrijker is dan de waarde van het geschenk, de warmte, de gezelligheid, de versieringen, de muziek, de sfeer: dat alles miste ik vandaag wel heel erg. Het Kerstdiner had net zo goed een regulier zondagavonddiner kunnen zijn geweest.
En ik was niet de enige: Anna had precies dezelfde gevoelens. Anna vertelde me altijd de verhalen van hoe het was bij haar familie thuis. Enorme grote kerstfeesten met de hele familie, huizen volledig versierd, muziek op de achtergrond (soms live muziek), veel eten, veel drinken en heel veel sfeer.

Volgens Anna is alles veranderd na de (veel te vroege) dood van haar oom, ongeveer 8 à 9 jaar terug. Haar oom was altijd de grote motor achter de enorme kerstvieringen, en na zijn dood is binnen haar familie kerst nooit meer hetzelfde geweest, alsof kerst een te pijnlijke herinnering was. En dat is zó jammer! De kerstvieringen zouden juist in zijn traditie voortgezet moeten worden, om de gezelligheid en de familieband hecht te houden. In plaats daarvan lijkt alles zo rond kerst een beetje uit elkaar te vallen, en lijkt het erop alsof niet iedereen evenveel zijn best wil doen om er met zijn allen iets van te maken…

We hebben ons dan ook voorgenomen om voor te stellen om Kerst volgend jaar bij ons thuis te vieren – waar we dan ook mogen wonen -  en dan zorgen wij in ieder geval voor alle dingen die die warme sfeer stimuleren: een volledig versierd huis, kerstmuziek, lekker eten en drinken, en de familie.

Als niemand anders de moeite wilt doen om Kerst terug te brengen naar hoe het voor ons allemaal ooit was, dan doen wij het wel.

Vast en zeker komen mijn emotionele gevoelens voort uit het feit dat het nog geen twee maanden geleden is sinds onze verhuizing naar de VS, en het zijn vast en zeker heel normale gevoelens, maar ik hoop toch zo dat ik volgend  jaar in ieder geval een beetje van de magie van kerst kan terugvinden…

Het is alweer een aantal dagen geleden sinds mijn laatste entry in mijn blog, maar om eerlijk te zijn: er is erg weinig spectaculairs gebeurd de afgelopen twee weken.

Mijn werk bij Walmart is nog steeds erg leuk, en het is leuk om te zien hoe de mensen die er al vijf jaar werken nu ineens naar mij kijken voor advies en mij vragen hoe ik bepaalde dingen zou doen. Je zou verwachten dat ze met vijf jaar ervaring juist mij zouden vertellen hoe het moet worden gedaan, in plaats van mij vragen wat ik ervan denk. Aan de andere kant is het natuurlijk wel erg leuk en egostrelend…

Anna vindt haar werk ook ontzettend leuk; zo leuk zelfs dat ze de vervelende uren dat ze moet werken voor lief neemt. Ook haar pijn valt mee: ze heeft wel last, maar niet zó veel last dat ze er niet mee om kan gaan. En dat is natuurlijk alleen maar positief – ook al moet ze soms om 6:00 uur ’s ochtends beginnen, en soms tot 1:30 uur werken…

Hoe dan ook, we hebben allebei werk dat we leuk vinden, we hebben een inkomen, en dat in een periode waarin vorige maand een half miljoen mensen hun baan hebben verloren. Ook al is het werk en het inkomen dan niet geweldig, we hebben tenminste werk!

Qua weer is het wel apart geweest, de afgelopen periode. De ene week hebben we een temperatuur van 15 graden Celsius – ongebruikelijk warm voor december, vlak erna hebben we een recordtemperatuur van -24,4 graden Celsius.
En dat is koud, kan ik je vertellen! Je hebt dan écht een warme jas en handschoenen nodig: vijf minuten zonder handschoenen en je hebt geen gevoel meer in je vingers.
Nog nooit voelde het zo lekker om in je dikke spijkerbroek, dikke sokken, de warme hiking schoenen, t-shirt met lange mouwen, dikke trui, handschoenen en muts op de kou in te gaan, om daarna lekker voor de open haard te gaan zitten met een goed glas wijn – heerlijk!

Voor Murphy was het ook een leuke periode: hij had nog nooit zo veel sneeuw gezien, maar het lijkt erop dat hij het wel leuk vindt:

Nou, veel meer is er de afgelopen periode niet gebeurd, maar zo vlak voor Kerst wilde ik toch nog een korte update geven.

Bij deze wil ik ook van de gelegenheid gebruik maken om iedereen een ontzettend gelukkig kerstfeest te wensen!

Tot slot: een beetje kersthumor – geniet van de feestdagen!

MERRY CHRISTMAS!!!

Veel eerder dan verwacht heb ik vandaag al mijn I-551 gekregen, ofwel mijn “Green Card”.

Ik had al vaker gehoord en gelezen dat het soms wel eens drie tot zes maanden zou kunnen duren voordat je de green card krijgt, maar in mijn geval heeft het slechts 6 weken geduurd.

Het lijkt erop dat ik tot nu toe ontzettend veel geluk heb gehad met de bureaucratie: alles arriveert eerder dan verwacht!

Voor degenen die benieuwd zijn naar hoe de Permanent Resident Card (zoals het officieel heet) uit ziet, hier een foto van de voorkant:

En de achterkant:

De achterkant lijkt in eerste instantie niet al te spectacular (net zoals de voorkant, die er nogal goedkoop uitziet), maar de achterkant is toch wel apart.
Bij het bovenste rode pijltje begint een rij van portretten van alle presidenten, en bij het onderste rode pijltje begint een rij van alle staatsvlaggen.
Ook bevat het deel tussen de pijltjes mijn pasfotootje, mijn handtekening, mijn geboortedatum, mijn A-nummer (mijn “Alien”-nummer), mijn kaartnummer, en een afbeelding van de VS.

Het is vrijwel niet te zien op de foto, maar het is toch wel leuk!

Als laatste zat er nog een apart vel papier bij, met daarop een klein envelopje. Dat envelopje wordt aangeraden om te gebruiken voor je green card om de kaart niet te beschadigen:

Ik heb mijn Permanent Resident Card dus maar meteen – in het envelopje – in mijn portemonnee gedaan.

Het is dus nu écht officieel: ik ben een legale Permanent Resident van de Verenigde Staten van Amerika!

Wat een geweldige auto hebben we toch! Van binnen en van buiten is de Explorer gewoonweg geweldig, op één klein – maar niet onbelangrijk dingetje na: de 4×4 werkt niet…

Aangezien de 4×4 toch wel een van de belangrijkste redenen was om de auto te kopen, was dat toch wel even een tegenvaller.

Ondanks dat we de auto “as is” hebben gekocht, heb ik eens een email gestuurd naar de dealer met de vraag of men ons toch niet ons tegemoet wil komen met betrekking tot het repareren van de vierwielaandrijving aangezien wij tijdens de volledige onderhandelingen en tijdens de testrit keer op keer hebben aangegeven dat de 4×4 belangrijk voor ons is. Zelfs op onze vraag of de 4×4 goed werkte – wat we niet konden uitproberen omdat het niet goed voor de auto is om op droog asfalt de 4×4 in te schakelen – werd bevestigend geantwoord.

Helaas heb ik tot nu toe nog niets mogen vernemen van de dealer, en ik ben bang dat dat ook niet meer zal gebeuren. Waarschijnlijk denken ze bij O’Meara Ford dat ik al lang blij mag zijn met de prijs van $5500 voor deze auto, en dat ik mijn probleem met de 4×4 ergens kan duwen waar de zon niet schijnt…

Ach ja, wat rondneuzen op het internet leert dat de Ford Explorers van jaargang 2002 nogal wat problemen hebben met de 4×4 module. Deze module is naderhand opnieuw ontworpen, en met de nieuwe module zou het probleem opgelost moeten zijn.
Op een Ford Explorer forum heb ik ontdekt dat het heel eenvoudig zou zijn om de module zelf te vervangen in zo’n 10 minuten, en dat je er zeker niet voor naar een dealer moet gaan.

Dealers zullen de auto eerst aan de computer hangen om de diagnose te stellen, terwijl op het forum zeer duidelijk was dat de symptomen die onze Explorer vertoont te wijten zijn aan het niet functioneren van de 4×4 module. Dat geld voor de computerdiagnose kunnen we ons dus sparen.

Ook kunnen we de 4×4 module beter online bestellen: bij de dealer kost het onderdeel ergens tussen de $350 en $450, terwijl het online maar $175 kost (plus $15 verzendkosten).

Als dat inderdaad het probleem zou oplossen, dan zou ik voor maar $200 klaar zijn – en dan hebben we nog steeds een goede deal met de auto.

Morgen ga ik eerst eens een aantal zekeringen testen, en als het niet aan een zekering ligt, dan bestel ik de nieuwe 4×4 module. Over een week of twee zouden we daarmee dan weer een volledig functionerende 4×4

Ik ben in ieder geval volledig klaar om de Explorer te kunnen rijden: mijn Colorado rijbewijs is een paar dagen geleden met de post aangekomen – jippie! – en vandaag zijn ook de definitieve verzekeringspapieren gekomen.

Vandaag was het ook “payday” bij Walmart – mijn eerste volledige tweewekelijkse Amerikaanse “paycheck”! Morgen dus maar snel even bij de bank langs om de check te storten.
Als het goed is kan ik met ingang van volgende week de paycheck automatisch op mijn rekening over laten maken, dus dat zou alweer wat makkelijker zijn.

Bij het Personnel office aangekomen voor mijn paycheck zei de Head of Personnel dat ze een foto van me moest nemen. Alle nieuwe werknemers komen met foto en al op het “bulletin board” te hangen, zodat de overige werknemers kunnen zien wie er nieuw is.
Ik vertelde haar dat mijn foto al lang genomen was. Nee hoor, zei ze, volgens mij niet. Jawel hoor, zeker weten, bleef ik – koppig als ik ben – volhouden. Ik weet zeker van niet, zei ze, voor “Sales Associate Of The Month”? Uhm nee… dat niet…

Wat blijkt: na slechts drie weken bij de Walmart Supercenter in Loveland, CO ben ik verkozen tot Sales Associate Of The Month!

Ik heb nog geen officiële bevestiging ervan gekregen, en ik heb ook geen idee of er iets aan verbonden is behalve dat je foto een maand lang in de kantine hangt op het bord “Sales Associate Of The Month”, maar dat maakt me niet zo veel uit. Het stukje waardering is leuk, en de kans is nu erg groot dat ik nu na mijn “seasonal” periode zal kunnen aanblijven bij Walmart. En dat is ook wat waard, toch?

En last but not least: nu we nog wat sneeuw hebben, en de temperaturen lekker laag zijn en blijven, was het tijd om buiten een beetje kerstsfeer te brengen bij Anna’s ouders. We hebben er niet te veel aan uitgegeven, maar met een laag budget kun je toch wel wat leuks bereiken met kerstverlichting buiten:

Misschien dat ik in de komende periode nog wel wat zal toevoegen – je werkt immers op de kerstafdeling van Walmart of niet, hè – en misschien dat wat “icicles” (hetzij in “multi color” of “clear”) wel erg leuk uit zouden zien aan de dakrand… en misschien wat “pathway markers” – al heb ik bij Ace Hardware leukere gezien dan bij Walmart… en misschien een “blow up Santa crashed in tree”… en… of… of…

Of misschien moet ik maar wat rustig aan doen met die lampjes; zó hoog is mijn Walmart inkomentje nu ook weer niet, hè, en ik moet natuurlijk onze 4×4 nog laten maken…

Eindelijk – het is gelukt: we hebben een auto!

Vanochtend zijn we eerst naar de witte tweedeurs Explorer gaan kijken. Wat een verschrikkelijke auto, zeg! Op de foto’s zag het er allemaal prima uit, maar in het echt viel het toch zwaar tegen. Met name de binnenkant was erg – schandalig dat ze een auto zo aan potentiele klanten laten zien: lege lunchzakken lagen op de grond, er lag een oude vieze plastic lepel, en er lag nog iemands hondenriem in. Jawel, een hondenriem – ik weet het ook niet…

En dan hoe het ding reed: de bestuurdersstoel zat los (echt prettig), het “check engine” lampje bleef branden, het voelde alsof de motor hard moest werken om op snelheid te komen, en bij het remmen en optrekken klonk er een harde “kloink” vanaf de achteras. Al met al bij lange na geen $2495 waard. Schandalig, en dan heb ik het nog niet eens gehad over de ongeïnteresseerde houding van de verkoper: “hey man, what you expect – it’s an old car, old car have things wrong with them…”.
Eh ja, dat mag dan zo zijn, maar dit was wel een beetje veel te veel van het goede.

We zijn dus maar snel weggereden, en gestopt bij de ernaast gelegen Ford dealer. En deze had enkele juweeltjes staan. Twee Ford Explorers uit 2002: één tweedeurs met tweewielaandrijving op de achterwielen, en één vierdeurs met vierwielaandrijving.

Na wat onderhandelen zouden we de tweedeurs voor $3250 cash mee kunnen nemen, en de vierdeurs voor $5000. Maar ja, $5000 in cash hebben we niet, dus zou er een lening moeten komen voor de het bedrag boven de $3000.

Aangezien we zeker wisten dat we deze auto écht héél graag wilden, en we het extra bedrag makkelijk op tijd af kunnen lossen met ons salarisje, besloten we om te kijken wat we aan financiering zouden kunnen krijgen. Dat zou ook onze credit score wat op kunnen krikken.

En zo ging men aan de slag met het zoeken van de beste voorwaarden en de laagste maandlasten voor het restbedrag. Om 10:00 uur ’s ochtends kwamen we bij de dealer aan, en om 14:30 uur reden we er weg, omdat Anna om 15:30 uur moest werken – en we hadden nog steeds geen uitsluitsel of we wel of niet een leninkje konden krijgen.

Een uur later kwam het verlossende woord, de credit check is goedgekeurd!

Dat betekende dat ik weer terug moest richting de dealer in Thornton.

Om kwart over vijf kwam ik er aan, en ik liep richting de Finance Manager die ons eerder had geholpen.

Ze was blij voor ons dat het was gelukt met de lening. Maar, zei ze, in alle commotie hadden we het nog helemaal niet over de prijs gehad.

“Oh nee?”, vroeg ik, “Volgens mij wel hoor, en wel $5000.”

Met grote ogen keek ze me aan en zei “$5000?! Oh nee, maar voor dat bedrag kunnen we die auto echt niet weg doen! Hij staat online te koop voor $8999!”

Nodeloos om te zeggen dat ik “less than thrilled” was bij die uitspraak, aangezien we de hele dag ermee bezig zijn geweest, gebaseerd op de prijs van $5000…

Ze zei dat ze auto hooguit konden verkopen voor $7999, maar nooit voor $5000. Toen ik haar vertelde dat dit althans de prijs was die hun verkoper aan ons had doorgegeven, kreeg ze een blik van ongeloof op haar gezicht, welke pas verdween toen ik eraan toevoegde dat de verkoper ons had verteld dat de auto al meer dan 30 dagen bij hun stond, wat betekende dat ze ‘m konden verkopen voor een ontzettend lage winstmarge samen met de kortingsactie die Ford nu had lopen, vandaar de $5000.

Hmmm, daar moest ze toch even met haar manager voor overleggen – of ik even plaats wilde nemen.

En daar zat ik dan, in mijn eentje, mezelf op te vreten. Ik was al helemaal rood aangelopen van ingehouden woede, maar kon het tegen niemand kwijt.

Na een tijdje kwam ze terug en zijn, “Sorry, maar $5000 kan echt niet; we kunnen misschien $6200 tot $6300 doen, maar minder echt niet.” Ik antwoordde dat dat hééél misschien onderhandelbaar zou zijn.

“Prima”, zei ze. Even later kwam ze terug met het papiertje met daarop een prijs van $6250.

Ik zei tegen haar dat ik eigenlijk toch niet blij was ermee, en vroeg of er echt geen mogelijkheid was om 250 naar beneden te gaan? Nou, ze zou het gaan vragen, maar gaf me weinig kans. Even later kwam ze terug met een prijs van $5999. En zo waren we inmiddels alweer $3000 lager dan hun vraagprijs.

Maar: ik was nog steeds niet tevreden. Het was immers $999 meer dan ons was toegezegd.

Tja, zei ze, de verkoper had deze auto nooit voor $5000 mogen aanbieden, omdat hij minstens $6000 op zou moeten brengen – vandaar dan ook dat ze nu tot $5999 waren gezakt, maar dat was toch écht het minimale.

Ik vertelde haar dat ik dit toch eerst met Anna moest overleggen, en dat ik niets kon beloven. Dat was geen probleem, zei ze, als we besloten om de auto te nemen, dan kon Anna zaterdagochtend langskomen met het getekende contract. Wilden we de auto toch niet, dan kon ze langskomen om de $1000 aanbetaling op te halen.

Dat klonk goed, al was ik nog steeds niet blij met die $5999. Voordeel was wel dat de maandelijkse betalingen erg laag waren: maar $143 voor 36 maanden – geen gek bedrag, en geen gekke looptijd, aangezien we het toch eerder willen aflossen.

Mijn plan was om Anna niet te laten tekenen, maar er morgenvroeg nog wat vanaf te laten proberen te halen.

Als ik dan even wilde blijven zitten, dan gingen ze het papierwerk in orde maken, zodat ik dat mee naar huis kon nemen om door te lezen, en dat zou dan morgenochtend getekend en wel bij hun worden afgegeven.

Ik werd meegenomen naar het kantoor van de Finance Manager – de grote financiële baas. Ik gaf hem de $2000 van de rest van de “down payment”, en hij gaf me er een kwitantie voor.

De Finance Manager was wel een aardige vent, zij het een beetje gluiperig.

Terwijl we op wat papierwerk zaten te wachten raakten we aan de praat, en hij bleek oorspronkelijk uit Cuba te komen. Na wat koetjes en kalfjes, waarbij hij afstandelijk aardig was, kwamen de papieren terug. Met een lichte armzwaai ging hij snel door de papieren heen, waarbij aangaf dat Anna “hier, hier en hier” moest tekenen, het wees zich vanzelf, allemaal standaard papieren.

En toen kwam het moment waarop ik hem vroeg: “Can you walk me through them one by one? I’m a laywer and I would like to know exactly what I am signing, especially since it’s my first time buying a car over here” – en toen sloeg hij om als een blad aan de boom. Het afstandelijk vriendelijke (zo van “daar komt weer iemand zonder een cent te makken die de beste deal voor niks wil”) werd ineens een heel respectvolle, vriendelijke benadering, waarbij hij alles heel netjes uitlegde en heel voorzichtig door alle papieren heen ging, en me alles over de formulieren vertelde.

Leuk, de reactie van sommige Amerikanen op het woord “lawyer”! Het verschil voor en na het woord “lawyer” was echt opvallend. Nou ja, prima als het in dit geval zo’n effect had.

Hoe dan ook, als laatste kwamen we bij het eigenlijke koopcontract, en daar stond ineens een bedrag van $599 “Delivery & Handling Costs” op. En daar was ik niet blij mee, omdat nooit iemand me daar iets van verteld had.

Niet alleen vroegen ze dus al $999 meer voor de auto dan ons was toegezegd, terwijl we ook nog $430 sales tax moeten betalen (wat we wel wisten), en nu kwam daar ook nog eens $599 bovenop? Zo werd de auto wel heel erg duur, en wel heel ver boven ons budget. Hij merkte héél duidelijk dat ik ab-so-luut niet blij was ermee, en hij leek zich echt ongemakkelijk te voelen. Hij vroeg me even te wachten, en ging de sales manager halen.

Deze kwam na een paar minuten terug, en vroeg wat precies aan de hand was. Ik vertelde hem dus het hele verhaal nog eens, waarna hij zei zich ons nog te kunnen herinneren van vanochtend, en dat we toch wel heel geduldig hadden zitten wachten. Daarna vroeg hij of ik een voorstel had.

Jawel, dat had ik: ik wilde geen $5999 betalen én $599. Als zij de prijs van de auto wilden laten zakken tot $5500, dan konden we praten. Tja tja, moeilijk moeilijk, dat moest toch even worden overlegd. De sales manager zou zo terug komen.

Weer alleen met de Finance Manager vroeg deze “so you’re an attorney, huh? wow…” – onder de indruk, dus (niet nodig, maar weet hij veel…). In ons geval was dit prima aangezien er een verkeerde voorstelling was gedaan van de zaken op basis waarvan we de onderhandelingen in zijn gegaan.

Na een paar minuten kwam de sales manager terug met de vraag of ik eventueel de helft wilde betalen van de Delivery & Handling Costs. Duizendmaal excuses voor de verwarring, en soms zeiden verkopers wel eens dingen die ze niet zouden moeten zeggen. “Dat snap ik”, antwoordde ik, “maar dat is niet mijn probleem, terwijl jullie dat er nu wel van maken.” Tja tja, moeilijk moeilijk.

Hij was ongeveer een minuut stil, en in die tijd zei ik ook niks. Een beetje een ongemakkelijke stilte, maar na een minuut zei hij “Weet je wat – je bent zo geduldig geweest, en wij hebben inderdaad een fout gemaakt. Voor $5500 mag je ‘m hebben.”

Dat betekent dus dat we nu lage maandelijkse betalingen hebben – en dat voor een auto van $8999! Ik had er in ieder geval een ontzettend goed gevoel bij, dat ik maar liefst $4499 van de prijs af heb weten te praten.

De Finance Manager gaf aan dat ik echt een goede deal had, omdat deze auto eigenlijk voor minimaal $6000 weg had gemoeten aangezien de auto dat meer dan waard was.

En dat klopt ook wel. De nieuwprijs van deze wagen lag in 2002 rond de $30.000, en Explorers zijn zeer waardevast. Als ik op de grootste tweedehands-autosite kijk, dan vind je daar de goedkoopste 2002 Ford Explorer te koop voor $6800 – en dat is bij een particulier, wat altijd goedkoper is dan bij een dealer. De prijzen gaan zelfs tot $9000 bij particulieren, wat dus wil zeggen dat een prijs van $5500 écht een goede deal is.

Stel we zouden ‘m over 4 jaar verkopen, dan nog kunnen we er met gemaakt minimaal $2500 voor terug krijgen. Dat is dus redelijk goedkoop autorijden!

En hij is zó mooi -hij ziet eruit alsof hij vorige week uit de fabriek is komen rollen.

Morgen gaat Anna ‘m ophalen, aangezien ik moet werken – wat ik wel jammer vind, maar ja… we krijgen nog genoeg tijd om erin te rijden.

Als je ‘m wilt zien – dit is’m:

2002 Ford Explorer XLT

We hebben wéér een auto gevonden…

Vanochtend zijn we om 11 uur naar de lokale Mazda dealer gegaan, waar we een proefrit hadden geboekt in een zwarte Jeep Liberty uit 2003, welke te koop stond voor $9,995.

Veel hoger dan ons budget, maar we waren gewoon eens benieuwd hoever we ze omlaag konden krijgen. Het heeft flink gesneeuwd vannacht, waardoor er vanochtend zo’n 20 tot 25 centimeter sneeuw lag. We wilden vandaag gaan autoshoppen, maar met alle auto’s bedekt in een dikke laag sneeuw is het toch wel moeilijk om te beoordelen hoe goed een auto er nu werkelijk uitziet.

Ik heb de Liberty mogen proefrijden in de sneeuw, wat wel een aparte ervaring was, maar wat een genot om die auto te rijden in de sneeuw!

Al snel na de proefrit bleek dat ze niet lager wilden gaan dan $7000 – nog steeds een mooie korting t.o.v. de bijna $10K, maar ook nog steeds veel te veel voor ons.

Vervolgens zijn we met Liam, de aardige verkoper, naar de Ford garage van Spradley Barr gereden, een paar mijl verderop, waar ze een 2001 Mercury Mountaineer hadden staan. De Mountaineer is de luxe versie van de Ford Explorer, dus geen verkeerde auto.

Eenmaal aangekomen bleek de Mountaineer te koop te staan voor $7995. Nog steeds boven ons budget, maar ja. Ook de Mountaineer mocht ik in de sneeuw proefrijden – en wat een auto! Echt alles erop en eraan, een 5.0 liter V8 motor erin, All Wheel Drive, en als een blok op de weg, ook in de sneeuw. Je merkte haast niet dat je in de sneeuw reed. Nog nooit heb ik me zo veilig en op m’n gemak gevoeld in een auto in de sneeuw!

Terug bij de dealer begonnen de onderhandelingen. Uiteindelijk, na heel wat heen en weer bieden, kwamen ze niet lager dan $7000. Als we $2000 zouden aanbetalen, dan zouden we een lening kunnen afnemen van $155 per maand, 54 maanden lang.

Ik dacht het dus niet, hè… allereerst is de auto nog ver boven ons budget, en ten tweede willen we gewoon geen lening – punt. Stel dát we na januari toch niet mogen aanblijven bij Walmart of Toys-R-Us, dan hebben we wel een lening aan de broek hangen. Ook al krijgen we nu allebei te horen dat zowel Walmart als Toys-R-Us ons wil aannemen na de 90 dagen ’seasonal’ is dat een te grote onzekerheid voor ons om daar een lening op af te sluiten. En dus hebben we maar vriendelijk bedankt.

Daarna kwamen ze met nog een andere auto: een Ford Explorer uit 1996. En zo zijn we weer richting de Ford garage gereden, waar we een hele tijd hebben zitten wachten. Uiteindelijk bleek dat ze de Explorer niet meer hadden omdat deze al verkocht was, maar ze hadden nog een andere Explorer, uit 1994.

Deze was echter in slechte conditie: de bumper hing los, deuken in de chromen bumper, scheuren in het interieur – dus dat was al meteen een grote dikke “thanks but no thanks!”.

Als laatste hadden ze nog een Explorer, uit 1996, die voor $5995 te koop stond, welke we mee konden nemen voor $4200, inclusief de sales tax en de dealer fees (wat samen neerkomt op zo’n $600 tot $700) – ook weer een mooie aanbieding, eigenlijk, alleen: boven ons budget, en het was een handgeschakelde versnelling – nee dus. (Nog afgezien van het feit dat ‘ie lelijk bruin was).

Hierna zijn we weer terug gereden richting de Mazda dealer, waar we nog een Explorer zagen staan. Dit exemplaar was paars, heel erg paars, maar zou in redelijke staat zijn. We zijn gaan kijken, en ik heb vol gas over het enorm grote terrein mogen vegen met het ding, en inderdaad, hij reed heerlijk – alleen: hij was wel erg paars.

Deze zouden we eventueel kunnen krijgen voor $3250 – da’s dus al dichter in de buurt van ons budget. Maar ja, ik was niet echt ervan overtuigd, zeker niet omdat het nog steeds meer was dan we willen uitgeven.

Uiteindelijk bleek deze Explorer een probleem met de vierwielaandrijvingssensor te hebben, waarmee de auto nog prima functioneerde en veilig was, alleen kon hij volgens Mazda standaarden zo niet verkocht worden. Helaas dus, al vond ik het niet zo heel erg, omdat de auto wel héél erg paars was…

Uiteindelijk zijn we om 16:40 uur bij de dealer weggegaan – dus na meer dan vijf uur – zonder auto, maar wel ervaring in onderhandelen rijker, plus natuurlijk de wetenschap dat we de Explorers uit de jaren ‘90 toch wel erg fijn vinden rijden – en dat is ook wat waard.

Vanavond hebben we dus weer eens een keer flink zitten zoeken op internet en we hebben nu deze gevonden bij een Subaru dealer in Thornton, vlakbij Denver:

http://mike-shaw-subaru.ebizautos.com/webdetail.aspx?iid=3616753

Alles erop en eraan, in geweldige staat, niet al té groot, luxe en veilig, ook in de sneeuw, zoals we hebben mogen ondervinden vandaag.

Morgenvroeg brengen we mijn schoonmoeder naar het werk, en daarna rijden we door richting Thornton om naar de auto te gaan kijken.

We hebben de $2000 in cash nog steeds van vorige week, en die gaan we dus hard inzetten om te onderhandelen, kijken wat we ervan af kunnen krijgen. Misschien kunnen we een deal maken dat we de auto voor $2495 meenemen, met daarbij inbegrepen de sales tax en de dealer fees. In dat geval nemen we ‘m meteen mee!

Wordt – weer – vervolgd dus!